نه با لباس بیمارستان، نه با آن رنگ‌پریدگیِ روز اول، اما هنوز نشانه‌های تصادف را با خودش داشت. صورتش لاغرتر شده بود، رنگ زیر چشم‌هایش تیره بود و یک دستش ناخودآگاه نزدیک پهلویش مانده بود. کت تیره‌ای پوشیده بود که روی شانه‌هایش کمی گشاد به نظر می‌رسید. برای چند ثانیه، هیچ‌کس حرف نزد. بعد داوود با ناباوری گفت: — تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟ رسول آرام در را بست. — جلسه بود، گفتم بیام. سعید از جا بلند شد. — رسول، تو نباید حتی از خونه بیرون می‌اومدی. رسول با نگاه کوتاهی به او گفت: — اومدم، دیگه. محمد همچنان سر جایش نشسته بود. نگاهش از کفش‌های رسول بالا آمد و روی صورتش توقف کرد. — چه کسی اجازه داد بیای؟ رسول لحظه‌ای مکث کرد. — برای اومدن به اداره اجازه لازم ندارم. لحنش نه گستاخ بود، نه عصبی؛ فقط خسته بود. خستگی کسی که هفته‌ها به دیوارهای خانه خیره شده و حالا نمی‌تواند بیشتر از این دور بماند. محمد با صدایی پایین گفت: — این بار اجازه لازم داشتی. رسول نگاهش را از محمد گرفت و به صندلی خالی خودش نگاه کرد. چند قدم به سمتش برداشت، اما درست پیش از نشستن، دستش را به لبه‌ی میز گرفت. فشار خفیفی به انگشت‌هایش آمد و رنگ صورتش برای لحظه‌ای پرید. سعید جلو رفت. — بشین. آروم. رسول این بار مخالفت نکرد. روی صندلی نشست و نفسش را با احتیاط بیرون داد. محمد از پشت میز بلند شد. همه فکر کردند قرار است عصبانی شود. حتی داوود یک قدم عقب رفت. اما محمد فقط فنجان چای سردشده را برداشت، کنار گذاشت و لیوان آبِ روی میز را جلوی از رسول گذاشت. — آب بخور. رسول به لیوان نگاه کرد، بعد به محمد. — این همه پرونده رو ول کردی که به من آب بدی؟ محمد مستقیم جواب داد: — پرونده فرار نمی‌کنه. ولی تو رو مطمئن نیستم رسول برای چند لحظه چیزی نگفت. سپس لیوان را برداشت و یک جرعه نوشید. فرشید آهسته لپ‌تاپ را بست؛ فهمیده بود این بخش جلسه، از هر نقشه و مدرکی مهم‌تر است. محمد رو به رسول گفت: — می‌خوای اینجا بشینی، بشین. ولی... رسول سری تکان داد. — حرفی دارم که به درد پرونده می‌خوره. دست برد داخل جیب داخلی کت‌اش و یک فلش کوچک روی میز گذاشت. — اینو دیروز برام فرستادن. سعید سریع جلو آمد. — کی فرستاده؟ — نمی‌دونم. پاکت رو نادر از جلوی در برداشته. اسم و آدرس نداشت. فقط این فلش داخلش بود. فرشید دوباره لپ‌تاپ را باز کرد و فلش را با احتیاط به دستگاه وصل کرد. محمد پرسید: — چرا همون لحظه خبر ندادی؟ رسول نگاهش را پایین انداخت. — چون اول خواستم مطمئن شم چیزی توش هست. داوود با عصبانیت گفت: — و اگه تله بود؟ رسول آرام جواب داد: — برای همین با لپ‌تاپ خودم بازش نکردم. فرشید بعد از چند ثانیه گفت: — فقط یه فایل ویدیوییه. اتاق بار دیگر در سکوت فرو رفت. فرشید فایل را باز کرد. تصویر اول سیاه بود. صدای خش‌خش ضعیفی می‌آمد. بعد ویدیو روشن شد؛ دوربین از داخل یک خودرو فیلم گرفته بود. زمانِ گوشه‌ی تصویر، ساعت حادثه را نشان می‌داد. همه به صفحه خیره شدند. لندکروز مشکی در تصویر دیده می‌شد. چند ثانیه بعد، تصویر تکان شدیدی خورد. صدای برخورد آمد. دوربین برای لحظه‌ای به سمت زمین چرخید و در میان آشفتگی، بدن رسول روی آسفالت دیده شد. سعید صورتش را برگرداند. داوود مشت‌هایش را گره کرد. اما ویدیو تمام نشد. چند ثانیه بعد، دوربین روی پیاده‌رو روبه‌رو ثابت شد. مردی با لباس تیره کنار تیر برق ایستاده بود. صورتش کامل مشخص نبود، ولی انگار می‌دانست دوربین او را می‌بیند. سرش را بالا آورد و مستقیم به لنز نگاه کرد. بعد، خیلی آرام، دستش را بالا برد نه برای سلام. برای اشاره. و تصویر قطع شد. فرشید سریع فایل را عقب برد و فریم را متوقف کرد. تصویر تار بود، اما در دست مرد چیزی دیده می‌شد؛ حلقه‌ای فلزی با سنگی تیره، در انگشت کوچک دست راستش. رسول، که تا آن لحظه ساکت مانده بود، بی‌صدا گفت: — همونه. محمد پرسید: — مطمئنی؟ رسول سر تکان داد. — اون روز هم همین انگشتر دستش بود. وقتی کنار خیابون ایستاده بود، نور افتاده بود روش. محمد به صفحه خیره ماند. بعد از چند لحظه، رو به فرشید گفت: — کیفیت تصویر رو بالا ببر. چهره، دست، هر نشونه‌ای که می‌تونی. فرشید گفت: — زمان می‌بره. — وقت داری.عجله نداریم بعد رو به داوود گفت: — تمام تصاویر دوربین‌های اون محدوده رو دوباره بررسی کن. این بار دنبال لندکروز نباش؛ دنبال این مرد بگرد. از یک ساعت قبل تا دو ساعت بعد حادثه. داوود سر تکان داد. — انجام می‌شه. محمد به سعید نگاه کرد. — شرکت حمل‌ونقل رو دوباره بررسی کن. نه اسم شرکت، نه مدیرها. کارمندهای قراردادی، نگهبان‌ها، تعمیرکارها، راننده‌های موقت؛ هر کسی که اونجا در رفت‌وآمد بوده. #پارت_دلی

