وقتی مغزت میدونه که یک مسیر مشخص برای رسیدن به هدف داری، حتی به صورت ناخودآگاه— انرژی و توجه بیشتری برای پیدا کردن فرصتها و راهحلها صرف میکنه. به عبارتی مغز «به دنبال راهها میگرده» بدون اینکه دائم مجبور باشی فکر کنی
برای دادن یه همچین انگیزه ای فقط باید تصور کنی، یا همون Manifestation:
چون هورمون دوپامین فرق زیادی بین تصور و واقعیت نمیزاره، اگر تصور کنی که برنده شدی و داری براش تلاش میکنی، ناخودآگاه واقعا تلاش میکنی.
نقش هیپوکامپ و حافظه توی اعتماد به نفس!
تجربههای کوچیک موفقیتآمیز، خاطرات خوشی ایجاد میکنن که توی هیپوکامپ شما ثبت میشن. وقتی دوباره با چالش مواجه میشی، مغز به این خاطرات رجوع میکنه و حس 'من میتوانم' ایجاد میکنه، حتی اگر سختیها زیاد باشن🧍🏻♀
هیپوکامپ رو اگر بخوام به طور خلاصه بگم چیه: کارش با حافظه، نقشهذهنی و کنترل احساساته.
خلاصه بهت بگم؟
خدا یه عالمه نعمت برای تو آفریده. یه خانواده، یه ثروت میانی، امکانات مناسب، و حتی جسمی که تواناییش رو نمیشه وصف کرد. و تو داری روی چیز هایی تمرکز میکنی که ساید منفی سوشال مدیا، بولدشون میکنه. افسردگی، تنبلی، بی خاصیت بودن و... این باعث میشه ذهنت فرسوده بشه و هی از زندگی واقعی بیشتر فاصله بگیری. لیترالی داری با دستای خودت یه سیاهچاله غم و تاریک میسازی.
تمومش کن، بهونه زیاد هست، اراده کمه. وقت زیادی رو از دست دادی. الان وقتشه که بیدار شی، وقتشه سناریو های مغزت رو واقعی کنی! بهت قول میدم، هیچ عنصری قرار نیست جلوت رو بگیره. همهچیز عالی میشه، همهچیز برنامهریزی شده میشه. آدمای احمق اطرافت مشخص میشن، آدمای مهم کنارت میمونن. تا تغییر نکنی همینی هستی که هستی.