مشکل بزرگی بود. باید حل می‌شد. ذهنمان خسته شده بود. تا اینکه کسی آمد و گفت «می‌دانید ماهیهای اقیانوس خوش گوشت‌تر از ماهی سایر آبها هستند؟» - چطور؟ - چون تهدید بیشتری می‌شوند و همین باعث می‌شود در بدنشان ماده‌ای ترشح بشود که باعث لذیذ شدن گوشتشان بشود. به هم نگاه کردیم و خندیدیم. و این شد مطلعی برای مواجهه با مسئله ها. هروقت روزگار سخت می‌شد یاد اقیانوس می‌افتادیم و ... و من که در خاورمیانه زندگی می‌کنم در حکم ماهی هستم در اقیانوس. شاید بگویی «این انتخاب من نبوده!» اما من می‌گویم «بین هست و باید فاصله زیاد است. وقتت را تلف بایدها نکن. «هست» را دریاب و «باید» را معنایی دوباره ببخش. شاید اینطوری اشک‌ها بپیوندند به همان آب دریایی که حیات بخش هستند.» #میم_ب_حقیر #جریان_زندگی https://ble.ir/LookatEnd https://eitaa.com/LookatEnd

🎯*از کانال روزهای مادرانه* صبح خیلی زود زدیم بیرون، که به ترافیک اول مهر نخوریم. انقدر زود رسیدیم که مطمئن نبودم در مدرسه را باز کرده باشند! برگشتنی خورشید توی چشمم بود. شعاع‌های نورش از بین ابرهای گوله گوله می‌تابید. من دیشب ناهار بچه‌هایم را گذاشته بودم توی ظرف غذای استیل‌شان، کوله‌پشتی‌هایشان را پر کرده بودند، مقنعه و روپوش‌هایشان به در کمد آویزان بود... ما مثل هر سال منتظر یک اول مهر خیلی معمولی بودیم... اما دنیا معمولی نیست. امشب مادرهایی کوله‌پشتی بچه شهیدشان را توی بغل می‌گیرند و گریه می‌کنند. بچه‌هایی مادر یا پدرشان نیست که قربان قد و بالایشان برود. خانواده‌هایی برای همیشه رفته‌اند... و همه این‌ها را اسرائیل از ما گرفت. نه. دنیا برای بعضی‌ها دیگر هیچ‌وقت معمولی نمی‌شود. ‌. ‌. ‌. در ساختمان مدرسه‌ی بچه‌ام ایستاده‌ام و سرود ملی جمهوری اسلامی ایران دارد پخش می‌شود: "شهیدان، پیچیده در گوش زمان فریادتان..." توی صف کلاس‌هشتمی‌ها جای ریحانه‌سادات ساداتی ارمکی خالی است. من دارم گوله گوله اشک می‌ریزم. نه. دیگر نه مهر، نه خرداد، نه دی، نه هیچ ماه و سالی مثل قبل نمی‌شود. اندوه و خشم، هرگز از دل‌های ما رخت برنمی‌بندد. حالا هرچقدر که بلندتر داد بزنیم: باز آمد بوی ماه مدرسه ‌ #روزهای_مادرانه #زندگی_با_صدای_ممتد_اندوه https://ble.ir/motherlydays

از صفحات پایانی کتاب زیر سایه آن سرو صنوبر زندگینامه سید حسن نصرالله نوشته سهیل کریمی ‌ و مقاومت ادامه دارد... ‌ #سینه_به_سینه https://ble.ir/LookatEnd https://eitaa.com/LookatEnd

