🔸گفتارگاه: در روزهای قبل در رسانه‌های جهان دو اعتراف مهم منتشر شد: 🔺۱.وال‌استریت ژورنال گفت هدف اصلی آشوب در ایران، بالکانیزه کردن و نابودی تمدن و تجزیه سرزمینی ایران است. 🔺۲.فاینشنال‌تایمز گزارش داد که کماندوهای آموزش‌دیده در تجمعات تهران، اقدامات تروریستی می‌کردند. 🔹@GoftarGah

🚩امضای داعش بر بلوار آشوب؛ روز سیزدهم جنگ تمام‌عیار علیه ایران 🔸گفتارگاه: اعتراضاتِ آغازین، مسالمت‌آمیز بود و دولت برای رسیدگی اعلام آمادگی کرد، اما این تنها بخش کوچک و آغازین ماجرا بود. در ادامه کشور یک‌باره با سیل اسلحه و تیغ مواجه شد. این تحول ناگهانی را نمی‌توان تصادفی دانست، به‌ویژه آن‌که دقیقاً با اظهاراتِ آشکار و مداخله‌جویانه مقامات واشنگتن و تل‌آویو همزمانی داشت. 🔺اگر در گذشته، مداخلات آنان در پرده‌ای از ابهام و انکار صورت می‌گرفت، این بار دیگر حتی زحمت پنهان‌کاری هم به خود ندادند. حمایت‌شان را صریح و بی‌پروا اعلام کردند. بسیاری از ناظرانِ بی‌غرض بر این باورند که آنچه در این چند روز بر این ملت گذشت، چیزی کمتر از یک «روز سیزدهم جنگ تمام‌عیار» توسط رژیم صهیونیستی و ارباب آمریکایی‌اش علیه تمامیت ایران نبود. این یک نبرد تعیین‌کننده بود. 🔺اسناد و شواهدِ غیرقابل انکاری از حضور افراد مسلح و سازمان‌یافته برای هدف قراردادن مستقیم مردم بی‌دفاع وجود دارد. حمله به مراکز حساس و اماکن عمومی، و آنچه از «زنده‌سوزانی» گزارش شده، تماماً نشان‌هویتی و امضای کاری گروه‌هایی است که پیش‌تر در ماجراهای داعش دیده‌ایم. این روش‌ها تصادفی نیست؛ یک «سبک» است، سبکی که تنها از کارگاه‌های تروریستیِ حمایت‌شده از آن سوی مرزها بیرون می‌آید. 🔺اینجا دیگر بحث بر سر یک اعتراض صنفی یا اجتماعی ساده نیست. اینجا صحنه‌ای است که دشمن، با استفاده از یک نارضایتی داخلی به عنوان «پیش‌زمینه»، عملیات گسترده‌ی آشوب و ترور خود را کلید زد تا کشور را به ورطه ناامنی و هرج‌ومرج بکشاند. فرق است بین معترض و آشوبگر مسلح. ✍🏻۳۰ دی ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🔸گفتارگاه: «جمهوری اسلامی» را، هر بار که خواستند تمامش کنند، خودش شد آغازگر فصل تازه‌ای از معادلات. حالا چند روزی از آتش‌بس گذشته و خُب، وقت مناسبی‌ست برای ورق زدن تحلیل‌ها. تحلیل‌ها می‌گویند جمهوری اسلامی، از دل بحرانی که موجودیتش را لرزاند، نه‌تنها بیرون آمد، بلکه «قد بلندتر» هم شد! دشمن حساب همه چیز را کرده بود... اما آن بالا کسی هست که هنوز دارد می‌فرماید: «إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًا، وَأَكِيدُ كَيْدًا، فَمَهِّلِ الكافرين أمهِلهم رُوَيْدًا...» آری! آن‌ها هی نقشه می‌کشند، ما هم به «کید الهی» دل‌گرمیم. آن‌ها خیال می‌کردند با یک غافلگیری و موج رسانه‌ای، می‌توانند این کشتی را واژگون کنند. اما گویا باز هم «نفهمیدند» که کاپیتان این کشتی، از جای دیگری فرمان می‌گیرد! از همان جایی که وقتی گفت لا تخافا إننی معكما، نیل شکافت! از همان جایی که وقتی گفت و أعدّوا لهم ما استطعتم من قوة، موشک‌های نقطه‌زن از زیر زمین، بالا آمدند! امروز وقت سپاس است؛ نه فقط از فرماندهان، بلکه از خدای فرمان! #وعده_صادق #انتقام_ملی #انسجام_ملی ✍🏻 ۸ تیر ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

این پست رو بعد از جنگ ۱۲روزه گذاشتم، به نظرم محتواش به حوادث این روزها هم می‌خوره.

