و ادبیات نیز تداوم داشت: رمان «کیم» اثر رودیارد کیپلینگ را ببینید. قهرمان داستان یک پسربچه ایرلندی‌تبار است که در هند بزرگ شده، هندی حرف می‌زند، مثل هندی‌ها لباس می‌پوشد، اما «خون سفید» دارد. رمانی که این پیام را کدگذاری می‌کرد: «بله، مردم شرق باهوش و زیرک هستند، اما قدرت تحلیل استراتژیک ندارند و رهبری فقط در خون سفیدها است. شرقی‌ها مثل بچه‌های باهوشی هستند که باید توسط پدری سفید هدایت شوند.» این پیام را نخبگان هندی می‌خواندند و ناخودآگاه در نقش «کیم» قرار می‌گرفتند: واسطه‌ای بین ارباب و رعیت، همیشه حسرت‌خورده که چرا سفید نیست. · اختراع «کشورهای مصنوعی»: در خاورمیانه، ترسیم مرزهای عراق و اردن با خط‌کش، دقیقاً بر اساس «انسان‌شناسی قبایلی» بود. آنها کردها، شیعیان و سنی‌ها را در عراق کنار هم گذاشتند تا هر سه همیشه درگیر هم باشند و هیچکدام نتوانند بریتانیا را از چاه‌های نفت کرکوک بیرون کنند. ایالات متحده: چگونه آینده را پیشخور کردند؟ آمریکا فرزند سرکش بریتانیا بود که از پدر آموخت و پدر را کنار زد. آنها فهمیدند که قدرت فقط گرفتن زمین و دریا نیست، گروگان گرفتن «آینده» است. · مثال پیشخور کردن آینده (تحریم و دلار): ایران را ببین. آمریکا فقط فروش نفت ایران را تحریم نکرد. او با کنترل سوئیفت و استانداردهای FATF، «آینده مالی» ایران را تحریم کرده است. یعنی یک کارآفرین ایرانی نمی‌تواند «آینده‌ای» برای شرکتش متصور شود که در آن با جهان تبادل مالی شفاف دارد. این یعنی تصرف «آینده ذهنی» یک ملت. · داستان علمی-تخیلی به مثابه سند مالکیت آینده: هالیوود فقط فیلم نمی‌سازد. فیلم‌هایی مثل «میان‌ستاره‌ای» (Interstellar) با همکاری ناسا و کیپ تورن (فیزیکدان) ساخته شدند. آنها «سفر فضایی»، «مستعمرات مریخ» و «فناوری هوش مصنوعی» را روایت می‌کنند. کودکی که در ایران یا هند این فیلم را می‌بیند، ناخودآگاه «آینده پیشرفته» را مساوی با «فرهنگ و تمدن آمریکایی» می‌داند. او باور می‌کند که آینده را باید در انگلیسی صحبت کردن و تیشرت یقه‌دار زدن جستجو کرد. زنگ بیدارباش برای ایران: شکستن طلسم ذهن استعمارزده جامعه ایران که کثرت روایت های پیشینی و جاری را در خود دارد، بنا بر ذات همه‌ناآگاهی، یعنی تنبلی و نشخوار امر رایج و رسوب کرده از گذشته، و متاثر از روایت قالب دانشگاهی برساخته‌ی استعمار و رسانه های فعال و گسترده امروز طبیعی است که از پروژه نظام عقب‌تر باشد. در حالی که ایران در میدان ژئوپلیتیک، در حال آموختن «چه باید کرد» برای بقاست، بخش بزرگی از جامعه هنوز در «مسئله‌مندی» غلط گیر کرده است. و جریان هایی هم مدام بر ناکارآمدی و در خویش گرفتار نگه‌داشتن جامعه می‌کوشند به جای آنکه چه باید کردی را به بیرون و کنشگری در جهان سوق دهند، چه باید کردی را به سمت گلاویزی با خود و نفی خویشتن سوق میدهند. چگونه جامعه به مفعول استعمار نو بدل می‌شود؟ پدیده‌ای هست به نام «نجات‌باوری وارونه». یعنی باور به اینکه نجات‌دهنده، همان ایجادکننده بحران است. · نمونه ملموس: تصور کنید پزشکی (غرب) عمداً بیماری را زخمی کند و بعد به او بگوید: «اگر پماد من را نخری، عفونت می‌کنی و می‌میری.» و مریض هم پولش را بدهد و از او تشکر کند! این وضعیت ما در قبال برجام و FATF است. ما بحران را ساختیم؟ بله، بخشی از آن سیاست‌های داخلی غلط بود. اما اهرم بحران دست کیست؟ آمریکا. اوست که تحریم را وضع کرده. حالا جالب اینجاست که بخشی از جامعه راه حل را نه قطع وابستگی، که «اعتمادسازی» برای جلب رضایت همان آمریکا می‌بیند. این یعنی ذهن، کاملاً مفعول است. · تله باستان‌شناسی غربی برای ما: غرب تاریخ ایران را طوری روایت کرد که گویی با مرگ شاهان ساسانی، تمدن ایرانی مرد. بعد اسلام آمد، بعد مغول آمد، و ما تا پیش از آمدن غرب فقط در حال نزاع بودیم. این روایت را خود ما در مدارس تدریس می‌کنیم. این روایت باعث می‌شود ما تاریخ پس از اسلام خود را «انحطاط» ببینیم و احساس حقارت کنیم. این همان مفعول‌سازی است. راه‌کار: بازگشت به «پاره‌خط» تمدنی جامعه ایران باید دوباره یاد بگیرد که در دل دایره، خط بکشد. 1. خودشناسی لجستیکی: ایران را نه «مهد تمدن» موزه‌ای، که یک «هاب» ببینیم. هر ایرانی باید بداند چین برای رسیدن به اروپا چاره‌ای جز عبور از ایران ندارد (کریدور شمال-جنوب). این یعنی ما نه با خواهش، که با «موقعیت» چانه‌زنی می‌کنیم. و ما نه منفعل و درگیر در خود بلکه باید تلاشگر و تسهیلگر این پیوند و انتقال و یکپارچگی باشیم. 2. روایت همسودی تمدنی: ما نیازی به استعمار نداریم. ما یک امپراتوری شبکه‌ای تاریخی هستیم. باید برای کردها، بلوچ‌ها، تاجیک‌ها و شیعیان عراق روایتی تعریف کنیم که پیوند با ایران، برایشان «سود تمدنی» (زبان، امنیت، انرژی) بیاورد، نه دستور ایدئولوژیک. این یعنی مدیریت جهان با «جاذبه»، نه فقط «دفاع». 3. مدرسه‌های درک تله ها و راه ه

