‌‌ مسٮ ِچشماٮ - ‌‌

‌ ‌ وقتۍچشمانش‌رادیدم ، فهمیدم‌خدایۍ که‌همهٔ‌‌انساں‍‌ها‌درباره‌‌اش‌صحبٮ‌مۍکنندکیسٮ . ‌ ‌ خدا ، نقاش ِچشماں‍ ِاوبود ؛ وگرنه‌کدام‌انساں‍ ِعادۍ‌میتوانسٮ‌آں‍ ‌‌ چشماں‍ ِعسلۍ‌را‌نقاشۍ‌کند .. ؟

𓂃 🕊

‌ ‌ ‌قصهٔ‌‌چشماٮ‌که‌خونه‌ام‌روخراب‌کرد .. ‌ ‌ ‌ قلبم‌روویراں‍‌کرد .. چشمام‌رو‌کور‌کرد .. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌قصهٔ‌‌لبهاٮ‌قراربودبامں‍‌چیکارکنه ؟‌ ‌ ‌ ‌لبهایۍ‌که‌اوں‍‌روزبعداز‌مدٮ‌ها‌فریادمیزدن ، ‌ ‌ ‌ ‌عشٯ‌روفریاد‌میزدں‍ ، دردروفریادمیزدن ؛‌ ‌ ‌ ‌ ولۍ‌بیشترازهرچیزۍ‌اوں‍‌لبها‌تنها‌امید‌بود . ‌ ‌ ‌ ‌‌امیدۍکه‌فریاد‌میزد " بموں‍ " - ‌ ‌ ‌ ‌ ‌تو‌بااوں‍‌لبهابه‌مں‍‌فرصٮ‌ ِجنگیدں‍‌دادۍ .. ‌ ‌ ‌ ‌ومں‍‌بایدازایں‍‌جنگ‌سربلند‌بیروں‍‌میومدم !) ‌

یوزر ʋ𝚎𝚜ƚ𝚊 وایب خاک بارون خورده میدیی 🤍

‌ ‌ ‌ ‌دیوانه‌منم‌که‌میدانم‌محالۍ‌وباز‌مۍخواهمٮ‌ ‌. ‌ ‌‌

‌ ‌ ‌ ‌ براۍ‌مدٮ ِزیادۍ‌ازدورتورانگاه‌کردم - ‌ ‌ ‌ دیگرنمۍتوانم‌احساساتم‌رامخفۍ‌نگه‌دارم . ‌زیبایۍاٮ‌مانند ِنور ِخورشیداسٮ .. تماشاۍ ِتوشدیداًدردناك‌‌اسٮ‌وتونگاه‌‌‌‌ کردں‍‌به‌دیگراں‍‌رابرایم‌غیرممکں‍‌میسازۍ ' ‌‌ ‌‌

نمۍدانم‌چگونه‌به‌زندگۍ ِتاریکم‌راه‌یافتۍ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌وبه‌آں‍‌نوربخشیدۍ .. ‌ ‌ ‌ نمۍدانم‌چگونه‌دلم‌را‌دزدیدۍوازآں‍ ِِخودکردۍ .. وچگونه‌دلۍکه‌ازسنگ‌بودرانرم‌کردۍ ! نمۍدانم ؛ ‌ ‌ مں‍‌هیچ‌چیزرا‌نمۍدانم .. ‌ ‌