یک سؤال از تحلیل‌گر بزرگوار، جناب آقای مهدی محمدی (به عنوان استفهام حقیقی): ادبیاتِ «دلیل: تجربه» در کلام رهبر شهید را خاطرتان هست؟ می‌فرمایید قرار است معادله «هم‌سرنوشت‌بودن اجزاء محور مقاومت» را ابتدائاً با مذاکره و زبان خوش تثبیت کنیم؛ آیا یک نمونه وجود دارد که ما توانسته‌ باشیم در طول این سال‌ها، در مواجهه با دولت آمریکا و خصوصاً رژیم غاصب اسرائیل، یک معادله‌ سیاسی و بین‌المللی را با زبان خوش، تثبیت (نه صرفاً اجرا) کنیم؟ پ.ن: «وَ إِنْ نَكَثُوا أَيْمَانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَ طَعَنُوا فِي دِينِكُمْ فَقَاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ ۙ إِنَّهُمْ لَا أَيْمَانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَنْتَهُونَ» (توبه، ۱۲) ترجمه: و اگر پیمان‌هایشان را پس از تعهدشان شکستند و در دین شما زبان به طعنه و عیب‌جویی گشودند، در این صورت با پیشوایان کفر بجنگید که آنان نسبت به پیمان‌هایشان هیچ تعهدی ندارند؛ باشد که دست از توطئه بردارند. ✍ سید شهاب‌الدین دعایی 🍷@Ghadah_SD

🔰درآمدی بر اصل «تناسب تحلیل با میزان آگاهی» نسبت به ماجرای آتش‌بس و مواجهه با نقض آن توسط دشمن، اگر فکر می‌کنید اتفاق خوب و درستی رخ داده است، نیازی به تعریف و تمجید و مبالغه، بدون اطلاع کافی و ملاحظه عموم جوانب نیست؛ کما اینکه اگر تصور می‌کنید اتفاق بدی صورت گرفته است، نیازی به تندی علیه مسئولین نظام و خالی‌کردن دل مردم نیست. وقتی هنوز برایندِ آنچه به‌دست‌آمده و آنچه از‌دست‌رفته، برایتان به شکل دقیق روشن نیست و از پشت‌صحنه‌ها چیزی جز تعدادی حدس و تحلیل‌ ندارید، نه تبریک آتش‌بس و بزرگ‌نمایی در برشمردن دستاوردها و موفقیت‌های ناشی از آن لطفی دارد؛ نه بدبین‌شدن و بدبین‌کردن نسبت به عموم مسئولان نظام، اهانت نسبت به نهادهای رسمی حاکمیت و افشاندن بذر تلخ یأس در جان مردم با مرام انقلابی سازگار است؛ فتنه است دیگر، طبیعی است که فضا غبارآلود باشد... اگر تشخیص فنّی ندارید یا تشخیصی دارید ولی به تشخیص خود اطمینان ندارید یا نمی‌توانید به شکل موجّه در بین تشخیص‌های کارشناسان، یکی را انتخاب کنید، می‌شود فعلاً صبر کرد تا صحنه روشن‌تر شود؛ تا آن زمان، فقط روی محکمات و قطعیات مانور دهید: حضور محکم‌تر مردم در خیابان، پشتیبانی از مسئولین و نیروهای مسلح، ابراز حماسه، شجاعت و آمادگی ملّی برای جهاد تا رفع فتنه و پاسخ پشیمان‌کننده، بازخوانی تجربیات پیشین در مواجهات ایران و دشمنان ایران و مرور کلمات قائد شهید در این زمینه، تأکید بر اهمیت «تاب‌آوری در بین مسئولین» دعا، توکل و توسل و اطاعت محض از نائب امام زمان ✍ سید شهاب‌الدین دعایی 🍷@Ghadah_SD