🚩سقوط جریانی که نجات میهن را در بمب بیگانه جست 🔸گفتارگاه: اینکه اپوزیسیون، دائماً طناب نجاتشان را به میخ کشورهای بیگانه آویزان کرده‌اند و برای مداخلهٔ نظامی «التماس» می‌کنند، نه یک انتقاد که یک «وصف الحالِ» بی‌آبروکننده است. آن‌ها امروز در ذلت‌بارترین حالت، چشم به دهان مقامات واشنگتن و تل‌آویو دوخته‌اند تا شاید نوکری آنان را بپذیرند. این دیگر مخالفت سیاسی نیست؛ این یک «سبک زندگیِ» وابسته است. سبکی که در آن، «آزادی» مترادف می‌شود با بمباران شهرهای خودی توسط بیگانه! اظهارات مقاماتی مانند ترامپ، که از گزینهٔ نظامی علیه ایران سخن می‌گویند، برای هر شهروند غیرتمندی یک هشدار و توهین است. اما برای این طیف، یک «نوید» محسوب می‌شود! هیچ جنبش یا جریان سیاسیِ بااعتباری، مشروعیت خود را از «چک‌های سفید» قدرت‌های متخاصم خریداری نکرده است. این نوع وابستگی، سمّ مهلکی است که ابتدا استقلال رأی را می‌کشد، سپس اعتماد داخلی را نابود می‌سازد و در نهایت، آن جریان را به یک عروسک خیمه‌شب‌بازی تبدیل می‌کند که رشته‌اش در دست بیگانه است. این همان بلایی است که امروز گریبان‌گیر بخشی از اپوزیسیون نمایشی شده است. وضعیت فعلی این گروه‌ها دقیقاً در همین «آویزان‌بودن خیانت‌بار» ریشه دارد. آن‌ها آن‌قدر در نقش «متحد استراتژیک» برای بیگانه فرو رفته‌اند که فراموش کرده‌اند از نگاه آن اربابان، آنان تنها یک ابزار مصرفی در چرخه‌ی فشار حداکثری هستند؛ ابزاری که پس از مصرف، دور انداخته می‌شود. حمایت‌های آنان (مانند ترامپ) نه برای کمک به این گروه‌ها، که تنها برای ایجاد بی‌ثباتی در ایران است. این همان خطای محاسبه‌ی تاریخی است که آنان را به ورطه‌ی بی‌آبرویی مطلق کشانده. ✍🏻۳۰ دی ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩حکایتِ دو دی: یکی پایانِ «شاه»‌ بود، یکی پایانِ «شاه‌بازی» 🔘قسمت اول 🔸گفتارگاه: باید با صراحت تمام گفت که دی‌ماه در تقویم تاریخ این سرزمین، نه ماه یخبندان طبیعت، که «ماه زمستانِ حکومت پهلوی‌ها» و فصل ناکامی آن خاندانِ وابسته ثبت شده است. از ۲۶ دی ۱۳۵۷ که محمدرضا پهلوی برای دومین و آخرین بار، با چمدان‌های پر و دلی خالی از مردمداری، از میهن گریخت، تا ۲۲ دی ۱۴۰۴ که طراحی عناصر واپس‌مانده‌ی پهلوی با همکاری مزدوران آمریکایی و صهیونیستی در هم شکست، فصل زمستان برای این خاندان، همواره فصل یأس و ریزش بوده است. همان‌گونه که زمستان، برگ‌های پژمرده را از شاخه می‌رُباید، دی ماه نیز بساط پوشالیِ سلطنتِ وابسته را درهم می‌پیچید. فرارِ شاه در دی ۵۷، اعترافِ به ورشکستگیِ یک رژیمِ بی‌ریشه بود که نه مشروعیتی داشت، نه مردمی. و امروز، شکستِ طراحی‌های بازماندگانِ همان رژیم در دی ۱۴۰۴، تکرارِ همان سنتِ الهی است: «إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا». آنها که هنوز در خیالِ بازگرداندنِ «عصر تاریکیِ وابستگی» پهلوی هستند باید این سؤال را از خود بپرسند: چرا هر بار که نامِ «پهلوی» در دی‌ماه بر سر زبان‌ها می‌افتد، بوی شکست و فرار می‌دهد؟ گویی دی، ماهِ عروجِ اراده‌ی ملی و ماهِ افولِ نوکرانِ بیگانه است. مقاومتِ مردمی که در دی ۵۷ انقلاب کردند، همان مقاومتی است که در دی ۱۴۰۴ توطئه‌ی جدید را خنثی کرد. ✍🏻۳۰ دی ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩حکایتِ دو دی: یکی پایانِ «شاه»‌ بود، یکی پایانِ «شاه‌بازی» 🔘قسمت دوم 🔸گفتارگاه: پهلوی‌ها و هوادارانِ سرگردانشان گمان می‌کنند با تکیه بر سفارت‌خانه‌های بیگانه و شبکه‌های رسانه‌ایِ فرمایشی می‌توانند بر این زمستانِ تاریخی غلبه کنند. غافل از اینکه ریشه‌ی این درخت، از همان آغاز در خاکِ این ملت نبود؛ در خاکِ بیگانه بود. و درختی که ریشه در خاکِ غیر داشته باشد، با اولین بادِ زمستانِ تاریخ از بیخ کنده خواهد شد. رضا پهلوی و آن دسته از اپوزیسیون آویزان که گمان می‌برند تکیه‌گاهشان در آنسوی آب‌هاست، بهتر است اوقات بیکاری خود را صرف بازخوانی تاریخ معاصر کنند؛ آن‌هم نه تاریخ پرافتخار مقاومت و ایستادگی ملت ایران، بلکه تاریخ خفت‌بار رفتارهای مشابه ایالات متحده با کشورهایی از جنس سوریه، اوکراین، لیبی، ونزوئلا و... . باید با دقتی خون‌آلود ببینند که با «اپوزیسیون‌های ساخت آمریکا» در نهایت چه رفتاری شده و اکنون آنان در کجای معادلات جهانی ایستاده‌اند: یا به خاک سپرده شده‌اند، یا به حاشیه رانده شده‌اند و یا به عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی تبدیل گشته‌اند که نخ تسبیحشان در دست اربابانی است که حتی یک وجب از خاک وطنشان را هم در طلب ندارند. اما عبرت اصلی از تاریخ، نه لزوماً در آن سوی آب‌ها، که در خاطرات نزدیک‌تر، در سینهٔ پدر و پدربزرگ همین رضا پهلوی نهفته است. باید مرور کرد پروسهٔ «گماشتگی» و سپس «گم‌شدن» از نهاد سلطنت را. زمانی که محمدرضا پهلوی خود را «گماشتهٔ» واشنگتن دید، عمق فاجعه آغاز شد. وقتی پایه‌های حاکمیت، نه بر ارادهٔ ملت، که بر تکیه‌گاه سفارت بیگانه استوار گردد، پایانش چیزی جز «گم‌شدن» در پیچ و خم توطئه‌ها و سپس فراموشی نخواهد بود. پدربزرگ، رضاخان، نیز که با کودتا آمد، با همان دستی که او را بر اریکه نشانده بود، به تبعیدش بردند. این است سنت استعمار: امروز تو را می‌سازند، فردا می‌شکنند؛ امروز تاج بر سرت می‌نهند، فردا تاج‌داریت را به باد تحقیر می‌گیرند. ✍🏻۳۰ دی ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩حکایتِ دو دی: یکی پایانِ «شاه»‌ بود، یکی پایانِ «شاه‌بازی» 🔘قسمت سوم 🔸گفتارگاه: اگر حاج قاسم در مکتب خود «ایران را حرم» می‌دانست، این جماعت آویزان، وطن را «پله‌ی ترقی» شخصی و ابزار معامله با بیگانه تعریف می‌کنند. فرق است بین کسی که برای عزت این حرم خون داد و کسی که برای رسیدن به تکیه‌گاه‌های سست و بی‌ریشه، آماده است هر خفت و خواری را بپذیرد. مشکل اصلی اینجاست که آنان نه «جنس اصل» مقاومت و ایستادگی را می‌فهمند و نه می‌توانند «جنس بدل» حمایت‌های نمایشی غرب را تشخیص دهند؛ حمایت‌هایی که همیشه مشروط، موقت و در خدمت منافع آن سوی آب‌هاست. مشکل، فقط با رضا پهلوی نیست؛ مشکل با آن ذهنیت وابسته‌ای است که گمان می‌کند تکیه بر دشمن، راه نجات است. این همان بلایی است که بر سر بسیاری از «اپوزیسیون‌های نمایشی» آمده. آن‌ها را می‌سازند تا فریاد «تغییر» سر دهند، اما در واقعیت، ابزاری هستند برای فشار و تحریم علیه ملت. وقتی ماموریت‌شان تمام شود، چون دستکشی کهنه به کناری انداخته می‌شوند. عبرت را