⭕️ سخنان قائد شهید در مورد شاهنامه و شخصیت حکیم ابوالقاسم فردوسی @Hasanzadeh

بی‌بی‌سی فارسی که همیشه در ظاهر می‌کوشد بی‌طرف و حرفه‌ای به نظر برسد، در عمل به همان چیزی کمک می‌کند که ظاهراً از آن انتقاد می‌کند. در ماجرای انتشار ویدیوی بازداشت‌شدگان کاروان کمک‌رسانی به غزه توسط ایتامار بن‌گویر، مسئله فقط «رفتار شرم‌آور یک وزیر» نیست؛ مسئله این است که خودِ این نمایش، بخشی از راهبرد سیاسی برای ساختن تصویری خشن و ترس‌آفرین از اسرائیل است. اسرائیل سال‌هاست می‌کوشد چهره‌ای از خود به جهان نشان دهد که در آن خشونت به‌عنوان ابزار بازدارندگی عمل می‌کند. حضور مستقیم وزیر امنیت ملی در چنین صحنه‌ای هم معنادار است. وقتی یک مقام عالی‌رتبه، در برابر دوربین، افراد بازداشت‌شده را در وضعیتی تحقیرآمیز نشان می‌دهد و با لحنی آمرانه می‌گوید «به اسرائیل خوش آمدید، این ما هستیم که صاحب خانه هستیم»، در واقع پیام رژیم صهیونیستی را به نمایش می‌گذارد. بی‌بی‌سی همان تصویر مورد نظر اسرائیل را در افکار عمومی تثبیت می‌کند تصویری از قدرتی که می‌خواهد از آن ترسیده شود. @Hasanzadeh | حسن‌زاده

◾️در آستانه شروع انسانی ترین دوران زندگی بشر هستیم... ◾️آنجا که اراده آدمی از قید آهن و طلا و هر آنچه از این دو اعتبار یافته نجات خواهد یافت. ◾️الگویی جدید از انسان و قدرت او به جهان نشان داده می شود که آسمان خراش غربی و کیف اتمی شرقی دیگر به چشم نخواهند آمد. ◾️و انسانِ در جستجوی قدرت به زودی خواهد فهمید، جهانی که بدون خدا ساخته همه چیزش را از او ربوده است نه توشه و توانی برایش مانده و نه اراده و ثروتی و چه زود حقیقت آشکار خواهد شد. ◾️گنجهایی از ثروت و قدرت آشکار خواهد شد که آدمی تا پیش از این ندیده است، اما این بار نه در دریا و خشکی که در دنیای بیکران فطرت الهی انسان! ◾️جهان به مدار نظم طبیعی بازخواهد گشت و گنجهای خود را آشکار خواهد ساخت! 💎سلام بر عصر انسان و امام عصر عجل الله فرجه ✍🏻 میثم قاسمی ✔️@Meysameghasemi

💡چه کسی بزرگ ترین مانع تحوّل در کشور است؟ ✍ مهدی افراز 🔹وقوع جنگ و رخدادهای حول آن، وضعیتی را در جامعه ایران پدید آورده که در بهینه ترین شرایط برای ایجاد تحوّل در عرصه حکمرانی قرار گرفته ایم. برخی از واقعیت هایی که جنگ فعلی، آمادگی های مساعدی را برای تغییر در کشور فراهم آورده، عبارتند از: ۱. تجربه مؤفقیت آمیز هم افزایی حاکمیّت و ملّت در یک پروژه مشترک ۲. اثبات کارآمدی منطق اقتدار ۳. شکل گیری خودآگاهی عمومی نسبت قوی تر بودن قدرت مردم از ساختارهای رسمی ۴. نفرت برانگیز شدن دنیای امریکایی برای ذائقه ایرانی ۵. آغاز دوران رهبر جدید انقلاب ۶. تضعیف سرمایه پارادایمی جریان غرب گرا ۷. احیای تلّقی های تمدنی و تاریخی در عموم مردم و تقویت نگاه درجه دوم به خویشتن ۸. خلق تفکّرِ هم سرنوشتی و هم بستگی با ملّت های لبنان، عراق، یمن و فلسطین در میان ایرانیان ۹. برآمدن احساس خطر وجودی نسبت به عقب ماندگی های تکنولوژیک و صنعتی ۱۰. بازسازی فرهنگ ما می توانیم و ظهور گفتمان بازی در میدان قدرت های جهانی ۱۱. ایجاد حس ویژه بودن نسبت به سایر ملّت های منطقه و افتخار به ایرانی بودن ۱۲. کشش شدید کشور به آغاز دوران جدیدی از سازندگی و ساخت و ساز ۱۳. برهم خوردن الگوریتم های موجود در مسیرهای تأمین تجاری و ارزی کشور ۱۴. شکل گیری شبکه جدیدی از حامیان انقلاب اسلامی در جهان اسلام و چپ جهانی ۱۵. تغییر انگاره های سیاه نسبت به جمهوری اسلامی و کارگزاران آن ۱۶. بازگشت صدها هزار نفر از ایرانیان خارج از کشور به ایران ۱۷. اثبات عدم پایداری در الگوهای توسعه وابسته به غرب ۱۸. اثبات برخورداری انقلاب اسلامی از سرمایه اجتماعی حداکثری ۱۹. ریخته شدن ترس تاریخی از مواجهه مستقیم با امریکا ۲۰. رنگ باختن احساس حسرت نسبت به زندگی در کشورهای حاشیه خلیج فارس 🔸با وجود این زمینه ها امّا، بخش مهمی از دینامیک موجود برای خلق تحوّل در حال زائل شدن است. بر اساس تجربیاتی که از رخدادهای مشابه در دهه های گذشته در پیش ذهن حاضر می شود، درمی یابیم که مهم ترین تهدید برای تخلیه انرژی تغییر در ایران، پیش کشیدنِ مسائل همیشگی در دستور کار کشور است. مسائل گذشته یعنی وضعیت گذشته، وضعیت گذشته یعنی آرایش گذشته، آرایش گذشته یعنی نظم گذشته و نظم گذشته یعنی عدم تغییر. 🔹تحوّل نیازمند تغییر در صورتِ مسائل یا صورت بندی از مسائل است، وقتی با مسأله جدیدی روبرو نیستیم، ظرفیت های موجود برای تغییر بی مصرف خواهند ماند. طرح مسائل جدید در ذات خود، توصیف قدرتمندی از موقعیت برتر ما و افق های بلندتر ما ارائه می دهد و صورت بندی جدید از مسائل گذشته نیز روشن می سازد که با امکانات و انرژی تازه متولّد شده چگونه می خواهیم طمع ورزانه به استقبال چالش های گذشته برویم و آن ها را در طراحی های خود برای آینده به دارایی مبدّل کنیم. 🔸بزرگترین مانعان تحوّل، افراد یا جریان هایی هستند که با بمباران مسائل گذشته کشور، اجازه حصول صورت بندی های جدید از وضعیت نوینی که در آن قرار گرفته ایم را نمی دهند. بازگشایی پرونده های روزمره آن هم با همان فُرمت های سابق، امکان هرگونه توصیف از دوران جدید برای ایران را سلب کرده است. تا ذهن عموم می خواهد با مشاهده رخدادهای برآمده از نبرد فعلی و وضع برتر ما مأنوس شود و از قِبلِ حرارت راهبردی آن افق هایی را برای آینده تصویر کند، آواری از موضوعات دست خورده و در کشمکش ها رها شده، مجدداً ما را به همان نقطه قفل شده‌ی پیشاجنگ ارجاع می دهد. @afrazmahdi