🔰 درآمدی بر اصل «تناسب ضریب اطمینان در تحلیل با میزان ارزش معرفت» نسبت به حوادث اجتماعی و سیاسی، خصوصاً نسبت به مسائل داغ روز که هنوز ابعاد آن به تفصیل روشن نشده است، از قبیل ماجرای آتش‌بس در جنگ فعلی، در کنار پرهیز از تحلیل‌ها و ابرازنظرهای قاطعانه که فاقد پشتوانه قطعی است و همچنین دنبال‌کردن محکمات و تثبیت مسلّمات که در بخش گذشته اشاره شد، نکات و راه‌‌های دیگری نیز برای کنشگری تحلیلی وجود دارد. مثلاً می‌توان بعد از بررسی ابعاد مسأله، تحلیل‌های مطرح اعم از داخلی و خارجی، نظرات کارشناسان اجتماعی و متخصصین معارف وحیانی، ذیل منظومه فکری رهبران انقلاب و با کمک‌گرفتن از رویکرد تاریخی به مسائل، به طرح فرضیه‌ها و آثار مثبت و منفیِ محتمل پرداخت و تلاش کرد وضعیت موجود را ذیل عناوین صحیح و چارچوب‌های واقعی، صورت‌بندی کرد و در نتیجه، بایدها و نبایدهای مبتنی بر آن را با دیگران به اشتراک گذاشت. شرط اصلی این است که میزان قاطعیت ابراز‌شده در تحلیل و ضریب تحریک مخاطب به اقدام عملی بر اساس آن، تابعی از ارزش معرفتی اعتقاد و نتیجه‌ی به‌دست‌آمده باشد. به عنوان مثال، می‌توان به جای دوگانه باطل تقدیس تصمیم به آتش‌بس یا تفسیق متصدیان آن، به طرح ابعاد خوب و بد محتمل در اطراف آن پرداخت و علاوه بر ذکر قرائن و شواهد، به جای «قطعاً»، «حتماً» و «یقیناً»، از قیودی مانند «شاید»، «احتمال دارد»، «چنین به نظر می‌رسد» و امثال آن استفاده کرد. لذا نه تنها اشکالی ندارد اگر قشر فرهیخته و نخبگانی جامعه و همچنین عموم و آحاد جامعه اسلامی، در مواجهه با مسائل اجتماعی و سیاسی نوپدید، به بیان تحلیل و حدس روشمند یا نسبتاً روشمند خود پرداخته و آن را در فضای اجتماعی به اشتراک و گفتگو گذارند؛ بلکه ارتقاء سطح بصیرت و قدرت تحلیل ذهنی و اقدام درلحظه و به‌موقعِ عمومی و نخبگانی، جز از این طریق میسّر نخواهد شد. مهم این است که این فضای گفتمانی، اولاً مبتلا به قطع‌های بی‌پشتوانه نشده و از سطح ارزش معرفتی واقعی خود فراتر وانمود نشود؛ ثانیاً با تمام آداب فرهیختگی در گفتگو و ابراز نظر همراه باشد؛ و ثالثاً همواره با کیفیت‌افزایی محتوایی و روشی و رشد بصیرتی همراه باشد. این رویکرد، در کنار جلوگیری از روحیه مسموم کمال‌گرایی در تحلیل و نقد و نظر که منجر به سکوت در عموم عرصه‌های اجتماعی و توصیه به سکوت می‌شود، به حفظ تعادل از حیث شدّت و حدّت تحلیل‌ها نیز کمک کرده و زمینه‌ساز هم‌افزایی‌های مفید فردی و جمعی می‌گردد. ✍ سید شهاب‌الدین دعایی 🍷@Ghadah_SD

🔰 صبر کنیم تا رهبری بفرمایند؟ آیا شما هم جزء کسانی بودید که در مواجهه با پدیده آتش‌بس، صبر کرده و سکوت و صبر را از این جهت انتخاب کردید که نباید قبل از رهبری در این زمینه سخن گفت، احتمال‌پردازی کرد و ابعاد ماجرا را بررسی نمود؟ یک تلقی در ذهن برخی از کنشگران و تحلیلگران جبهه انقلاب وجود دارد که نسبت به حوادث اجتماعی، باید دست روی دست گذاشته و منتظر تصریحات و تحلیل‌های رهبر جامعه بمانند و همان را ❤️ کرده و برای دیگران بازنشر نمایند. رهبر شهید در جایی می‌فرمایند در حوادث منتظر نظر رهبری نمانید؛ خودتان اهل تشخیص باشید؛ اهل تحلیل باشید و ابعاد ماجرا را بررسی کرده و واکنش به‌موقع داشته باشید. مسلماً فرمایش رهبری، حکم فصل‌الخطاب را داشته و بعد از صدور برای همگان حجت است؛ اما این عادت و ادبیات که «نباید از رهبری جلو زد» صحیح نیست. جوان مؤمن انقلابی باید سبقت به اراده ولیّ داشته باشد (السابقین إلی إرادته)؛ یعنی در چارچوب منظومه فکری و منویات رهبری، توانایی و بصیرت تطبیق کبری بر صغری را در خود ایجاد کرده و بدون اینکه منتظر آن باشد که رهبری خودش را خرج امت کند، با پیشروی در زمین مطلوب رهبری، به بسط‌ید او کمک کند و اگر در این مسیر جهاد کبیر، تیری هم به سوی او پرتاب شد با جان و دل پذیرای آن باشد. این همان «ایمان ابوذری» است که رهبر شهید نیز به آن اشاره فرموده بودند. گاهی وظیفه رهرو با وظیفه رهبر متفاوت است. برخی عادت کرده‌اند همه تیرها ابتدا به رهبری اصابت کرده و بعد از آن، هر کلامی ایشان بگویند را عیناً و بعضاً با همان لحن و ادبیات تکرار می‌کنند. خیلی از حرف‌ها را رهبر جامعه به دلیل مصالحی که وجود دارد نمی‌تواند بزند. رهبری با خیلی از مسائل در سطح تصمیم‌گیری‌ها و تصمیم‌سازی‌های خرد و حتی کلان موافق نیست ولی نمی‌تواند مخالفت خود را ابراز کند؛ اما نخبگان اجتماعی می‌توانند و باید بزنند. گاهی دست نخبه اجتماعی و جوان مؤمن انقلابی در مطالبه‌گری و فریادکشیدن و زیر ذره‌بین‌بردن باز است. در این شرایط نمی‌توان پشت کلی‌گویی‌ها، آرام‌صحبت‌کردن‌ها، تأیید عمومی مسئولین و روحیه حمایت‌گری، توصیه‌های مکرر و بجا نسبت به وحدت و تعیین خطوط اصلی در سیره رهبری پنهان شد و همان نقش را به اشتباه ایفا کرد. فراموش نشود که مصلحت‌اندیشی‌های ولیّ جامعه، عین حق است، گرچه مرتبه‌ای تنزل‌یافته از سطح بایسته آن در شرایط مطلوب. این پدیده، یعنی فاصله‌افتادن میان مطلوب ایده‌آل و درجه‌اول با مطلوب تنزل‌یافته و درجه دوم ولیّ جامعه که ناشی از تزاحمات عینی است، گرچه امروزه برای برخی عجیب و غیرقابل‌قبول بوده و آن را ملازم با تضعیف رهبری می‌دانند، اما جزء مسلمات بوده و اندکی آشنایی با تاریخ اسلام و تاریخ انقلاب برای تصدیق آن کافی است. آری، نحوه بیان این پدیده، ظرافت‌هایی دارد که اگر مدنظر قرار نگیرد به تضعیف رهبری منجر شده و مسلماً مردود است. نکته مهم این است که کنشگری در عرصه پیشروی نسبت به اراده ولیّ جامعه، باید با مراعات دو اصل «تناسب تحلیل با میزان آگاهی» و «تناسب ضریب اطمینان در تحلیل با میزان ارزش معرفت» همراه بوده و فقط در همین چارچوب مجاز است. ✍ سید شهاب‌الدین دعایی 🍷@Ghadah_SD

🎥 «مارق» (خودامامی) و «سابق» را با هم خلط نکنیم! ▪️حجت‌الاسلام و المسلمین قنبریان 🍷@Ghadah_SD

رهبر شهید انقلاب: 👈 هر کسی در جامعه اسلامی باید نسبت به مسائل و حوادث و اشخاص، تحلیل و نظر و موضع داشته باشد. 👈 اگر منتظر نظر رهبری باشید تا شبیه او حرف بزنید، این کارها را قفل خواهد کرد. 🍷@Ghadah_SD

