[ حنیفا ]

روز ُشب از تو قضا از تو قدر می‌گوید؛ ها علی ٌبشرٌ کیف بشر می‌گوید...

[ حنیفا ]

24

[ حنیفا ]

دلم در سینه می‌کوبد به دیوار ِقفس سر را؛ خودت بیرون بیاور از درونم این کبوتر را...

[ حنیفا ]

23

[ حنیفا ]

پُرم از شیطنت‌های زمان کودکی اما؛ در آغوشت بگیر این بار هم این کودک ِشر را...

[ حنیفا ]

22

[ حنیفا ]

من از تنهایی و بی سرپناهی سخت می‌ترسم؛ دقیقاً مثل آن طفلی که گم کرده است مادر را...

[ حنیفا ]

21