پاسخ استیو هرینگتون سلام دوباره. باشه، باشه... پس من کاملاً اشتباه فهمیده بودم. باید اعتراف کنم وقتی نامه‌ی قبلیت رو خوندم، از خودم پرسیدم: «صبر کن... نکنه نانسی یه کاری کرده که من خبر ندارم؟» خوشحالم که سوءتفاهم بوده. و آره... نانسی واقعاً فوق‌العاده‌ست. از اون آدم‌هاییه که حتی وقتی باهاش موافق نیستی، باز هم نمی‌تونی بهش احترام نذاری. اینکه فکر می‌کنی کنار هم به هم می‌اومدیم... ممنون. یه زمانی خودمم همین فکر رو می‌کردم. ولی بعضی داستان‌ها، هرچقدر هم قشنگ شروع بشن، قرار نیست همون‌طوری تموم بشن. با این حال، هیچ‌وقت از آشنا شدن با نانسی پشیمون نمی‌شم؛ اون باعث شد خیلی چیزها درباره‌ی خودم یاد بگیرم. اما در مورد جاناتان... خب، ترجیح می‌دم وارد اون بحث نشم. 😅 هر کسی راه خودش رو انتخاب می‌کنه و امیدوارم آخرش همگی خوشحال باشن. هرچند اگه یه روز دیدم دوباره نانسی منو برای یه قرار شام دعوت کرده... خب... فکر نمی‌کنم «نه» بگم. و حالا برسیم به مهم‌ترین بخش نامه. پیغامت رو عین خودش به داستین می‌رسونم: «سوزی اصلاً انتخاب خوبی نیست.» فقط قبلش یه جای امن قایم می‌شم، چون احتمالاً داستین ده دقیقه‌ی کامل برام سخنرانی می‌کنه که چرا سوزی نابغه، باحال و عشق زندگیشه و بعد هم با یه لبخند پیروزمندانه می‌گه: «کمپ نُوور، استیو! تو نمی‌فهمی!» راستش... احتمالاً هم حق با اونه. آدم وقتی عاشق می‌شه، بقیه هرچی بگن، باز هم انتخاب خودش رو دوست داره. و در آخر... اینکه گفتی منتظر اتفاقات دوباره‌ی هاوکینز می‌مونی، امیدوارم این دفعه فقط برای دیدن ما باشه، نه برای اینکه یه موجود چندبُعدی دوباره تصمیم بگیره شهرمون رو به جهنم تبدیل کنه. ولی اگه همچین روزی دوباره رسید... قول می‌دم مثل همیشه، قبل از همه بچه‌ها رو سوار ماشین کنم، غر بزنم که «باز شروع شد»، و بازم برم وسط دردسر. بالاخره... این شغل غیررسمیِ «مامان هاوکینز» یه روز آدمو ول نمی‌کنه. — استیو هرینگتون

نامه ای به جی جی میبنک: جی جی... کاش اون شب هیچوقت به مراکش نمیرفتین، کاش هیچوقت نمیفهمیدی پدر اصلی‌ت کدوم حرومزاده ایه، کاش بعد قضیه ال دورادو این قصه های شکارچی گنجو تموم می‌کردین، یک تاج آبی به از دست دادن جونت میارزید (((: دیگه کی قراره بره توی ساحل و موج سواری کنه؟ کی میخواد بدون فکر کردن به عواقب چیزی از دوستاش محافظت کنه؟ جای تو‌ همه جا خالیه، حتی جاهایی که هیچوقت نبودی. _