🏅مدال رضایت و تبریک ملت رشید و قهرمان ایران به تصریح رهبران عزیز انقلاب، در حوادث اخیر از جمله جنگ دوازده‌روزه و جنگ رمضان، به واسطه اتحاد، استقامت و بعثت خود، پیروز قطعی میدان بوده‌ و این افتخار را یافته‌‌‌ که مدال «رضایت» و «تبریک» را از دستان ولیّ خود دریافت نماید. (اینجا و اینجا) اما آیا مسئولین سیاسی و خصوصاً مسئولین دیپلماسی جمهوری اسلامی نیز - علی‌رغم تمام زحمات طافت‌فرسا و خدمات غیر قابل انکار - توفیق دریافت این مدال ارزشمند را در جنگ دوازده‌روزه و جنگ رمضان داشته‌ و دارند؟! فتنه در حوادثی که این روزها با آن مواجهیم، بنا بر نقل از رهبر شهید انقلاب و شواهد عینی، فتنه مسئولان و عرصه ابتلا و آزمایش کارگزاران و تصمیم‌سازان نظام است. برای موفقیتشان در این شرایط خطیر، خصوصاً در مذاکرات اسلام‌آباد دعا نموده و امیدواریم آنان نیز با رعایت امانتداری از آرمان‌های بلند ملت عظیم ایران و جبهه مقاومت، عبرت‌آموزی از تجربه‌های تلخ تاریخ مذاکرات ایران و آمریکا و برخورداری از غیرت دینی و انقلابی، به توفیق و فضل الهی، پیروز این میدان سخت بوده و از جانب نائب امام عصر عجّل‌الله‌تعالی‌فرجه به مدال «رضایت» و «تبریک» مفتخر گردند 🤲 ✍️ سید شهاب‌الدین دعایی 🍷@Ghadah_SD

🔰 آیا همه چیز با رهبری هماهنگ است؟! یکی از موانع کنشگری بجا در مواجهه با حوادث اجتماعی و اتفاقات سیاسی، این انگاره است که «همه چیز در سطح مصوبات رسمی، با خواست اصلی رهبری هماهنگ بوده و جای اعتراض ندارد.» این تفکر گرچه عموماً از روی دلسوزی است، اما متأسفانه دقیق نبوده و عواقب وخیمی در کوتاه‌مدت و بلندمدت دارد. رهبر شهید انقلاب صراحتاً و مکرراً در مواردی که بخشی از مسئولین نظام یا گاهی تمام ارکان نظام پشت آن بودند، از عدم رضایت خود سخن گفته و آن را نقد فرمودند. برجام، نمونه واضحی است که از رئیس دولت، شورای عالی امنیت ملی، رئیس مجلس و بخش قابل توجهی از نمایندگان مجلس گرفته تا برخی از مسئولین نظامی، قویاً پشت آن ایستاده و آن را حلواحلوا کرده و به یکدیکر تبریک گفتند؛ اما رهبری از ابتدا به صراحت فرمودند که به برجام خوش‌بین نبوده و در ادامه نیز آن را خسارت محض و ملازم با عبور از خط‌قرمزهای تعیین‌شده توسط خود و هدم مصالح نظام دانستند. رهبری بارها از شرافتمندانه‌نبودن مذاکره با آمریکا سخن فرمودند؛ اما بنا بر دأب خود، مانع از مذاکره نشده و اقدام به صدور «حکم حکومتی» و فصل‌الخطاب قاطع نفرمودند. در ماجرای آتش‌بس اخیر نیز تعابیر به‌کاررفته توسط رهبر معظم انقلاب از این منظر قابل بررسی است: «اگر بر فرض، ضرورتاً نوبت دوره سکوت صحنه نبرد نظامی رسیده باشد...» اساساً قرار نیست رهبری در همه چیز ورود کرده و مطلوب اصلی خود را علی‌رغم مخالفت مسئولین‌امر که طبق قانون اساسی، اختیاراتی به آنها محول شده است، به جریان بیاندازد؛ به تصریح رهبر شهید: «رهبری نه می‌تواند در همه چیز دخالت کند؛ نه حق دارد در همه چیز دخالت کند»! البته اینکه «همه چیز با رهبری