ا: کتاب‌های تاریخمان را از حفظ کردن اسامی شاهان به «فهم کارکرد ها»، «بنیان ها،» «گوهره‌ی فعال جغرافیا» و «سویه های مولد تمدنی» و «آموزش مهندسی معکوس شکست‌ها» تغییر دهیم. بچه‌های این کشور باید بدانند فرصت های جغرافیایی شان چیست، معنا های بنیانی تمدنیشان که به فعلیت درآورنده‌ی جغرافیا و جمعیت هایشان است کدامند، و دریابند که ترکمانچای، نتیجه‌ی کدام خطاها و غفلتها بود که بریتانیا را همسایه ما کرد و روسیه را برآن داشت که هم دندان طمع درآورد و هم دی پی مراقبت از خود و رقابت با دشمن کلاسیک اش در کنار بریتانیا موجب ضعف بیشتر ما شوند و فرزندان این آب و خاک و این منطقه دریابند که چه ضعفهای ذهنی و لجستیکی‌ای باعث شد متفری و بی قدر و بی قدرت شوند و دریابند که «فاعل» چیست و چگونه باید آنرا بازیافت. و جامعه باید دریابد که ما قرن‌هاست بدون درک توانمندی های زیرساختی و تاریخی و کهنمان که بایسته است به زبانی نو درآیند ناآشنا و غریبیم و در میدانی بازی می‌کنیم که قواعدش را رقبا و دشمنان نوشته‌اند. وقت آن است که میدان خود را تعریف کنیم. علی پیروز 🌍به خانواده خود در دالان تحلیلی فرهنگ جغرافیا بپیوندید🔻 @IranGeoCulture

🚩 برت اریکسون، کارشناس آمریکایی : واقعا به نظر می‌رسه که ترامپ فکر می‌کنه زمان به نفعش هست. اما اینطور نیست. او همچنان باور داره که هر لحظه ممکنه ایران از نظر اقتصادی فروبپاشه، چاه‌های نفتش منفجر بشن و مردم رژیم رو سرنگون کنند. اما چنین اتفاقی نخواهد افتاد سی روز دیگه، اقتصاد جهانی درگیر یک رکود جهانی خواهد شد، ۴۰۰ میلیون بشکه نفت دیگه هم از چرخه تولید خارج میشه و حتی کود شیمیایی بیشتری از دست خواهد رفت. و در اون زمان، ایران اهرم فشار بسیار بیشتری در اختیار خواهد داشت. 🌍به خانواده خود در دالان تحلیلی فرهنگ جغرافیا بپیوندید🔻 @IranGeoCulture

🚩 تحلیلگر سی ان ان: در ویژه برنامه ای که در CNN حضور داشته ام از آنجایی که میدانم این برنامه را مهمترین مقامات آمریکا میبینند خواستم یک جمله به آنها بگویم: شما شکست خورده اید و با اخبار جعلی مذاکرات میخواهید قیمت انرژی را کنترل کنید که نمیتوانید کنترل کنید 🌍به خانواده خود در دالان تحلیلی فرهنگ جغرافیا بپیوندید🔻 @IranGeoCulture