چند سال پیش با استادی از گروه معارف اسلامی کارگاهی مشترک برگزار کردیم در دانشگاه شهید بهشتی. کارگاه برای دانشجویان بود که با روش تحلیل محتوا آشنا شوند. بعد گفتیم برای اینکه نمونه خوبی از اجرای روش دیده شود یک کار پژوهشی انجام دهیم. به استاد نامبرده گفتم یک سوره کوچک انتخاب کنید که روی آن کار کنیم. گفتند «سوره مزمل درباره شب و روز است. همیشه احساس میکنم حرفی برای گفتن دارد که شاید کمتر به آن توجه شده است.» شروع کردیم. میخواندیم، تحلیل می‌کردیم و به تفاسیر رجوع‌‌‌... یکباره الگوی «مسئولیت اجتماعی» بر ما نمودار شد؛ به این معنی که آنان که روزها در جامعه انسانی مسئولیت دارند، برای آنکه بتوانند به نحو احسن از عهده اش برآیند، باید شب را زمانی برای خودسازی در نظر بگیرند. و جالب اینکه در این سوره بسته به موقعیت (از شرایط عادی تا بحران) برای افراد برنامه پیشنهاد داده است. و این کلیپ نمونه ای از تفسیر این سوره است درباره مردان خدا... ‌ #مسئولیت_اجتماعی #خلوت_شب https://ensani.ir/fa/article/483262/الزامات-ایفای-مسئولیت-اجتماعی-در-قرآن-کریم-با-محوریت-سوره-مزمل ‌ https://ble.ir/LookatEnd https://eitaa.com/LookatEnd

اعلام برنده جایزه صلح نوبل ۲۰۲۵؛ ماریا کورینا ماچادو رهبر اپوزیسیون ونزوئلا کابوس ترامپ شد. @ettelaatonline || ettelaat.com #جایزه_صلح https://ble.ir/LookatEnd https://eitaa.com/LookatEnd

امروز در کانال چهار فیلم سینمایی در دل دریا را دیدم. داستان تکراری نابودی انسان از سر حرص و طمع. اما همچنان جذاب و قابل تأمل. فیلمی پر هیجان که هزار قصه در دل خود داشت اما جذاب ترینش که مرا به خودمان برمی‌گرداند و میخکوبم کرد؛ آن نهنگ بزرگ سفید که نگهبان نهنگ‌های دیگر بود و زخمها و کینه ها را به جان می خرید تا بقیه را حفظ کند. او برایم آشنا بود. دوستش داشتم. #نگهبان_دیگران #در_دل_دریا https://ble.ir/LookatEnd https://eitaa.com/LookatEnd

و عمر سرفه کوتاهی است... ‌ #زندگی ‌ https://ble.ir/LookatEnd https://eitaa.com/LookatEnd

سال ۲۰۲۶ از نگاه مجله اکونومیست چگونه خواهد بود! #عدم_قطعیت https://ble.ir/LookatEnd https://eitaa.com/LookatEnd

انسان‌ها گوش نمی‌دهند، چون نمی‌خواهند از ذهن‌شان بیرون بیایند. بیرون آمدن از ذهن و باور، یعنی تمام شخصیت خود را معلق کردن. کانت می‌گوید: بشر شجاعت فهمیدن داشته باش. وقتی می‌توانی بفهمی که خود را معلق کنی و از نو متولد شوی. حضرت عیسی می‌گوید؛ لَن یَلج مَلکوتَ السموات مَن لَم یولد مَرتین، انسان به ملکوت راه ندارد مگر این که دو بار متولد شود. انسان دو تولد دارد، یک بار از رحم مادر زاییده می‌شود و این عالم را می‌فهمد. در تولد دوم باید از درون زاییده شود و خود را متولد کند. یعنی از جِلباب دنیویت و مادیت بیرون آید و به مقام عقل قدسی برسد. ‌ انسان وقتی متولد می‌شود، عقل قدسی ندارد و بی‌شعور محض است. وَاللهُ أَخْرَجَكُم مِّن بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ لاَ تَعْلَمُونَ شَيْئًا. در تولد دوم باید خودش را بزایاند و خودش ماما باشد. سقراط می‌گفت: من ماما هستم، یعنی با طرح مساله فکر خود و مردم را زایش می‌داد. انسان با تولد اول این جهان و آن چه در آن هست را می‌بیند و با تولد دوم آن جهان و آن چه در آن هست را می‌فهمد. ملکوت را با عقل می‌فهمیم و تا تولد ثانی پیدا نشود، عالم ملکوت مُدرَک واقع نمی‌شود. درک ملکوت صرفا با عقل است و اگر عقل نباشد ملکوت بی‌معنی است. ملکوت نیز مراتب دارد که در طول هم هستند. ‌ #غلامحسین_ابراهیمی_دینانی #تولد ‌ https://ble.ir/LookatEnd https://eitaa.com/LookatEnd