هماهنگ نیست»، به معنای این نیست که «هیچ چیز با رهبری هماهنگ نیست» و اگر کسی وانمود کند که هیچ نوع هم‌راستایی بین مسئولین و منویات رهبری وجود ندارد خطا کرده است. نفی موجبه کلیه، ملازمه‌ای با سالبه کلیه ندارد. همچنین اینکه «همه چیز با رهبری هماهنگ نیست»، نباید تضعیف رهبری یا مجوز تخطئه رهبری تلقی شود؛ بلکه این به معنای تفاوت مطلوب ایده‌آل رهبری با مطلوب او در شرایط بالفعل جامعه، میزان کشش مسئولین نظام و سطح تاب‌آوری مردم است. همان‌قدر که انگاره باطل «همه چیز با رهبری هماهنگ است» موجب رخوت و بلاهت در آحاد جامعه و نخبگان اجتماعی می‌شود، تذکر نسبت به اینکه «لزوماً همه چیز با رهبری هماهنگ نیست»، سطح هوشیاری عمومی را بالا برده و به آثار حضور مردم و نخبگان در صحنه ضریب می‌دهد؛ همه می‌فهمند و متذکر می‌شوند که شاید دست علی بسته است اگر به حکمیت تن داده است؛ در نتیجه گفتمان «هرچه رهبر بگوید گوش می‌کنیم» به گفتمان «چه کنیم تا دست رهبر باز باشد» تغییر خواهد کرد. اینکه «همه چیز با رهبری هماهنگ نیست» را خود رهبر شهید علاوه بر تذکر صریح در موارد متعدد، به شکل عملی نیز در طول سالیان مدید به مردم یاد دادند؛ آنجا که بارها و بارها و بارها از 🔻قصور و تقصیر نهادهای رسمی نسبت به شبیخون فرهنگی، 🔻جریان رسمی نگاه سکولار در برخی دولت‌های جمهوری اسلامی، 🔻نامه تعارف جام زهر به رهبری از سوی برخی نمایندگان مجلس ششم، 🔻فتنه سال ۸۸ و ابتلاء برخی مسئولین به آن، 🔻روی‌ زمین‌ ماندن امر اقتصاد مقاومتی، 🔻جولان جریان نفوذ در حاکمیت و... سخن گفتند. گاهی گفته می‌شود این حرف‌ها مردم را به مسئولین و نظام بدبین و ناامید می‌کند و رهبری از این امور نهی فرمودند! پاسخ این است که: ▪️اولاً سطحی از دقت، هوشیاری و مشخصاً سوءظن به برخی جریانات سیاسی که سابقه تعارف جام زهر، پناهندگی به شبکه‌های ضد انقلاب خارجی، عملکرد سیاه در ماجرای فتنه ۸۸، زمینه‌سازی جهت تشکیل شبکه عظیم تحریم‌های ایران توسط آمریکا، نقش‌آفرینی در خسارت محض برجام و امثال آن داشتند لازم است. همه مردم باید این حساسیت و بدبینی را با خود به همراه داشته و از ابتلا به بلیّه «آلزایمر تاریخی» بر حذر باشند. ▪️ثانیاً کنشگری و مطالبه‌گری در مقابل چشم مخاطب، وقتی با پیشنهاد و راه‌حل همراه باشد؛ دلسوزی نسبت به انقلاب در آن موج بزند؛ تفکیک دو مقوله «اصل ساختار نظام اسلامی و ولایت‌فقیه» با «حکمرانان و مسئولین نظام اسلامی» در آن برجسته بوده و با اتهام و توهین همراه نباشد، عموماً چنین تبعاتی نخواهد داشت و اگر داشته باشد پای گوینده گذاشته نمی‌شود. آن کنشگر اجتماعی که نخواهد یا نتواند نسبت صحیح توان و اختیارات ولی‌فقیه با تصمیمات مسئولین و برون‌دادهای حاکمیت را به شکل واقع‌بینانه تشخیص دهد، هیچ‌گاه قدرت پیشروی و سبقت نسبت به اراده ولی‌فقیه را نداشته و همواره منفعل خواهد بود. البته این سطح و حیث از کنشگری نیز باید با مراعات دو اصل «تناسب تحلیل با میزان آگاهی» و «تناسب ضریب اطمینان در تحلیل با میزان ارزش معرفت» همراه باشد که سابقاً بیان شد. ✍️ سید شهاب‌الدین دعایی 🍷@Ghadah_SD

