‌ ‌↻ :) .

-

شال ِماتمت آبرو به من داد . .

دیگه متنام مثل قبل قشنگ نیست . دیگه ایده‌های خوب و نابی واسه نوشتن ندارم . دیگه هیچکس با خوندن متنام ذوق نمیکنه . دیگه هیچکس نمیگه متنت اشکمو درآورد . هیچکس بابت متنام تشویقم نمیکنه . و دیگه متنام اون چیزایی نیستن که بقیه وانمود می‌کنن باهاش به هنرم پی می‌برن . من هنوزم دوست دارم ، هنوز شوقشو دارم که بنویسم و بنویسم . ولی انگار یه‌چیزی این وسط درست نیست ؛ یه‌جای کار می‌لنگه . همچی دست به دست هم داده و الان حتی بهترین استعدادمو هم دارم از دست میدم . و من اگه نتونم بنویسم ، فلج میشم .

چرا نمُردم ؟!

دیشب چه حالی بودیم نه ؟!

هرچی بود ، کم بود . .

روضه حضرت زهرا امشب :)))💔.

زینب‌ۜ پیشانی فرزندانش "محمد" و "عون" را بوسید ، موهایشان را شانه زد و لباس رزم بر تنشان کرد . اما از خیمه بیرون نیامد ؛ برادرش حسین؏ نباید خجالت می‌کشید . . رزم دو برادر دیدنی بود ، اما مادر نمی‌توانست ببیند . برادرش حسین؏ نباید خجالت می‌کشید . .

-

* بار گناهام رو دوشم سنگینی می‌کنه ، قبول ؛ اما مثل حرّ هنوز به چشمت میام . مگه نه ؟ شاید حبّ خیلی چیزای مادی و پوچ تو دلم باشه ، قبول ؛ ولی هنوز دوستت دارم و هیچکس جاتو تو قلبم نمی‌گیره . می‌دونم تو هم دوستم داری . مگه نه ؟! من قد ِگناهام از کربلا دورم خبر دارم ؛ ولی تو چشماتو رو گناهام می‌بندی و منو مثل همیشه میخری . مگه نه ؟! شده کاری بکنم که هیچکس جز خودت خبر نداشته باشه ؛ ولی به آبروی مادرت ، آبرومو حفظ می‌کنی . مگه نه ؟! منم مثل حرّ شرمنده و پشیمونم . بار رو زمین افتادۀ کنج بازارو تو بردار . بغلم کن حسین ، مثل حرّ منو هم بپذیر :)

‌ ‌↻ :) .