🔹ضربه‌ای که نظامیان آمریکایی را گرسنه کرد! 🔹نیویورک‌تایمز: علت کمبود غذای تازه ملوانان آمریکایی، انفجار مرکز پشتیبانی نیروی دریایی توسط ایران در روز اول جنگ است؛ پنتاگون پشتیبانی را به دیگو گارسیا منتقل کرده و غذاها در مسیر طولانی فاسد می‌رسند. ملوانان فقط گوشت منجمد دارند. 🔹@GoftarGah

🚩مسئولیت دولت را ببینیم، محدودیت‌هایش را هم 🔸گفتارگاه: دولت باید قبول کند که هر جا اختیار عمل داشته، مسئول هم هست. نمی‌شود وقتی سیاستی جواب نداده یا تصمیمی هزینه زندگی را بیشتر کرده، همه تقصیرها را حواله گذشته و تحریم و دشمن کرد. دولت باید توضیح بدهد، اصلاح کند و اگر جایی اشتباه کرده، دوباره همان چاله را جلوی پای مردم نکند. اما از آن طرف، انصاف هم چیز بدی نیست! قرار نیست هر مشکلی در اقتصاد را با یک خط‌کش اندازه بگیریم و مستقیم پای دولت بنویسیم. جنگ، تجارت خارجی، تحریم، شرایط بین‌المللی و حتی ملاحظات امنیتی، همه در اقتصاد اثر می‌گذارند. جامعه هر جا می‌خواهد درباره کارنامه دولت قضاوت کند، باید همه واقعیت را ببیند. هم مطالبه‌گری لازم است، هم انصاف؛ هم پاسخگویی دولت، هم واقع‌بینی منتقدان. ۲۸/مرداد/۱۴۰۵ 🔹@GoftarGah

📸عکس معناداری که دکتر قاليباف منتشر کرد 🔹رئیس مجلس با انتشار تصویری در اکانت خود به زیاده‌خواهی آمریکایی‌ها در خلیج فارس واکنش نشان داد. 🔹@GoftarGah

🚩سرِ سردار قالیباف جای خوبی قرار گرفته؛ درست روی تنگه هرمز! 🔸گفتارگاه: آمریکایی‌ها اگر دنبال جای پای خودشان در خلیج فارس می‌گردند، بد نیست یک نگاه به تصویری که رئیس مجلس منتشر کرده بیندازند؛ اینجا دیگر بحث نقشه و خط‌کش و زیاده‌گویی‌های روی کاغذ نیست؛ پای یک تنگه در میان است که برای ایران فقط یک آبراه نیست، بخشی از جغرافیای امنیت و منافع ملی ماست. قالیباف در این تصویر، سرش دقیقاً جایی قرار گرفته که باید؛ روی تنگه هرمز. پیام تصویر شاید از صدها کلمه روشن‌تر باشد: اینجا ایران است؛ اینجا خلیج فارس است؛ و قرار نیست زیاده‌خواهی آمریکا را روی نقشه جغرافیا هم تحمل کنیم. خلاصه اینکه سرِ سردار قالیباف واقعاً جای خوبی قرار گرفته؛ جایی که هم نقشه را نشان می‌دهد، هم حواس آمریکایی‌ها را جمع می‌کند که فاصله میان «ادعا» و «واقعیت» را با یک نگاه به تنگه هرمز بفهمند. ۲۸/مرداد/۱۴۰۵ 🔹@GoftarGah