♨️ دیدگاه رهبر شهید انقلاب، نسبت به دو مبنای باطل «صبر کنیم تا رهبری بفرمایند» و «همه چیز با رهبری هماهنگ است» 🔻نباید دائم منتظر نظر رهبر بمانید. این کارها را قفل خواهد کرد. کار دست مَردمه، ولی‌خدا بدون کمک مردم نمی‌تواند بکند. 🔻شما وظایفی دارید. باید نظر و موضع‌گیری داشته باشید؛ تحلیل داشته باشید. 🔻ما بحمدالله ایمان داریم، اما ایمان باید ابوذری باشه. گاهی وظیفه مردم، با امام متفاوته. نمیشه من در همه‌ چیز دخالت‌کنم. 🔻کار رهبر ورود به مسائل اجرایی نیست. حتی در مسائل نظامی که مسئولیت مستقیم دارم، من ورود نمی‌کنم، پیگیری و سؤال می‌کنم. 🔻نمی‌شود هرکجا شخصی چیز غلطی گفت، من به عنوان رهبر، آن غلط را اعلام کنیم. 🔻خیلی از تصمیم‌ها در سطح مسئولین، بدون نظر رهبر و گاهی برخلاف نظر رهبر رخ می‌دهد. بعضی‌ها دوست دارند بگویند فلان تصمیم‌ها بدون نظر رهبری گرفته نمی‌شود. نه! مسئولین در بخش‌های مختلف، مسئولیت‌ دارند و رهبری نه می‌تواند در همه اینها دخالت کند، نه حق دارد دخالت کند. 🔻نفوذ شاخ و دم ندارد. دشمن در فکر نفوذه. باید دائم مراقب نفوذی‌ها باشید. 🔻رهبری گاهی شاید نتواند کاری که می‌خواهد را انجام دهد، کار دست مردمه. ولی‌خدا بدون کمک مردم نمی‌تواند کار کند. انفعال از مؤمن نباید سر بزنه. 🔻خودجوش و خودکار باشید، مثل مبارزین زمان‌طاغوت باشید. منتظر نباشید وادارتون کنند به‌ کار. 🔻برای انجام کار درست، منتظر تایید مسئولین و دستگاه‌های رسمی کشور نباشید. تحریم‌های دولت خودمان را دور بزنید. 🍷@Ghadah_SD

🔰 گرگ‌‌شناسی ما با این وضعیت تکراری به خوبی آشنا هستیم! چرخه مذاکره، جنگ غافلگیرانه در میانه مذاکره، ترور و از دست‌دادن شخصیت‌های برجسته، آتش‌بس‌ ناگهانی، دوباره مذاکره و... در جنگ دوازده‌روزه، جنگ رمضان و وضعیت پیش‌رو... ما حالاحالاها احتیاج مبرم داریم در جبهه انقلاب، به انبوه‌خوانی، انبوه‌دانی و انبوه‌نویسی در زمینه گرگ‌شناسی! از نان شب هم واجب‌تر است، چه برای مسئولین و چه برای مردم، شناخت هرچه بیشتر و بهتر موجودی به نام گرگ ذات گرگ، نطفه گرگ، راه و رسم تعامل با گرگ، اصول نبرد با گرگ، خباثت گرگ، رذالت گرگ، نجاست گرگ، حکایت‌های تلخ و تاریخی تودهنی‌خوردن از گرگ، شیوه‌های تودهنی‌زدن به گرگ، تاریخچه توبه‌ها و توبه‌شکنی‌های گرگ، ماجراهای دلخراش ذره‌ذره‌شدن بره‌ها زیر چنگال گرگ، رمزگشایی از آغوش بازِ گهگاه گرگ، چرایی سخت‌جانی گرگ، رمز هلاکت گرگ، چهره‌ها و نقاب‌های گرگ، زبان و ادبیات گرگ، مزدوران بی‌جیره و مواجب گرگ، معنا و مفهوم فرصت‌دادن به گرگ، کارکرد مذاکره با گرگ از نگاه گرگ، وجه دعوت به گفتگو از سوی گرگ، چرایی پرهیز عُقلا از دست‌دادن‌ با گرگ و مهلت‌دادن به گرگ، امکان‌سنجی امتیازگرفتن از گرگ، مهارت‌های امتیاز‌کندن از گرگ، دغدغه ژرف «گرفتن کاپ اخلاق» در مواجهه با گرگ، معناشناسی «تثبیت دستاوردها» در وسط جنگ وجودی با گرگ، و ... ✍️ سید شهاب الدین دعایی 🍷@Ghadah_SD