خیابان؛ مکتب بعثت اجتماعی ✍ رسول حسن زاده حضور مستمر و حماسی در خیابان، طلیعه‌دار یک حرکت بزرگ تمدنی است. اگر این سرمایه راهبردی به درستی هدایت نشود، در خطر استهلاک و فرسایش قرار می‌گیرد. امتداد حضور باید در نظام اندیشه امام شهید در چهارچوب مفهومی «مردم آیه عظمای الهی» فهم و تبیین شود تا بتواند ایام‌الله‌ شبهای سرنوشت‌ساز را در بستر تمدنی امتداد دهد. جامعه‌ای که مشتاقانه و مجاهدانه مکرر در میدان حاضر می‌شود اگر این حضور را به حلقه‌ای از شبکه‌سازی، مسئولیت‌پذیری و پیشرفت عینی پیوند نزند، سرمایه‌ی معنوی و تاریخی خود را مصرف می‌کند بی‌آنکه آن را بازتولید نماید. در این حرکت بزرگ تمدنی، جامعه بیش از هر چیز به فهم مشترک نیاز دارد. تمدن‌ها صرفا‌ً بر پایه‌ی ابزارها بنا نمی‌شوند، بلکه بر شانه‌های افق‌های معناییِ مشترک قامت می‌کشند. از این رو، خیابان باید از فضای خطابه‌های یک‌سویه، به میدانِ گفت‌وگو، پرسش و تبیین ارتقا یابد. حرکت‌های فکریِ تمدن‌ساز، از جنس شنیدن، تبیین و تفاهم‌اند. در این میان، حضور مؤثر اندیشمندان در متن خیابان یک ضرورت حیاتی است. اندیشمندِ میدان، باید در کنار مردم و با زبان جامعه سخن بگوید، ابهام‌ها را باز کند و شور حماسی را به شعور تاریخی پیوند می‌زند. در چنین بستری است که «مکتب امام شهید» به عنوان یک مکتب جامع و تمدن‌ساز، پیش چشم جامعه قرار می‌گیرد. اگر امروز بخشی از جامعه نادمانه به جهت حق نشناسی و قدرنشناسی امام شهید در کنار دلدادگان ایشان، حضور محزونانه‌ دارند، این خود می‌تواند نقطه‌ی آغاز شکل‌گیری یک پیوستگی اجتماعی حول این مکتب باشد. خیابانِ گفت‌وگو محور، مجالی است تا جامعه از خود بپرسد استمرار بیعت با این مکتب در پهنه‌ی علم، معنویت عدالت و مقاومت چگونه محقق می‌شود. تنها با چنین بازتعریفی است که حضور خیابانی پویایی و اثرگذاری خود را حفظ می‌کند. در این افق، خیابان دیگر صرفاً صحنه‌ی تجمع نیست، بلکه «میعادگاه مبعوثین» است؛ جایی که کنشگران عرصه‌های علم، فرهنگ، خدمت و جهاد گرد هم می‌آیند، تجربه‌ها و دستاوردهای خود را با جامعه در میان می‌گذارند و افق‌های مشترک آینده را صورت‌بندی می‌کنند. چنین خیابانی می‌تواند به مکتب بعثت اجتماعی تبدیل شود؛ مکتبی که در آن شور حماسی با شعور تاریخی درهم می‌آمیزد و از دل آن نسل تمدن‌ساز برای ادامه‌ی مسیر تاریخی جامعه تربیت و سامان می‌یابد. @Hasanzadeh