باید از تاریخ گرفت: استقلال، تنها پناهگاه عزت است؛ و هر که این درس را نیاموزد، محکوم به تکرار تراژدی پهلوی است. امروز دی‌ماه برای ما، دیگر نمادِ زمستانِ پهلوی نیست؛ نمادِ بهارِ مقاومت است. نمادِ روزی است که ملت، طومارِ وابستگی را در هم پیچید و نمادِ روزی است که نسلِ جدید این ملت، بار دیگر نقشه‌های وابستگی را بر باد داد. زمستانِ پهلوی‌ها هرگز پایان ندارد؛ چرا که نوروزِ حقیقی، از آنِ مردمی است که در بندِ هیچ اربابی نیستند. ✍🏻۳۰ دی ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩عینک دودیِ داووس 🔸گفتارگاه: جهان غرب را باید با عینک دودی دید تا چشم از تابش دروغ‌هایش کور نشود! امانوئل مکرون در اجلاس داووس، با همان عینک دودی که بر چشم زده، تازه انگار قدری بینایی یافته و دارد واقعیت‌های پوسیده‌ی دنیای خودی‌اش را می‌بیند. او از وضعیت جهان ابراز تأسف می‌کند و جمله‌های درخشانی بر زبان می‌آورد: «تغییر به سوی جهانی بدون قانون» و «به نظر می‌رسد تنها قانونی که اهمیت دارد، قانون قوی‌ترین‌هاست». آری، ما هم موافقیم؛ این گزاره، تلخ اما راست است. اما این راستی را مکرون دیروز فهمید؟ امروز؟ یا دقیقاً همان روزی که ترامپ می‌خواهد گرینلند را به تاراج بَرد. عجبا! تا همین دیروز، مکرون با ترامپ هم‌آوا بود که «پروژهٔ جهان ناامن» را نه در گرینلند، که در ایران و سوریه پیش ببرند. او داوطلبانه می‌خواست شریک جرم همان «قوی‌ترین» باشد که امروز علیه‌اش موعظه می‌کند. اما حالا ناگهان چشم‌هایش باز شده‌اند! گویی دنیای غرب فقط وقتی «بی‌قانون» است که قانونِ زور علیه خودش بازگردد. ✍🏻۱ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩در سایه‌ی تصمیم هیئت‌رئیسه؛ اهانت‌کنندگان مجلس در پشت «تعلیق استیضاح» پنهان شدند 🔸گفتارگاه: ۱ـ رهبر انقلاب در بیانات اخیر خود به روشنی از اهانت به رؤسای قوا نهی فرمودند و در این میان، اشارتی را نیز به فضای مجلس داشتند. اما آنچه قابل تأمل است، پوشش و تفسیر گزنده‌ای است که برخی از همان اهانت‌کنندگان احتمالی در مجلس، اکنون در حال ارائه آن هستند. به نظر می‌رسد تصمیم هیئت رئیسه مجلس برای تعلیق موقت طرح استیضاح، برای این گروه بهانه‌ای شده تا خود را در پشت این تصمیم پنهان کنند و تلاش کنند آن بخش صریح بیانات رهبری که ناظر بر ایشان است، کمرنگ و محو شود. ۲ـ این یک شگرد رسانه‌ای آشناست: وقتی مورد خطاب مستقیم قرار می‌گیری، سعی کن کلیت را بپذیر و آن قسمت را نادیده بگیر. اما به نظر می‌رسد وظیفه‌ی رسانه‌های منصف و دغدغه‌مند، برجسته کردن دقیقاً همین بخش از کلام رهبری است. باید پرسید: آنان که پیشتر با الفاظ تند و غیرمؤدبانه، شخصیت و جایگاه مسئولان قوا را نشانه می‌رفتند، اکنون نسبت خود را با این بیان روشن ولایت چگونه تعریف می‌کنند؟ آیا عذرخواهی می‌کنند؟ آیا توضیح می‌دهند؟ یا سکوت پیشه کرده‌اند و امیدوارند موج خبری جدید، این موضوع را به حاشیه ببرد؟ ✍🏻۲ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩تعلیق استیضاح؛ تفسیر ناقص سخن رهبری یا تصمیم معقول مجلس؟ 