وقتی مغزت میدونه که یک مسیر مشخص برای رسیدن به هدف داری، حتی به صورت ناخودآگاه— انرژی و توجه بیشتری برای پیدا کردن فرصتها و راهحلها صرف میکنه. به عبارتی مغز «به دنبال راهها میگرده» بدون اینکه دائم مجبور باشی فکر کنی
برای دادن یه همچین انگیزه ای فقط باید تصور کنی، یا همون Manifestation:
چون هورمون دوپامین فرق زیادی بین تصور و واقعیت نمیزاره، اگر تصور کنی که برنده شدی و داری براش تلاش میکنی، ناخودآگاه واقعا تلاش میکنی.