. دیوونه‌ی این مولودی شدم💚🌿 بزنید بر تنِ دور افتاده از خانه‌ی پدری، نجف! [یاشیعة‌علی‌! ایامکم‌سعید✨] .

چقدر نیاز داشتم که بشنوم یکی تو حـرم به یادمه... بفهمم آقای‌امام‌رضـا هنوز منو یادشونه (: #آه‌از‌دوری💔

. با آدم‌ها مهربون‌تر باشید..! بیشتر سراغشون برید... فقط وقتی کسی رو کار دارید یادش نیافتید... وقتی اون به یادتونه و پیام میده، در خور جواب بدید تا حدالقل از اینکه بهتون پیام داده پشیمون نشه..! توی انتخاب کلمه‌هاتون، انتخاب ایموجی‌هاتون، چپ و راست گذاشتن علائم و حتی جمله‌بندی‌هاتون حساس باشید! روی اینکه میگید آها، یا اینکه میگید آهان، یا اینکه میگید اوهوم، حساس باشید! این دنیا، دنیای مجازیه... آدما چهره‌ی شما رو نمی‌بینن! آدما وقتی به یادتون هستن یعنی دلشون نمیخواد که رشته‌ی دوستی و هر ارتباط دیگه‌ای که اسمای مختلف داره از بین بره... آدما سعی میکنن با پیامای کوچیک به یادتون باشن... لطفا آدما رو اذیت نکنید! #علامت‌تعجب #شاید‌سکوت .

. حس میکنم واکنشاتون نسبت به این پیام این شکلی میشه😂😂 باید بالاخره از قاطرِشیطون پیاده بشم و یه ناشناس بزنم برای کانال تا نظراتونو نسبت به این طور متنا بدونم😃 .

. من، اگه‌یه‌دست بودم،‌چه‌کارایی می‌تونستم‌انجام‌بدم؟! .

. این پادکست بیشتر از شیش ماهه که تو پلی‌لیست منه... خیلی وقتا تا دکمه‌ی ارسال اومدم ولی نفرستادمش. حس می‌کردم هنوز وقتش نیست! تا اینکه فرمود: نویسنده شدن‌؛ نادیده‌ شدنه...! نویسنده شدن ترسناک ترین کاریه که میشه انجام داد‌. و در عین حال شیرین تر از شهد نوشتن پیدا نمیکنید! خب چطوریاست؟ چرا نویسنده‌ها ترسناک‌ترین کارو میکنن؟ دلایلش خیلی زیاده اما شاید یکی از مهم تریناش این باشه که یه نویسنده تمام احساسات جهان رو می‌بینه، درک میکنه، تجربشون میکنه، درون خودش هضم میکنه، به عصاره‌ی کلمه تبدیل میکنه و بعد با جوهر به خورد کاغذ میده... این فرایند سال‌ها طول میکشه! شاید حالا بهتر بفهمید که چرا: نویسنده‌ها کمتر حرف می‌زنن بیشتر گوش میکنن بیشتر می‌بینن و آنالیزگرهای خوبی هستن! و امان از اون لحظه که یک نویسنده پرحرف بشه... اونجا به راحتی میتونید بفهمید که درونش پر از کلمه‌ی استخراج نشدنست که با بولدوزر حرف زدن افتاده به جونشون و داره اونها رو به کلمه تبدیل میکنه! هیجان‌های نویسنده بودن رو هیچ جوره نمیشه به تصویر کشید! ولی باز هم خواهم گفت براتون از این مسیر♥️ #خرده‌روایت‌های‌نویسنده‌‌شدن #مسیر #قلم‌دخت .

. تولدت‌ مبارک دومین داداش محمدحسین من♥️ .

. #روایت‌‌ِ‌فعلا‌غیر‌مصوّر✨ پدر‌شهید که آمد داخل، پچ‌پچ چند نفر به گوشم خورد: -‌چقدر جوون! واقعیه؟ اولیش این بود. دومین و سومین پچ‌پچ‌ها، از عواطف دخترانه‌ای می‌جوشید که حس همدردیشان گل‌ کرده بود. حس اینکه کسی در شکل و شمایل پدرهای خودشان، نشسته بود روبه‌رویشان و از جگرگوشه‌ی دوست‌داشتنی و از دست رفته‌اش حرف میزد. اما نکته‌ای که توی گلوی همه گیر کرد و هر کسی از کنارم رد شد، با تاکید گفت، همین بود: -‌چه آرامشی دارن... اصلا آدم حض میکنه! آرامش؟ خب معلوم است دیگر! مگر میشود بابای محمدحسین بود و آرامش نداشت؟ بالاخره این آرامش روز‌های سخت ما، تربیت شده‌ی همین پدر است دیگر... این اسطوره‌ی صبر سازی، اسطوره‌ی برطرف کردن نگرانی‌های طولانی مدت، افسانه‌ی زدایش غم از دل مسافر، که مزارش رفع دلتنگی‌ همه‌ی غم‌های عالم‌ است... راستی پدرِ آرامش بودن چه سخت است. موقع صحبت کردن از سختی‌ها، پدر بودن چه مشکل است... بخواهی حرف بزنی از، از دست رفته‌هایت و باز هم کوه باشی... پدر باشی...! خلاصه که تولدت مبارکِ اول پدر و مادرت و بعد هم که ما♥️ سایه‌ات مستدام #هیئت‌دخترونه #مهمان‌شهید .

. من از مدح حیدر سیر نمی‌شوم... من مدّاحِ عشقِ پدرانه ی او تا ابد هستم! یک باباعلی می‌گوییم و همینطور شکّر نجف از قلبمان می‌روید... راستی نجف! سرزمین علی! بچه‌ شیعه‌های مرتضی‌علی عیدتون خیلیییییی مبارک🥳♥️ .

. جا نیست تو کربلا... الحمدالله!💚 .