-

* با اینکه چند دقیقه‌ای از بهتر شدن حالم می‌گذشت ، اما هنوز درد توی قفسه سینم رو حس می‌کردم ؛ با این‌حال ، هنوز داشتم قبطه می‌خوردم که چرا نباید از داغ این روضه بمیرم ؟ آخه مگه میشه ؟! مگه یه دختر سه‌ساله چیکار کرده که باید در جواب گریه‌هاش کتک بخوره ؟ چرا باید تازیانه بشه پاسخ بی‌تابی‌ها و دلتنگی‌ها واسه باباش ؟ اصلا مگه دختربچه زدن داره ؟ آخه نامردا ؛ صورت رقیه حتی از دست شما بی‌مروت‌ها هم کوچیک‌تر بود . . موهای ِسوخته ، سفیدی ِموها ، گوش‌ ِپاره شده و خونین ، کبودی ِصورت ، آبله‌ی پا ، قد ِخمیده .. اینا هیچ‌کدوم نه توی قصه‌هاست ، و نه توهمات ذهن ! اینا همش سهم نازدونه‌سه‌ساله اباعبدالله شده بود . طفلی که هیچ آزاری نداشت ! . . وقتی به غم روضه‌ش ، به سنگینی این داغ فکر می‌کنم ؛ با خودم میگم کاش پای غمت مُرده بودم .. راستی ، خانوم‌سه‌ساله ؟! میشه با دستای کوچولوت ، گره‌ی کربلای جامونده‌ها و دلتنگا رو باز کنی ؟ میشه سفارشمونو به بابایی‌ت بکنی ؟ آخه تو بگی نه نمیاره :) . .

‌ ‌↻ :) .

-

شال ِماتمت آبرو به من داد . .

دیگه متنام مثل قبل قشنگ نیست . دیگه ایده‌های خوب و نابی واسه نوشتن ندارم . دیگه هیچکس با خوندن متنام ذوق نمیکنه . دیگه هیچکس نمیگه متنت اشکمو درآورد . هیچکس بابت متنام تشویقم نمیکنه . و دیگه متنام اون چیزایی نیستن که بقیه وانمود می‌کنن باهاش به هنرم پی می‌برن . من هنوزم دوست دارم ، هنوز شوقشو دارم که بنویسم و بنویسم . ولی انگار یه‌چیزی این وسط درست نیست ؛ یه‌جای کار می‌لنگه . همچی دست به دست هم داده و الان حتی بهترین استعدادمو هم دارم از دست میدم . و من اگه نتونم بنویسم ، فلج میشم .

چرا نمُردم ؟!

دیشب چه حالی بودیم نه ؟!

هرچی بود ، کم بود . .

روضه حضرت زهرا امشب :)))💔.

زینب‌ۜ پیشانی فرزندانش "محمد" و "عون" را بوسید ، موهایشان را شانه زد و لباس رزم بر تنشان کرد . اما از خیمه بیرون نیامد ؛ برادرش حسین؏ نباید خجالت می‌کشید . . رزم دو برادر دیدنی بود ، اما مادر نمی‌توانست ببیند . برادرش حسین؏ نباید خجالت می‌کشید . .

-