🚩روایت یک‌طرفه تفاهم‌نامه 🔸گفتارگاه: آمریکا بدعهدی کرد و تفاهم‌نامه را نقض کرد. اما از این گزاره نمی‌شود به این نتیجه پرید که پس اصل تفاهم، غلط یا تسلیم بوده و ایران دست خالی از مذاکره بیرون آمده است. مسئله را باید کمی کامل‌تر دید. اصلاً اگر قرار بود ایران زیر بار زیاده‌خواهی آمریکا برود، چرا آمریکایی‌ها مدتی بعد دوباره سراغ جنوب آمدند و حملاتشان را شروع کردند؟ چرا محاصره دریایی را برگرداندند؟ چرا تلاش کردند یکی از مهم‌ترین اهرم‌های ایران، یعنی تنگه هرمز را از دست ایران خارج کنند؟ پاسخ روشن است: اگر آمریکا از تفاهم راضی بود، دلیلی برای به‌هم‌زدن بازی نداشت. ترامپ می‌خواست با فشار نظامی، موازنه را تغییر بدهد و ایران را به پذیرش شرایط تازه‌ای وادار کند. پس این روایت که «از تفاهم هیچ چیز نصیب ایران نشد» روایت کاملی نیست. برخی تفاهم‌نامه را طوری تعریف می‌کنند که انگار ایران چیزی داده و آمریکا فقط چیزی گرفته! خب اگر ایران «هیچ» به دست نیاورده، طرف مقابل چه چیزی به دست آورد که بعد از مدتی دوباره سراغ جنگ آمد؟ در دوره اجرای تفاهم، ایران توانست نفت صادر کند و کالاهای اساسی وارد کند؛ آن هم پیش از آنکه محاصره دریایی دوباره برقرار شود. اصل ماجرا اینجاست: مذاکره لزوماً عقب‌نشینی نیست؛ معیار، نتیجه و میزان حفظ منافع ملی است. همان‌طور که مقاومت فقط شلیک موشک نیست، مذاکره هم الزاماً بالا بردن دست‌ها نیست. حالا اگر تفاهم به‌خاطر بدعهدی آمریکا شکست خورده، باید یقه همان بدعهد را گرفت؛ نه اینکه با روایت نصفه‌نیمه، اصل تفاهم را از ابتدا «خیانت» جا بزنیم. و البته یک نکته مهم‌تر: مردم آن‌قدرها که بعضی دوستان تصور می‌کنند، محتاج قیم فکری نیستند. تفاهم را هم با همه جزئیاتش می‌بینند، بدعهدی آمریکا را هم، و از همه مهم‌تر این را می‌بینند که آیا جمهوری اسلامی زیر بار زیاده‌خواهی رفته یا نه. ۲۹/مرداد/۱۴۰۵ 🔹@GoftarGah

🚩خیابان بعثت 🔸گفتارگاه: هشدار قالیباف درباره اینکه خیابان نباید به محل میتینگ انتخاباتی و رقابت سیاسی تبدیل شود، یک تذکر تشریفاتی نیست. پشت این جمله، یک مسئله جدی‌تر خوابیده: خیابان در شرایط امروز ایران، بخشی از سرمایه اجتماعی و امنیت ملی است. خیابان اگر محل نمایش همدلی مردم باشد، قدرت ملی می‌سازد؛ اما اگر قرار باشد هر شب تبدیل شود به سکوی تبلیغات یک جریان، محل صف‌کشی جناح‌ها و بلندگوی تسویه‌حساب‌های سیاسی، همان سرمایه‌ای که می‌توانست پشتوانه کشور باشد، آرام‌آرام تبدیل به ابزار فرسایش کشور می‌شود. اما نکته جالب‌تر، تحریف همین بخش از سخنان قالیباف است. بعضی‌ها طوری روایت می‌کنند که انگار رئیس مجلس اساساً با حضور مردم در خیابان مسئله دارد! نخیر؛ مخاطب تذکر، مردمی نیستند که در میدان‌اند؛ مخاطب کسانی‌اند که می‌خواهند میدان مردم را مصادره کنند. مردمی که برای ایران به خیابان آمده‌اند، با کسانی که می‌خواهند همان خیابان را تبدیل به تریبون انتخاباتی و سکوی رقابت جناحی کنند، یکی نیستند. اولی سرمایه ملی است؛ دومی می‌تواند هزینه ملی باشد. و عجیب اینکه جماعتی که خود را پشت شعار «مردم» پنهان می‌کنند، حاضر نیستند بپذیرند که مردم، ملک شخصی هیچ جریان سیاسی نیستند! مردم را سپر سیاسی خود نکنیم. اگر نقدی به قالیباف داریم، همان نقد را صریح مطرح کنیم؛ اگر با حرفش مخالفیم، استدلال کنیم. اما اینکه حرفی درباره جلوگیری از سیاسی‌کاری در خیابان زده شود و بعد آن را «محدود کردن مردم» جا بزنیم، چیزی جز تحریف نیست. نمی‌شود هر وقت حرفی مطابق میل ما بود، بگوییم «صدای مردم» و هر وقت تذکری علیه رفتار ما بود، بگوییم «توهین به مردم». اتحاد مقدس یعنی همین؛ اینکه مردم را برای ایران بخواهیم، نه ایران را برای دعواهای خودمان. خیابان برای مردم است؛ اما مردم را نباید خرج میتینگ سیاسی کرد. ۳۰/مرداد/۱۴۰۵ 🔹@GoftarGah