بسم‌ الله الرحمن الرحیم؛

اول یه داستانی تعریف میکنم که حتماااا بخونید✨>>> که نشون میده چرا بعضی مواقع به خواسته و حاجتِ مون نمی رسیم..

کتاب الغدیر که ۱۲-۱۳-۱۴ جلد هست رو علامه امینی نوشتند و و حدوداً ۴۰-۵۰ سال عمرشون رو برای این کتاب صرف کردند..

کتاب الغدیر چه کتابیه؟ کتابی ست که علامه امینی با احادیث خود اهل تسنن، حقانیت امام علی «علیه السلام» رو اثبات کردند و فقط از احادیث اهل تسنن استفاده کردن

چطوری این کتاب رو نوشتند؟ چندین سال پیش مثل زمان حال که امکانات فراهم باشه نبوده در زمستان و برف از نجف به هند می‌رفتند و یک حدیث پیدا می‌کردند و می‌آمدند و اون رو می‌نوشتند.. هر روز از نجف به هند در زمستان برف و سرما در کتابخانه به دنبال حدیث می‌گشتند.

در طول کل عمر علامه امینی یک دعا و حاجت داشتن خونشون نجف بوده وقتی پیر میشن حدودا شصت ساله(در این زمان و سال ها زحمات زیادی برای اسلام کشیدند) هر روز به زیارت امام علی «علیه السلام» می رفتند و می گفتند: امام علی این همه وقت گذشته، مرا حاجت روا کن با این همه زحمت من یک دعا و حاجت بیشتر نداشتم🥺:)))

خلاصه که دلشون یکم گرفته بود که یک مرد عرب رو می‌بینند که داخل صحن هست و یه بچه داشته از اون افرادی که از نظر جسمی علاج هستند و بسیار وضعیتشان بده. اون فرد یقه فرزندش رو می‌گیره و محکم به ضریح امام علی «علیه السلام» می کوبه و میگه: ای علی شفایش بده! همان زمان دست و پاهای بچه باز شده و فردی سالم از نظر جسمی میشه.. و مرد عرب دست بچش رو میگیره و میگه یا علی و.. و بعد هم میره:))))

علامه امینی این صحنه رو میبینه و میگه اهان! حالا فهمیدم.. خب پس امام علی ماهم باید اینطوری باشیم و بی ادبانه رفتار کنیم دیگه، آره؟!💔

چهل، پنجاه سال هست که من کتاب نوشتم و این همه کار کردم و یه حاجت بیشتر نداشتم اون وقت...!!!!

به خونه میرند و می خوابن و در عالم خواب و رویا امام علی «علیه السلام» به خواب علامه امینی میاند و میگویند: علامه از دست ما دلخور و ناراحت نباش؛ علامه اگه به این افراد حاجت ندیم، ما را ول خواهند کرد و دست از سر ما بر میدارن و میرند اما شما خودمونی ما اهل بیت هستید و ما رفت و آمد و صدای شمارو دوست داریم:))))

این از داستان علامه امینی که بهمون خیلی درس میده.. 🤌🏽

ببینید مثلاا؛ تا شب عاشورا ۵۰۰-۶۰۰ نفر( دقیق نمی‌دونم) با امام حسین «علیه السلام» بودند حتی وقتی که امام حسین بودند نماز می‌خواندند و زندگی خوبی داشتند خوب و خوش بودند و با امام حسین بودند...