زندگی چه حیله گر است! اول به ما رویا میدهد، بعد زانوانمان را برای دویدن میشکند... و ما همچنان در گوشهای، نفس زنان، انتظار معجزهای را میکشیم که قرار نیست بیاید. ما زخم های کهنه ایم بر پیکر زمان، زخم هایی که نه خوب میشوند و نه فراموش میشوند.

قول‌هات، ستاره‌ها، آرزوهام، همه رو با هم سوزوندم. حالا فقط یه روحِ متلاشی مونده و یه شومینهٔ سرد.

دور از تو، حتی نفس کشیدن هم غربت است.

خواب‌هایم هم دیگر پناهم نمی‌دهند، آنجا هم غریبه شده‌ام.

تلخ است وقتی می‌فهمی برای کسی که تمام دنیایت بود، حتی یک خاطره هم نبودی.

محکوم به پیکار بی انتهایی شده ام که سربازانی از جنس افکارم ، قسم خورده اند با قدرت هرچه تمام تر ، این صحنه ی نبردِ ذهنم را به خاک و خون بکشند ‌و من به طرز رقت انگیزی تنها توانِ تقلا دارم تا به اعماقِ این تاریکی محض ، پرتویِ فروغی بتابانم دریغ از آنکه ره نجاتی وجود ندارد ... #سقوط_بی‌فرود