پاسخ جی جی مینک به کسی که هنوز هم حاضر شده برای یه پسر دیوونه‌ی اهل اوتر بنکس عزاداری کنه... نامه‌ت رو خوندم و راستش، برای اولین بار نمی‌دونستم چی باید بگم. تو مدام از «کاش» حرف زدی. کاش به مراکش نمی‌رفتیم... کاش هیچ‌وقت حقیقت رو درباره‌ی پدرم نمی‌فهمیدم... کاش بعد از ال‌دورادو همه‌چیز تموم می‌شد... باور کن من هم بارها همین «کاش»ها رو توی ذهنم تکرار کردم. چون بعضی حقیقت‌ها، ارزش پیدا کردن ندارن. بعضی گنج‌ها هم ارزش این رو ندارن که یکی از دوستات رو ازت بگیرن. اون تاج آبی... واقعاً ارزشش رو نداشت. نه به قیمت جون من. نه به قیمت اشک‌های دوستام. نه به قیمت اینکه یه روز، پوگ‌ها مجبور بشن دور هم جمع بشن و جای خالی یکی رو بین خودشون حس کنن. اما یه چیزی رو می‌خوام ازت بگم. اگه قرار بود دوباره همه‌چیز از اول شروع بشه، بازم همون آدم‌هایی رو انتخاب می‌کردم که کنارم بودن. جان، کیارا، پاپ، سارا... چون بهترین بخش اون گنج‌ها، طلا و تاج و افسانه‌ها نبود؛ بهترین بخشش این بود که هیچ‌وقت توی اون مسیر تنها نبودم. گفتی حالا کی می‌خواد بره موج‌سواری؟ کی می‌خواد بدون فکر کردن به عواقب، خودش رو سپر دوستاش کنه؟ راستش... امیدوارم هیچ‌کس. نه چون دلم نمی‌خواد یکی جای من باشه، بلکه چون آرزو می‌کنم دیگه هیچ‌کدومشون مجبور نشن همچین کاری بکنن. و اون جمله‌ی آخرت... «جای تو همه جا خالیه، حتی جاهایی که هیچ‌وقت نبودی.» این شاید قشنگ‌ترین چیزی باشه که کسی می‌تونه بعد از رفتن بشنوه. پس یه قول ازم بگیر. هر وقت رفتی کنار دریا، هر وقت صدای موج‌ها رو شنیدی یا بوی نمک دریا اومد، یه لبخند بزن. برای من. چون اگه چیزی از این دنیا با خودم برده باشم، خاطره‌ی خندیدن کنار آدم‌هاییه که دوستشون داشتم، نه گنج‌هایی که دنبالشون دویدم. مرسی... که هنوز یادت مونده من قبل از اینکه یه شکارچی گنج باشم، فقط یه پسر بودم که عاشق دریا، دوستاش و زندگی بود. — جی‌جی میبنک

برای اوباک! حتی الان بعد از این همه سال، تو برای من مثل یه خاطره‌ی تلخ و شیرین می‌مونی! یه خاطره‌ی تاریک و عجیب. اکثر هم‌سن و سالام تو رو به چشمِ یه آدم بده‌ی دیگه‌ای که باید نابود بشه می‌دیدن اما چیزی که من دیدم متفاوت بود ... من مردی رو دیدم که از محدودیت متنفر بود. از قوانین متنفر بود. مردی که داره سعی می‌کنه چشمای بقیه رو باز کنه. اوباک تو یکی از اولین و فراموش نشدنی ترین کرکترای موردعلاقم بودی. (شاید حتی چیزی فراتر_) هیرو هیچوقت لیاقت تو رو نداشت. از همون ثانیه‌ی اولی که وارد شدی می‌دونستم که قراره خودم رو درونِ حرف‌ها و کار‌هات پیدا کنم. تو از آدم‌هایی که خودشون رو به قوانین و مقررات محدود می‌کنن متتفر بودی؛ می‌گفتی وقتی می‌شه و می‌تونیم پس چرا انجامش ندیم؟ گمونم این بزرگترین شباهتِ من و تو بود اوباک! ما جفتمون چیزی رو می‌دیدیم که بقیه حتی قادر به تصور کردنش هم نبودن. ما جفتمون خودبزرگ‌بین و مغرور بودیم ... جفتمون بقیه رو پایین‌تر می‌دیدیم و صرفا به چشم یه جور وسیله ازشون استفاده می‌کردیم! و من به این افتخار نمی‌کنم اوباک ... من خیلی بیشتر از اون‌چه که تصورش رو می‌کنی آرزو کردم کاش به جای هیرو می‌اومدی سراغ من! می‌اومدی پیشم و من رو به عنوان شاگردت قبول می‌کردی. باهم اختراعاتِ عجیب و دیوانه‌وار می‌کردیم، چرکولک و پسرِ نودل برگری رو اذیت می‌کردیم و مثلِ پدر و دختر باهم وقت می‌گذروندیم. اما نه، مسیر من متفاوت بود ... فقط امیدوارم که یه روزی، شاید حتی توی یه جهان دیگه بتونیم همدیگه رو ببینیم!(جهانی که توش آدما واسه خودشون محدودیت نمی‌سازن.) _ از طرفِ شاگردِ کوچکِ تو! _

