خارج فقه ۲۱ شهریور ۱۴۰۳ عروه، الماء المستعمل بحث دلالی روایت عدم جواز استفاده از آب غسل جنابت

خارج اصول ۲۴ شهریور ۱۴۰۳ مطلق و مقید اسماء اجناس مرحوم اصفهانی

خارج فقه ۲۴ شهریور ۱۴۰۳ الماء المستعمل مستند فتوای شیخ مفید

خارج اصول ۲۵ شهریور ۱۴۰۳ مطلق و مقید اسم جنس و علم جنس

خارج فقه ۲۵ شهریور ۱۴۰۳ نکاتی پیرامون صدور روایت احمد بن هلال الکرخی

خارج اصول ۲۶ شهریور ۱۴۰۳ مطلق و مقید موضوع له مفرد محلّی به "ال"

خارج فقه ۲۶ شهریور ۱۴۰۳ عروه، الماء المستعمل بحث صدوری روایت احمد بن هلال

خارج اصول ۲۷ شهریور ۱۴۰۳ مطلق و مقید موضوع له "لام"

خارج فقه ۲۷ شهریور ۱۴۰۳ عروه: الماء المستعمل بررسی دلالی روایت احمد بن هلال

خارج اصول ۲۸ شهریور ۱۴۰۳ مطلق و مقید موضوع له لام کلام مرحوم امام

خارج فقه ۲۷ شهریور ۱۴۰۳ عروه: الماء المستعمل بررسی صدوری و دلالی روایتی در ماء الحمام دو خط روضه

#خلاصه_خارج_اصول بسم الله الرحمن الرحیم ۱۸ شهریور ۱۴۰۳ المطلق و المقید ۱. تعریف: ۱-۱ آخوند: ما دلّ علی شائع فی جنسه "ما" به معنای لفظ است پس شامل اطلاق لفظی و کلامی می‌شود نه اطلاق مقامی. "فی جنسه" جنس و فصل منطقی مراد نیست زیرا مباحث اصولی از ماده و ماهیّت برخوردار نیستند. ۲-۱ صاحب فصول و اشکالاتش بر آخوند: تعریف آخوند جامع افراد نیست زیرا اطلاق مقامی را شامل نمی‌شود و مانع اغیار نیست زیرا شامل برخی از عام‌های اطلاقی مثل "ایّ" می‌شود. صاحب فصول: "المطلق ما دل على معنى شائع في جنسه شيوعا حكميا فالمراد بالموصولة اللفظ الموضوع" در مقابل شمول وضعیِ عام اطلاقی. (الفصول : ۲۱۸) آخوند: تعریف‌ها شرح الاسمی اند اینجا و لازم نیست جامعیّت و مانعیّت داشته باشند. ۳-۱ مرحوم جواد تبریزی و استاد: الف) شرح الاسم باید رافع ابهام باشد، معرِّف باید اجلی از معرَّف باشد، آخوند همان مطلق را به رها، رهای از قیود معنا می‌کرد کافی بود (دروس فی مسائل علم الاصول، ۳ : ۳۳۶ ، أقول: يمكن أن يقال إنّ معناه الارتكازي أوضح ممّا ذكر في التعريف...) ب) صاحب فصول گفت ولی با تعریفی که ارایه داد مشکل جامعیّت را حل نکرد و اطلاق مقامی را شامل نمی‌شود. ج) بله در ما نحن فیه تعریف حقیقی که مخصوص ذو الماده هست نداریم، بلکه علی المختار که قول شیخ سهروردی است که ذاتیات را فقط علام الغیوب می‌داند یا کسی که از طرف علام الغیوب به او اشراق شده باشد، این جنس و فصل ها ذاتیات مشهوری هستند. خلافا لشیخ بو علی سینا که شناخت ماهیّات را  متعسّر می‌داند نه متعذّر. نگاه تاریخی به تفکیک عام و خاص از مطلق و مقیّد: ۴-۱ الذریعه (قدیمی ترین کتاب اصولی موجود):  باب الكلام في العموم و الخصوص و ألفاظهما اعلم أنّ العموم ما تناول لفظه شيئين فصاعدا و الخصوص ما تناول شيئا واحدا... (الذریعة إلی أصول الشیعة چاپ دانشگاه تهران صفحه 197). سید مرتضی دو باب عام و مطلق ندارد و مثال‌هایی از عام و مطلق می‌زند و به همه‌ی آن‌ها عام می‌گوید ۵-۱ العدّه شیخ طوسی: اعلم أنّ معنى قولنا في اللّفظ «أنّه عام» يفيد أنّه يستغرق جميع ما يصلح له، و بهذا الّذي ذكرناه يتميّز من غيره ممّا لا يشركه في هذا الحكم...و معنى قولنا في اللّفظ: «إنّه خاص» يفيد أنّه يتناول شيئا مخصوصا دون غيره ممّا كان يصحّ أن يتناوله... (العدّة فی أصول الفقه : 271) شیخ طوسی می‌گوید به خاطر اینکه عام و اطلاق احوالی را هم شامل شود تعریف را عوض می‌کند. ۶-۱ التهذیب علامه: از المحصول فخر رازی می‌کند که شمول دو قسم است بالوضع و به غیر الوضع پس بین عام و مطلق باید تفکیک قائل شد (تهذیب الوصول ۲ : ۱۱۳) ۷-۱ مبادی الوصول علامه حلی: العامّ‌: هو اللفظ المستغرق لجميع ما يصلح له، بحسب وضع واحد. و المطلق: هو اللفظ الدالّ على الحقيقة، من حيث هي هي، من غير أن يكون فيه دلالة، على شيء من القيود. (مبادئ الوصول إلی علم الأصول : 125) استاد: از اینجا تفکیک بین شمول اطلاقی و عامّ در اصول شیعه شروع می‌شود و باید همین دست فرمان علامه را بروی زیرا احکام شمول بالوضع و شمول اطلاقی که مقدمات حکمت می‌خواهد متفاوت است. اصلا قید «فی جنسه» و «شیوع حکمی»، کار را بدتر می کند.