سعید گفت: — فهمیدم. محمد دستش را روی میز گذاشت و نگاهش در اتاق چرخید. — این‌ها می‌خواستن ما بترسیم. می‌خواستن رسول از تیم جدا بشه و ما شروع کنیم به شک کردن به هم. تا این‌جا موفق نشدن. بعد نگاهش روی رسول ثابت ماند. — ولی از این لحظه، هیچ‌کس تنها رفت‌وآمد نمی‌کنه. نه برای خرید، نه برای جلسه، نه برای هواخوری. همه‌ی مسیرها ثبت می‌شه و همه‌ی تماس‌های ناشناس گزارش می‌شن. رسول با لبخند محوی گفت: — این بخشش رو مخصوص من گفتی؟ محمد، بدون اینکه لبخند بزند، پاسخ داد: — مخصوص همه گفتم. ولی تو بیشتر از همه باید بشنوی. رسول خواست چیزی جواب بدهد، اما ناگهان دستش را روی پهلویش گذاشت. نفسش برید. لیوان آب از میان انگشت‌هایش کمی لغزید و سعید فوراً آن را گرفت. رنگ صورت رسول پرید. محمد در یک لحظه کنار او بود. — درد داری؟ رسول سعی کرد صاف بنشیند. — چیزی نیست. محمد با صدایی سرد و کوتاه گفت: — این جمله رو دیگه نگو. سعید دستش را پشت شانه‌ی رسول گذاشت. — باید برگردی خونه. رسول با زحمت گفت: — جلسه تموم نشده. محمد نگاهش کرد؛ این بار نه مثل فرمانده، بلکه مثل کسی که به برادرش نگاه می‌کند . — جلسه تموم شد. رسول لب‌هایش را روی هم فشرد. محمد کمی خم شد و آهسته‌تر گفت: — لطفاً مراقب خودت باش آن جمله، همه‌ی مقاومت رسول را برای لحظه‌ای خاموش کرد. چشم‌هایش را بست و سرش را به پشتی صندلی تکیه داد. محمد صاف ایستاد و رو به سعید گفت: — ماشین رو آماده کن. خودت می‌بریش. سعید سر تکان داد. داوود، در حالی که پرونده‌ها را جمع می‌کرد، نگاه کوتاهی به رسول انداخت. — فردا ادامه می‌دیم. رسول چشم باز کرد و با صدایی ضعیف، اما آشنا گفت: — فردا نه. امشب نتیجه رو برام می‌فرستین. فرشید برای اولین بار لبخند کوتاهی زد. — اجازه بده، می‌فرستیم. و به محمد اشاره کرد محمد چیزی نگفت. فقط تا وقتی رسول با کمک سعید از اتاق بیرون رفت، کنار در ایستاد و نگاهش کرد. بعد در آرام بسته شد و اتاق جلسات دوباره ساکت ماند. محمد نگاهی به جای خالی رسول انداخت و زیر لب چیزی زمزمه کرد ... #پارت_دلی

ن...نه نمیخوام شما برام جمع کنید بدید من خودم میرم تحویل میدم ... شرمنده... #رسول

سلام شب بخیر.. البته الان وقت خداحافظیه.. #مهرداد

به به سلام آقا مهرداد چه عجب.. #عاطفه

سلام عاطفه جان خوبی!؟ #مهرداد

شما اصلا حواست هست خواهر داری؟.. #عاطفه

عه این چه حرفیه عاطفه جان... #مهرداد

بله خداروشکر.. چرا لحنت یه جوریه؟! چیزی شده؟! #عاطفه

خب شما که سراغ خواهرتو نمیگیری.. #عاطفه

چه جوریه!؟ نه #مهرداد

شرمنده کار های شرکت زیاد شده... #مهرداد