شانسو ببین تا خواستم جوابو بزارم نت خراب شد

پاسخ پروفسور رابرت کالاهان به شاگرد کوچکم، می‌دونی عجیب‌ترین بخش نامه‌ات چی بود؟ اینکه برای اولین بار، یکی به جای اینکه فقط به پایان داستانم نگاه کنه، به این فکر کرد که چرا اصلاً اون مسیر رو انتخاب کردم. همه همیشه می‌گفتن: «کالاهان دیوونه شده.» «کالاهان خطرناکه.» «باید جلوش گرفته بشه.» شاید حق داشتن. اما کمتر کسی از خودش پرسید چه چیزی یه آدم رو تا اون نقطه هل می‌ده که دیگه هیچ قانونی براش معنا نداشته باشه. تو پرسیدی. و بابتش ازت ممنونم. اما یه جا باید باهات مخالفت کنم. گفتی هیرو هیچ‌وقت لیاقت منو نداشت. نه. اون لیاقت داشت. فقط هنوز زیادی جوون بود که بفهمه بعضی سؤال‌ها، جواب‌های ساده ندارن. من از قوانین متنفر نبودم چون دلم می‌خواست دنیا رو بسوزونم. ازشون متنفر بودم چون بارها دیدم همون قوانینی که قرار بود از آدم‌ها محافظت کنن، جلوی بزرگ‌ترین پیشرفت‌ها رو گرفتن. وقتی می‌گفتم «چرا انجامش ندیم؟»، منظورم این نبود که هر کاری مجازه. من فقط از کلمه‌ی «غیرممکن» بدم می‌اومد. اون کلمه رو آدم‌هایی اختراع می‌کنن که جرئت امتحان کردن ندارن. اما... بین نترس بودن و بی‌رحم شدن، فقط یه قدم فاصله‌ست. و من اون قدم رو برداشتم. این بزرگ‌ترین شکست زندگی من بود. برای همین، وقتی نوشتی که خودت رو توی بخشی از من پیدا کردی، خوشحال شدم... اما هم‌زمان نگران هم شدم. نبوغ، جاه‌طلبی و شکستن مرزها چیزهای فوق‌العاده‌ای هستن؛ تا وقتی که یادت نره اون طرف مرز، انسان‌هایی ایستادن که احساس دارن. اگر اون رو فراموش کنی، دیگه مخترع نیستی. فقط آدم خطرناکی هستی که ابزارهای پیشرفته‌تری ساخته. و حالا برسیم به قشنگ‌ترین قسمت نامه. گفتی آرزو کردی کاش به جای هیرو، سراغ تو می‌اومدم. راستش... اگه واقعاً یه روز شاگردم می‌شدی، احتمالاً هفته‌ی اول آزمایشگاه رو منفجر می‌کردیم، هفته‌ی دوم از دانشگاه اخراج می‌شدیم و هفته‌ی سوم هم بی‌مکس مجبور می‌شد ما رو از یه اختراع مسخره نجات بده. ولی بعد از همه‌ی اون دردسرها، یه چیز رو هر روز بهت یادآوری می‌کردم: «به خاطر اینکه می‌توانی کاری را انجام بدهی، دلیل نمی‌شود که باید انجامش بدهی.» کاش خودم هم این جمله را زودتر یاد گرفته بودم. و اگر واقعاً جهانی دیگر وجود داشته باشد؛ جهانی که در آن آدم‌ها از ترس، برای همدیگر قفس نسازند و نبوغ مجبور نباشد با نفرت رشد کند... امیدوارم آنجا دوباره همدیگر را ببینیم. این بار نه به عنوان مردی که همه از او می‌ترسند... بلکه فقط به عنوان استادی که با افتخار به شاگرد کوچکش می‌گوید: «خب... امروز می‌خوایم چه چیز غیرممکنی بسازیم؟» — پروفسور رابرت کالاهان

