بایستی در علم روانشناسی شاخه‌ی جدیدی به نام [ مشهد درمانی ] ابداع شود تا حال مردمان سریع‌تر از آنچه می‌پندارند ؛ خوب شود:))

بیا ای خسته از دنیا که من بازست آغوشم ء.

یک‌سری حرف‌‌هارو به یک‌سری از آدم‌ها نباید زد آخه بعد اون دیگه هیچ‌چیز مثل سابق نمیشه !

هر آدمی باید داستانی داشته باشه که کسی ازش سر در نیاره: ))))))

‏انقدر چیزایی که اذیتم میکنن زیاد شدن که دیگه نمیتونم تشخیص بدم از موضوع a ناراحتم یا موضوع b عصبانیم کرده یا حتیٰ موضوع c داره پاشو بیخ گلوم فشار میده ! فقط میدونم دیگه ظرفیت و طاقت ماجرای جدید رو ندارم:)

از ملاقات‌های مشروط به گل ء‌.

ناراحت می‌شم وقتی می‌بینم آدم‌ها در تعهد بسیار ناتوانند !

ای خدای پر زور من:) گریه از من ، بغل از تو ..

ساعت چهار عصر امروز ، در خیابان کریم‌خان راه می‌رفتم که ناگهان احساس کردم طهران به معنای واقعیِ کلمه ، یعنی فراتر از آنچه که در فیلم‌ها دیدیم و در کتاب‌ها خواندیم ؛ آخرالزمانی شده است . آدم‌ها در هاله‌‌ی خاکستری‌ای از عجله ، با چشم‌های بی‌روحی که اثر خستگی و فرسودگی در آن‌ها بیداد می‌کرد ؛ به هم خیره می‌شدند و از کنار هم می‌گذشتند ! و در این میان سؤال مشترک ذهن‌شان این بود که ما چطور هنوز زنده‌ایم ؟ و من پاسخ را از چشمان عابران خواندم : عادت ! ما عادت کرده‌ایم ، نه به زندگی ! بلکه به زنده بودن ..