🔰 تجربه‌ای دیگر، غصه‌ای مجدد و ان‌شاءالله درسی برای آینده! ▪️رنج‌نامه‌ای خطاب به جناب حجت‌الاسلام سید محمود نبویان ✍️ سید شهاب‌الدین دعایی آقای نبویان عزیز...! با حذف تمام تشریفات و مقدمات، بعد از خداقوت به شما و تمام اعضای تیم دیپلماسی در دولت، مطالبی که به‌تازگی در رابطه با تجربه تلخ «مذاکره با آمریکا در پاکستان»، «آتش‌بس دوهفته‌ای» و همچنین «آینده جنگ» فرمودید را دیدم. (صوت منتشرشده در کانال و مصاحبه با خبرگزاری دانشجو) از نجابت، صداقت و خصوصاً صراحت شما در مواجهه با حقیقت و در مخاطبه با مردم شریف و قهرمان ایران تشکر می‌کنم؛ اما از باب قدردانی و در برخی موارد، درددل و گلایه و با هدف عبرت‌آموزی و پیشگیری از تکرار فراموشی‌های تاریخی‌ زجرآور در آینده، برخی از کلمات شما را به اختصار مورد بررسی قرار خواهم داد 👇 🔅بخش اول 🔅بخش دوم 🔅بخش سوم 🍷@Ghadah_SD

🔰 تجربه‌ای دیگر، غصه‌ای مجدد و ان‌شاءالله درسی برای آینده! ▪️رنج‌نامه‌ای خطاب به جناب حجت‌الاسلام سید محمود نبویان [بخش اول] آقای نبویان عزیز...! با حذف تمام تشریفات و مقدمات، بعد از خداقوت به شما و تمام اعضای تیم دیپلماسی در دولت، مطالبی که به‌تازگی در رابطه با تجربه تلخ «مذاکره با آمریکا در پاکستان»، «آتش‌بس دوهفته‌ای» و همچنین «آینده جنگ» فرمودید را دیدم. (صوت منتشرشده در کانال و مصاحبه با خبرگزاری دانشجو) از نجابت، صداقت و خصوصاً صراحت شما در مواجهه با حقیقت و در مخاطبه با مردم شریف و قهرمان ایران تشکر می‌کنم؛ اما از باب قدردانی و در برخی موارد، درددل و گلایه و با هدف عبرت‌آموزی و پیشگیری از تکرار فراموشی‌های تاریخی‌ زجرآور در آینده، برخی از کلمات شما را به اختصار مورد بررسی قرار خواهم داد. 🔻فرمودید: «نتایج مذاکرات اسلام‌آباد در مجموع، مطلوب و مورد قبول نبود؛ بلکه [مضر بود؛ چرا که] دشمن جری‌تر نیز شد!! ما چند خطای راهبردی داشتیم. یک موردش این بود که موضوع هسته‌ای را در دستور کار قرار دادیم. این دشمن را امیدوار کرد! در حالی که موضوع هسته‌ای ایران اصلاً ربطی به دشمن ندارد.» آقای نبویان از شما ممنونیم! شما کمک کردید افرادی که با حال خوش‌خیالی، رخوت‌آمیز و رخوت‌برانگیز، مردم و نخبگان را از هرگونه کنشگری جدی و مؤثری در صحنه برحذر داشته و از آنها توقع بیشتری جز تکرار شبانه «بزن که خوب می‌زنی» نداشتند، اندکی به فکر فرورفته و بتوانند لااقل برای لحظاتی روی این مطلب تمرکز کنند که: «می‌شود در جمهوری اسلامی، در همان سطح عالی و اقدامات اساسی، در کنار تمام خدمات ارزنده، خطا و خسارت محضی از سوی مسئولین اتفاق بیفتد که مورد تأیید رهبری نبوده و مردم در نگرانی خود بر حق بوده و باید در ابراز این نگرانی و بصیرت‌افزایی، اقدامات بیشتر و مؤثرتری نیز می‌کردند و همه اینها هیچ منافاتی با همدلی، وحدت و اعتقاد به حسن‌نیت مسئولین ندارد!» اما آقای نبویان! آیا اینکه ملت ایران به انرژی هسته‌ای و غنی‌سازی نیاز دارد و این کار را انجام خواهد داد و این موضوعات اساساً ربطی به آمریکا ندارد که بخواهد در رابطه با آن از ما درخواست تعلیق نماید، واقعاً مطالب پیچیده‌ای است؟ چرا باید مذاکرات اتفاق بیفتد و این خطای راهبردی که بارها و بارها تجربه شده مجدداً رخ بدهد و هیئت مذاکره‌کننده و شما از اسلام‌آباد بازگردید و بعد از مشاهده جری‌شدن و امیدوارشدن آمریکا و محاصره دریایی و... یادتان بیاید که خطای راهبردی صورت گرفته است؟ آخر به چه قیمتی؟ و چرا اینقدر دیر؟! گرچه باز جای شکرش باقی است که تحت جوّ سنگین «وحدت‌شکنی نکنید!»، «مردم را بدبین نکنید!» و «همه چیز هماهنگه!» دست از این اعتراف صریح برنداشته و اقدام به سانسور و کتمان نکردید. 🔻فرمودید: «به جای آن موضوع نادرست، باید در مورد این گفتگو می‌کردیم که آمریکا چگونه می‌خواهد به ایران غرامت بپردازد؛ باید زمان‌بندی می‌کردیم نسبت به خروج آمریکا از منطقه، باید بحث می‌کردیم که شما کی می‌خواهید تحریم‌ها را بردارید، تصویب می‌کردیم که آتش‌بس در کل جبهه مقاومت برقرار شود. [اگر در مورد موضوعاتِ درست، مذاکره شده بود] الان ما پیروز میدان بودیم!» عجیب... شما واقعاً فکر می‌کنید اگر احیاناً در مورد موضوعات صحیح و بایسته مذاکره شده بود، دیگر همه چیز خوب و روبه‌راه بود؟ یعنی واقعاً تصورتان این است که مشکل فقط در موضوع مذاکره بود و می‌شد از این مذاکره‌ها، کاغذبازی‌ها و لشکرکشی‌های دیپلماتیک، در میانه یک جنگ تمام‌عیار و وجودی با گرگ هاری به نام دولت آمریکا و رژیم صهیونیستی، به «پیروزی» رسید؟ واقعاً فکر می‌کنید در این شرایط می‌توانستیم از طریق مذاکره با آمریکا، به قول بعضی‌ها آنچه در میدان به دست آورده بودیم را «نقد» کرده و دستاوردهای خود را «تثبیت» نماییم؟ آیا تا زمانی که آمریکا آمریکاست، «ذات مذاکره با آمریکا» چنین ظرفیتی خواهد داشت؟ آقای نبویان! آنچه می‌تواند آمریکا را مجبور به غرامت کند یا اگر مجبور به غرامت نشد، غرامت خود را از او به زور بگیریم؛ آنچه می‌تواند آمریکا را از منطقه اخراج نماید؛ آنچه می‌تواند تحریم‌های آمریکا را بی‌اثر (نه معلق یا لغو) کند؛ آنچه می‌تواند آتش‌بس پایدار و حقیقی در کل جبهه مقاومت را به ارمغان آورد؛ نفس مقاومت، جنگ سخت،‌ مبارزه نظامی، به زانودرآوردن، فلج‌کردن و بالابردن هزینه در میدان عینیت است (که به اذعان کارشناسان هنوز اتفاق نیفتاده و علامتش همین تهدیدهای کلامی و بی‌پروایی‌های عملی است)؛ نه دست‌دادن و گفتگویی که دشمن دارد پشت آن به تعبیر رهبر شهید به ریش ما می‌خندد؛ فرصت می‌خرد؛ جری‌تر می‌شود؛ دست به محاصره و ده‌ها اقدام دیگر زده و به گستاخی‌های جدید و ترورهای دردناک‌ فکر می‌کند! آقای نبویان! با گرگ مذاکره نمی‌کنند؛ دست و پایش را قطع می‌کنند. 🍷@Ghadah_SD