🔸گفتارگاه: اگر بخواهیم ماجرا را بدون هیجان و با اتکا به متن و زمینه تحلیل کنیم، چند نکته روشن است: 🔺نخست، موضع رهبری در این ماجرا کاملاً صریح و چندلایه است. هم از جان‌فشانی نیروهای امنیتی و انتظامی قدردانی می‌کنند، هم از همراهی و حضور فعال مسئولان کشور، از جمله رئیس‌جمهور و رؤسای قوا سخن می‌گویند و هم به‌طور مؤکد با اهانت به رئیس‌جمهور و مسئولان مخالفت می‌کنند. مهم‌تر از همه، توصیه‌ای روشن می‌دهند: «بگذارید اینها کارشان را بکنند.» این عبارت، صرفاً نهی از اهانت نیست، بلکه تأکید بر ضرورت استمرار کار و پرهیز از اخلال در روند اداره کشور است. 🔺از سوی دیگر، پزشکیان نیز صریحاً اعلام کرده که دولت در حال اجرای یکی از بزرگ‌ترین اصلاحات ارزی و اقتصادی است؛ طرحی که به گفته او، حاصل یک سال کار کارشناسی و با هماهنگی سران قواست. طبیعی است که در چنین فرایندی، بی‌ثباتی مدیریتی یا جابه‌جایی‌های شتاب‌زده، هزینه‌های سنگینی به کشور تحمیل کند. 🔺قالیباف هم می‌گوید: اگر دولت خود به این جمع‌بندی برسد که ترمیم کابینه لازم است، تصمیمش می‌تواند مؤثرتر و کارآمدتر باشد. این موضع، نه نفی نظارت مجلس است و نه تعطیل کردن آن، بلکه تأکید بر تقدم عقلانیت و زمان‌بندی درست در اعمال ابزارهای نظارتی است. 🔺با این حال، برخی منتقدان، تعلیق استیضاح از سوی هیئت‌رئیسه مجلس را به‌عنوان تضعیف شأن نظارتی مجلس معرفی می‌کنند و مدعی‌اند استناد به بیانات رهبری در این تصمیم، تحریف سخن ایشان است. این در حالی است که همان سخنرانی، علاوه بر نهی از اهانت، به‌روشنی بر ضرورت میدان دادن به مسئولان برای انجام وظایفشان تأکید داشت (بگذارید اینها کارشان را بکنند)؛ بخشی که معمولاً در این نقدها نادیده گرفته می‌شود. 🔺اگر مجموع بیانات رهبری، موضع رئیس‌جمهور، اظهارات رئیس مجلس و شرایط داخلی و خارجی کشور را در نظر بگیریم، تعلیق استیضاح بیش از آنکه نشانه انفعال باشد، تصمیمی معقول و مبتنی بر مصلحت عمومی است. شأن نظارتی مجلس، به استیضاح فروکاسته نمی‌شود. مجلس در همین دوره، در بررسی بودجه و همراهی مشروط با طرح‌های اقتصادی دولت، نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا کرده و نشان داده که نظارت می‌تواند اشکال متنوع‌تری، مؤثرتر و کم‌هزینه‌تر از تقابل‌های پرسر و صدا داشته باشد. ✍🏻۳ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩چرا گرینلند برای آمریکا مهم است؟ 🔸گفتارگاه: گرینلند برای آمریکا مهم است، نه به‌خاطر جمعیت یا اقتصاد فعلی‌اش، بلکه به‌دلیل آینده‌ای که نمایندگی می‌کند. وسعت عظیم در برابر جمعیت اندک، آن را به سرزمینی کم‌هزینه و راهبردی تبدیل کرده است. این جزیره هم خزانه بالقوه آب شیرین و فلزات کمیاب است و هم نقطه‌ای کلیدی در رقابت قدرت‌ها بر سر منابع آینده. مهم‌تر از همه، موقعیت جغرافیایی گرینلند است؛ قفل کنترل شمال آتلانتیک و دروازه قطب شمال. پایگاه‌های نظامی آمریکا در این منطقه بخشی از سامانه هشدار موشکی و بازدارندگی در برابر روسیه‌اند. با ذوب یخ‌ها و باز شدن مسیرهای جدید کشتیرانی، اهمیت گرینلند از امنیت نظامی فراتر رفته و به تجارت جهانی گره خورده است. در مجموع، گرینلند دیگر یک جزیره دورافتاده نیست؛ بلکه یکی از گره‌های اصلی رقابت ژئوپلیتیکی قرن بیست‌ویکم بر سر امنیت، منابع و مسیرهای آینده جهان است. 🔹https://eitaa.com/GoftarGah