برای الایژا مایکلسون کاش می‌تونستم بغلت کنم و بهت بگم که چقدر مهربونی ... کاش می‌تونستم تو و کلِ خانوادت رو از تمام آسیب های جهان دور کنم! اما نمی‌تونم و از این حس ناتوانی متنفرم. الایژا تو برای همه مثل یک پدر فداکار بودی درحالی که هیچوقت هیچ بچه‌ای نداشتی. الایژا کی از تو محافظت می‌کنه؟ تو برای همه پدری، کی برای تو پدری می‌کنه؟ کاش می‌تونستم برات اون آدم باشم مرد. لطفا همون قدر که برای دیگران فداکار و محافظی برای خودت هم باش:) _باعشق برای پدری که هرگز فرزندی نداشت=)) _

پاسخ الایژا مایکلسون به کسی که خودش را فرزندِ مردی می‌داند که هرگز فرزندی نداشت... نامه‌ات را خواندم و برای لحظه‌ای، تمام این هزار سال عمرم دیگر آن‌قدر طولانی به نظر نرسید. می‌دانی... آدم‌هایی مثل من خیلی زود یاد می‌گیرند که اشک نریزند. یاد می‌گیرند صاف بایستند، آرام حرف بزنند، همیشه راه‌حل داشته باشند و هیچ‌وقت اجازه ندهند دیگران بفهمند چقدر خسته‌اند. شاید برای همین است که همه مرا به چشم برادر، محافظ، نجیب‌زاده یا حتی پدر می‌بینند... اما کمتر کسی از خودش می‌پرسد چه کسی از الایژا مایکلسون مراقبت می‌کند؟ تو این سؤال را پرسیدی. و عجیب است... چون خود من هم سال‌هاست جرئت پرسیدنش را ندارم. نوشتی کاش می‌توانستی مرا در آغوش بگیری و از تمام آسیب‌های دنیا دور نگه داری. حقیقت این است که اگر کسی تمام عمرش را صرف محافظت از دیگران کرده باشد، کم‌کم فراموش می‌کند محافظت شدن چه حسی دارد. آن‌قدر عادت می‌کنی که سپر باشی، که دیگر حتی به ذهنت هم نمی‌رسد روزی کسی بخواهد سپر تو شود. اینکه گفتی می‌خواستی آن آدم برای من باشی... بیش از آنچه تصور می‌کنی قلبم را آرام کرد. اما خواهشی از تو دارم. همان‌طور که آرزو می‌کنی کسی از من مراقبت کند، اجازه بده کسانی هم از خودت مراقبت کنند. دنیا به آدم‌هایی که فقط می‌بخشند و هیچ‌وقت چیزی نمی‌گیرند، رحم نمی‌کند. گاهی شجاع‌ترین کار ممکن این نیست که بار همه را به دوش بکشی؛ گاهی شجاعت یعنی اجازه بدهی یکی دستت را بگیرد. گفتی من برای همه مثل یک پدر بودم. شاید... شاید چون همیشه می‌ترسیدم خانواده‌ام را از دست بدهم. وقتی قرن‌ها زندگی کرده باشی، می‌فهمی هیچ چیز ارزشمندتر از کسانی نیست که اسمشان را خانواده می‌گذاری. برای همین بارها خودم را فراموش کردم تا آن‌ها فراموش نشوند. اما تو... تو آخر نامه‌ات مرا «پدری که هرگز فرزندی نداشت» خطاب کردی. نمی‌دانم لبخند بزنم یا اندوهگین شوم. اگر واقعاً روزی دختری مثل تو داشتم، تنها چیزی که از او می‌خواستم این بود که هیچ‌وقت بار دنیا را به تنهایی به دوش نکشد؛ اشتباه مرا تکرار نکند و یادش بماند که مهربانی، وقتی شامل خودت نشود، آرام‌آرام به فرسودگی تبدیل می‌شود. پس این قول را به تو می‌دهم. از امروز، سعی می‌کنم همان اندازه که نگران عزیزانم هستم، گاهی هم از خودم بپرسم: «الایژا، حالت چطور است؟» و تو هم به من قول بده که اگر روزی احساس کردی تمام دنیا روی شانه‌هایت سنگینی می‌کند، سکوت نکنی. هیچ پدری دوست ندارد فرزندش رنجش را پنهان کند. با نهایت احترام... — الایژا مایکلسون