هرسال اولین نفری که روز دختر را به او تبریک میگویم، مادرم است. نه اینکه فکر کنی قضیه احترام و ادب و اینجور حرفهاست، نه، بحث زور زدن برای پر کردن یک جای خالی است که هیچ وقت پر نمیشود. البته که من نه از طرف خودم، که به نیابت کس دیگری تبریک میگویم. اما به هرحال هر کس نداند من خوب میدانم که با شنیدن تبریک روز دختر، چیزی در درونش فرو میریزد اما یک لبخند ساختگی و «خیلی ممنونم» را با مخلفاتش در جواب تحویل میدهد. نه اینکه فکر کنی در میان درد و دل هایش این را برایم گفته، نه، با کمی فکر کردن میشود فهمید. تصور کن روز پدر یا روز مادر است و تو بچههایت را در جنگ از دست دادی و همه این روز را به تو تبریک میگویند. حرفم را گرفتی؟ مادرم تا به حال از پدرش تبریک روز دختر را نشنیده. اما نه اینکه فکر کنی پدرش به او کادو نداده، نه، پدرش پیش پیش قبل از رسیدن روز دختر، سرش را با ضمیمه جانش به همه دخترهای این سرزمین هدیه داد.
لذا به نیابت پدربزرگم میگویم «روز دختر مبارکتان باشد، مادرم و دختران سرزمینم»
#روزت_مبارک_مادرِ_پدر_ندیده
#از_طرف_همه_پدران_آسمانی_به_دختران_پدران_آسمانی