ناخوشیها از دل بی ذوق ماست،،،،، ذوق اگر باشد همه دنیا خوش است #صائب_تبریزی #پیام‌های‌ذخیره‌شده‍

https://eitaa.com/112100264/1033 🫂❤️ هر جوری که دوست داری صدایم کن عزیز 🙂 اسمم زهراست، اما نوشته‌هایم رو با اسم زن و پروانه‌ی مرداب می‌شناسن.

روز پنجم مهمونی #دورهمی

آن‌که پشت سرم بود... او پشت سرم بود. با خودم تکرار کردم. ـ «آروم باش... آروم.» اما نمی‌توانستم. انگشتانم را با تمام توان مشت کرده بودم و می‌دویدم. یخ‌های دریاچه زیر پاهایم ترک برمی‌داشتند، اما من همچنان می‌دویدم. صدای قدم‌هایش در گوشم می‌پیچید. محکم قدم برمی‌داشت و با هر قدمش، صدای ترک‌خوردن یخ‌ها بلندتر می‌شد. با دیدن سوسوی چراغ، نفسی را که در سینه حبس کرده بودم، بیرون دادم و دوباره به دویدن ادامه دادم. وقتی به کلبه‌ی چوبی رسیدم، به پشت سرم نگاه کردم. نور ماه روی برف‌ها می‌تابید و سایه‌های کج‌ومعوج درختان را روی آن‌ها می‌انداخت. خبری از او نبود. دستگیره را چرخاندم و خودم را به داخل کلبه انداختم. انگشتانم می‌لرزیدند و قلبم تندتر می‌زد. کلید را چرخاندم و در را قفل کردم. به سمت پنجره‌ها رفتم و آن‌ها را بستم. پرده‌ی سبز مخملی را کشیدم و با خودم گفتم:« تا فردا صبح همه‌چیز درست می‌شه.» وقتی سرم را بالا آوردم، او را دیدم. نگاهم روی آینه‌ی کدر ثابت ماند. درست پشت سرم ایستاده بود و به من لبخند می‌زد. عقب‌عقب رفتم تا جایی که پاهایم به میز چوبی برخورد کرد. درد در بدنم پیچید. لبم را گاز گرفتم و انگشتانم را روی میز به حرکت درآوردم. او هنوز همان‌جا بود و به چشم‌هایم زل زده بود. پیدایش کردم. نوک انگشتم به سطح سرد فلزی‌اش خورد. برش داشتم. فریاد زدم:«جلو نیا! وگرنه می‌کشمت!» خندید و دست‌هایش را بالا آورد. سپس به در تکیه داد. پوزخند زد. ـ«توی چشم‌هات ترس رو می‌بینم... تو که می‌دونی آدم وقتی بترسه چه شکلی می‌شه، مگه نه؟» سرم را تکان دادم. دستم را دور چاقوی کاغذبری محکم‌تر کردم و گفتم:«نه!» دست‌هایش را در جیب‌هایش فرو برد و ادامه داد:«چقدر اینجا سرده... جای خوبیه برای دفن جنازه، مگه نه؟» چیزی نگفتم. قدمی به سمتم برداشت و دستی به موهای پرپشتش کشید. ـ «جوابم رو ندادی. تو چشم‌های ترسیده رو می‌شناسی، درسته؟ اسم اولین قربانیت چی بود؟ الکس... سازمان دستور داده بود بی‌سروصدا کشته بشه. تو هم بهش سم دادی. فکر می‌کردی برای کشورت داری این کار رو می‌کنی.» آب دهانم را قورت دادم. ـ «طفلکی، با اینکه می‌دونست سم توی غذاشه، مجبور بود بخورتش... قربانی بعدی، بعدی و بعدی... دیگه آمارش از دستت در رفته، هوم؟» فریاد زدم. ـ «خفه شو!» خندید و دوباره دستش را بالا آورد. ـ «تو عاشق دختر بچه‌هایی...» زمزمه کردم:«بس کن.» جلوتر آمد. ـ «وقتی چشم‌های معصوم اون دخترا رو دیدی، چه حسی داشتی؟ گناه؟ شرم؟ تو برای سازمانی کار می‌کردی که صدها دختر رو توی اون جزیره‌ی لعنتی اسیر کرده بود...» خم شدم. زانوهایم با شتاب روی کف چوبی کلبه فرود آمدند و صدای توخالی‌شان در فضا پیچید. یاد چشم‌هایشان افتادم. ترس در مردمک‌هایشان موج می‌زد. شاید بزرگ‌ترینشان سیزده سال بیشتر نداشت. ـ« تو رو خدا، بس کن...» نزدیک‌تر شد. بوی تلخ عطرش در بینی‌ام پیچید. چشم‌های معصوم و آبی خواهرم را به یاد آوردم؛ همان لبخند همیشگی‌اش را... ـ«اون روز یاد خواهرت افتادی؟ همون خواهری که به خاطر اون مرد عوضی، توی چهارده‌سالگی خودکشی کرد.» دستم را بالا آوردم. نفس‌نفس می‌زدم. چاقو را در شکمش فرو بردم. اما خون از لباس خودم چکید. سرم را پایین انداختم و به چاقویی که در شکمم فرو رفته بود، خیره شدم. دوباره سرم را بالا آوردم. او رفته بود؛ گویی اصلاً آنجا نبود.

سلام به همه ی ایتایی های عزیز🌱 چالش داریممم😼 فرض مون اینه که شما رو گروگان گرفتن ☠ حالا به کدوم کاراکتر کتاب یا رمان خودتون/سریال و فیلم موردعلاقه تون اعتماد دارید که بیاد و نجات تون بده؟! و چرا اون رو انتخاب میکنید؟! این پیام رو فور کنید یا تگش کنید و آدرس خونه تون رو برام بفرستید 🏠 ممبرهای عزیزمون هم میتونن شرکت کنن🫶🏻 و ما هم پیام تون رو توی آقای ایکس فور میکنیم🦦

اگه از بین نوشته‌ها خودم باشه بی‌شک پسر عزیزم صابر، اما بین شخصیت‌ها کتابی تام دوستدار رو انتخاب می‌کنم.(درسته که روانی هست اما اینقدر باهوش هست که نجاتم بده😂) از سریال هم برلین در خانه کاغذی (این ممکن نجات ندم اما هم باهوش هست و هم بازی با کلمات رو بلده اینطوری حوصله‌م سر نمیره🙃)

زندگی گرچه قشنگ است ولی زود گذراست #پیام‌های‌ذخیره‌شده‍

اینطوری که غر می‌زنم شکایت می‌کنم از زندگی بعد عذاب‌وجدانم می‌گیرم و میگم چرا همش غر می‌زنی؛)