من از اينكه بميرم ناراحت نميشم،از اين ناراحت ميشم كه ديگه نيستم تا دوست داشته باشم:)

با یه ادمایی دوست بودم که الان حاضر نیستم حتی اتفاقی ببینمشون

یهو یه خودت میای میبینی که ، عه من ؟ منی که یه زمانی محوش بودم حالا دیگه انقدی برام بی تفاوت شده که حاضر نیستم یه دقیقه هم ببینمش .. منی که همیشه نگران حالش بودم الان دیگه نه تنفر دارم نسبت بهش و نه دوسش دارم ، شده یه خط صاف برام که ناگهان ترک برداشته ؛ اره زندگی چیز عجیبیه بالام جان ..

برای یک نفر مردن 🥲

🫂💙

و اگر من زنده نماندم و به خانه پشت ابرها رفتم تو به جای من زندگی کن و به جای من بنویس که روزهای خوب را دیدی که روزهای بی درد را زیستی برای من گریه نکن که من برای خود فراوان گریسته ام چایت را بنوش و بیاد من کیک نارنج بپز و بدان که مرگ ، مرا از رنجی بزرگ رهاند.

باتونمیشودسرجنگ‌وكینه‌داشت، حتي‌اگردرصف‌دشمن‌ببینمت:))))

اگه یه شهر بگن تو اشتباهی، تورو برمیدارم از اون شهر میرم :)

گفت از حالت بگو گفتم: دلی ویران سری حیران غمی پنهان تنی بی جان !

و خلاصه بگویم' مرگم آرزوست ' 🕊🖤

ء. بعضی شبا یهو یه غمی حمله میکنه بهم برای اینکه چندین ساعت و شبانه روز سعی کردم پنهونش کنم ، سعی کردم خودمو مشغول کنم و نزارم بروز پیدا کنه چرا؟؟ چون مرهمی که باید و براش پیدا نمیکنم.. آره زندگیه دیگه ، پر از غم. پر از دلتنگی. پر از فراموشی. میدونی چیه ، همیشه میترسم نکنه دیگه برای کسی در این حد غمگین نشم؟ نکنه دیگه کسی اینهمه برام مهم نباشه؟ نکنه دیگه اینقدر منتظر کسی نباشم؟ و این باعث میشه برای پنهون کردن غما ، اینقدر همه چیزو نادیده بگیرم و ادعا کنم مهم نیست که شاید پنهون و من هنوز امیدوارم ، یك امیدوار ِ غمگین. : ))))))