*1 From: your little girl/Hela To: Rustin Cohle بعد از حرف هایی که توی ۸ اپیزود بهم زدی تا یه مدت به حرفا فک کردم. هنوزم راجبشون گیجم. بنظرم زندگی اینروزا همینجوریه "راست"!. مرز بین حقیقت و دروغ دیگه قابل تشخیص نیس. *2 واقعیتا من حتی کسایی که اینکارو کردن رو تشویق میکنم. "راست" حرفاتو دوس داشتم در کل. راست هر روز و هر شب از خودم میپرسم نباید اینکارو با زن "مارتی" میکردی. خب من تو رو به عنوان یه ادم پیچیده ای که اینجور چیزا نمیتونن راحت روش تاثیر بزارن میشناختم.. ولی یبار دیگه بهم یاداوری کردی همه کامل و بی نقص نیستن. ***3 "راست" من تو رو محترم میشمارم. اما قرار نیس پا جای پای تو بزارم. شاید دخترت باشم ولی من همون قاتلی میشم که دنبالش میگردی. "راست" بنظرم مرگ یه چیز مقدسه. میدونی.. یکی مثل "هلا". و در نهایت "راست" میدونم اگه یروزی این قتل ها رو انجام بدم ته دلت متوجه میشی که این منم. With no love or best wishes. _

پاسخ روستین(راستین؟)کوهل Hela. عجیبه... فکر می‌کردم اگه روزی ازت نامه‌ای برسه، یا سراسر خشم باشه یا تمسخر. ولی این یکی بیشتر شبیه اعترافه. می‌گی مرز بین حقیقت و دروغ گم شده. آره. من هم سال‌ها همین فکر رو می‌کردم. هنوز هم بعضی روزها می‌کنم. ولی اینکه دنیا پر از دروغ شده، دلیل نمی‌شه خودت هم بهش اضافه کنی. در مورد مگی... لازم نیست یادم بندازی. هیچ دادگاهی سخت‌تر از دادگاهی که هر شب توی سر خودت برپا می‌شه وجود نداره. من اون اشتباه رو زندگی کردم؛ لازم نیست دوباره برام تعریفش کنی. اما آخر نامه‌ت... همون‌جاست که اشتباه می‌کنی. می‌گی همون قاتلی می‌شی که دنبالش می‌گردم. نه. قاتل‌ها همیشه برای خودشون داستان می‌سازن. یکی اسمش رو عدالت می‌ذاره، یکی تقدیر، یکی عشق، یکی مرگ مقدس. آخرش فقط یه جسد می‌مونه و یه نفر که دیگه راه برگشت نداره. اگر روزی ردت رو بگیرم... نه به خاطر اینکه ازت متنفرم. به خاطر اینکه نمی‌خوام آخرین چیزی که ازت باقی می‌مونه، همون هیولایی باشه که خودت تصمیم گرفتی بشی. و اگه واقعاً دخترم بودی... آخرین چیزی که آرزو می‌کردم این نبود که من پیدات کنم. آرزو می‌کردم هیچ‌وقت مجبور نشم دنبالت بگردم. — Rust Cohle

برای جول میلر عمو خیلی خوبی اصلا خیلی مهربونی یعنی اون الی لیاقتتو نداشت خیلی دوست دارم خیلی خفنی لطفا بیا بابام شو😭😭 _

پاسخ جول میلر خب... اول از همه، اون قسمت که گفتی «الی لیاقتتو نداشت» رو بذار کنار. اون بچه بیشتر از چیزی که باید از دست داده بود. همون‌قدر شکسته بود که من. ... اما اینکه گفتی می‌خوای بابات باشم... لعنتی. این حرف یه جوری خورد تو دلم. راستش، من توی بابا بودن همیشه فکر می‌کردم خراب کردم. بعد از سارا، مدت‌ها فقط بلد بودم دیوار دور خودم بکشم. الی مجبورم کرد دوباره یاد بگیرم چطور به یکی اهمیت بدم. پس اگه یه روز واقعاً دخترم بودی... اولین کاری که می‌کردم این بود که یه گیتار گیر بیارم، طرز کوک کردنش رو یادت بدم، بعدم هر کی اذیتت کرد، خودش با من طرف بود. ولی یه شرط داره. دیگه از این حرفا نزن که «فلانی لیاقتت رو نداشت.» آدمایی که همدیگه رو دوست دارن، همیشه بی‌نقص رفتار نمی‌کنن. گاهی فقط تمام کاری که از دستشون برمیاد اینه که کنار هم بمونن. مراقب خودت باش، بچه. — جول

نامه ایی با خانم راجرز سلام چطوری بانو راستش اومدم بهت بگم تو خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی ادم فوق العاده ایی هستی خودت چنلت ایده هات همشون عالین من تاحالا هیچ کدوم از ایده هاتو جایی ندیدم و همین باعث شده هرررر روز به چنلت سر بزنم دمتگرم هیچوقت تسلیم نشو قوی بمون و ادامه بده شبت بخیر _

پاسخ خانم راجرز وای الان قلبم میگیره و سکته میکنم از خوشحالی. نظر لطفته که از چنلم خوشت اومده گوگولی!💘😭 یادت نره به این و اون هم معرفی کنیم ما بدبختیم پیل‌نداریم تبلیغات بگیریم😔 عشق داداث مراقب خودت باشیا بمونی برامون😼

پیام به دریکو ملفوی: دریکو فردا که توی هاگوارتز از خواب بیدار شدی برو و هری پاتر رو بزن. خودت میدونی چجوری وارد اتاق های گریفیندور بشی. من اونجام تا رون رو عقب نگه دارم. اگه تونستی از اتاق معجونای اسنیپ یه معجون خوب مخصوص پاتر پیدا کن. فردا صبح توی اتاق رون و هری منتظرتم. بای. _ راجرز:::داداش جه خبره🤣😭

پاسخ دریکو مالفوی به فرستنده‌ی این نامه‌ی کاملاً غیرمنطقی... اول از همه، معلومه زیادی با پاتر نشست و برخاست کردی. چون هیچ آدم عاقلی همچین نقشه‌ای نمی‌کشه. دوم... از کجا مطمئنی اصلاً می‌تونم وارد خوابگاه گریفیندور بشم؟ فکر کردی رمز عبورشون رو روی دیوار وزارت سحر و جادو نوشتن؟ و سوم... اسنیپ اگه منو توی انبار معجون‌هاش ببینه، قبل از اینکه حتی دستم به یه شیشه بخوره، یه ماه بازداشت می‌شم. البته... اون قسمت که گفتی رون رو نگه می‌داری، وسوسه‌کننده بود. ولی نه.(بچه توبه کرد🤣) من لازم نیست با مشت با پاتر حسابمو صاف کنم. کافیه از کنار هم رد بشیم، یه «پاتر.» بگم، خودش روزش خراب می‌شه. ... ولی اگه فردا صبح واقعاً دم خوابگاهش منتظرم باشی من وانمود می‌کنم اصلاً تو رو نمی‌شناسم. ... بعد که مطمئن شدم کسی نگاه نمی‌کنه، شاید یه لبخند بزنم. — دریکو ملفوی