امید نام دیگر مهدی موعود است، نامی که نشان می‌دهد انتظار با سکوت و سکون همخوانی ندارد. و مگر برای انسان چیزی جز سعی وجود دارد؟ ‌ #میم_ب_حقیر #امید #لیس_للانسان_الا_ماسعی ‌ https://ble.ir/LookatEnd https://eitaa.com/LookatEnd

♦️ اظهارات صریح و تامل‌برانگیز وزیر خارجه پهلوی که انگار برای امروز گفته شده @AkhbareFori | khabarfoori.com

*چرا دشمن جذابتر است؟* مقدمه‌ای بر شجاعت خودانتقادی و اقدام 🖊 دکتر مریم برادران *اول* این روزها، مثل هر وقت دیگری که بحرانی رخ میدهد، افراد دلسوزی یاد ای کاش ها می افتند یا قوانین فراموش شده مثل فضای مجازی پاک را یادآوری می کنند که باید انجام می‌شد و نشد و این هم تبعات آن! *دوم* ما در دنیایی زندگی میکنیم که باز است. یعنی مرز ندارد؛ دنیای جهانی شده. جایی که ارتباطات به شکلهای مختلف وجود دارد و انکار ناپذیر است. جایی که هرکس به دنبال سلطه ارزشهای خویش است. جایی که نیاز و ارزش و قدرت درهم آمیخته و هرکس بیشتر به اقتصاد دسترسی دارد از ثروت و قدرت بیشتر برخوردار است و سلطه ارزشی بیشتری دارد. فکر میکنم کسی نباشد بر این معادله نقدی داشته باشد. مگر عده ای که بگویند «پس خداوند و متافیزیک کجاست؟» *سوم* هیچ چیزی در این عالم صد درصدی نیست چون تزاحم و تعارض وجود دارد. اما در عین حال در عالم قاعده و سنت هایی هست که خداوند نهادینه کرده است و در کتاب و سنت آنها را به ما گوشزد کرده است؛ مثل *سنت توفیق*. آنچه اراده کنی، برایش وقت و هزینه بگذاری، ترجیحاتت را در آن راستا قرار بدهی، هدف بگذاری و اهتمام بورزی و توکل کنی، احتمالاً تا حدی برآورده می‌شود. هسته مرکزی همه اینها ارزشهایی است که «انتخاب» می‌شوند. و انتخاب چیزی نیست که به زبان گفته شود یا صرفاً در متنی (مثل سیاستها و قوانین و بخشنامه ها) نوشته شود بلکه چیزی است که در دل اقدام ادراک می‌شود؛ ارزش بدون اقدام عبث است. *چهارم* همه اینها را نوشتم که بپرسم: کدام اقدام ما نشان می‌دهد *آموزش، آگاهی توأم با عقلانیت، تربیت عاطفی-فرهنگی-اجتماعی صحیح و تشکیل جامعه یادگیرنده* در اهداف، برنامه ها و سیاستهای ما به عنوان ارزش بروز و ظهور داشته و دارد که انگشت حسرت به دندان نگزیده امیدوار باشیم این بذر کاشته شده روزی جوانه بزند؟ میزان بودجه اختصاص یافته به امور ذکر شده چقدر است؟ افراد موثر چند نفرند و چگونه و در کجا حضور فعال دارند؟ شبکه سازی برای تشکیل سرمایه انسانی و اجتماعی کجای برنامه های ما بوده است؟ سیستم نظارتی (و نه صرفاً کنترلگر) برای ایجاد یادگیری مداوم و کشف خلأها و اهتمام به رفع آنها کجاست؟ کی تلاش کردیم به جای کنترل بیرونی بر خودکنترلی صحه بگذاریم و انسان تربیت کنیم؟ نیازهای طبیعی را چگونه پاسخ داده ایم؟ گفتگو و هم فهمی در کدام بخش در نهاد آموزش (اگر بشود اسمش را نهاد گذاشت) و فرهنگ و اجتماع مداومت داشته است و به رسمیت شناخته می‌شود؟ بذر اعتماد را کجا کاشتیم؟ و هزار سوال دیگر که به وقتِ بی وقتی یادش می‌کنیم و باز در سکوت فراموشش میکنیم تا وقتی دیگر! *پنجم* انگار هنوز عمق فاجعه ها را درک نکرده ایم که اگر درک شده بود جور دیگری اقدام می‌کردیم. تا زمانی که انسان به رسمیت شناخته نشود و اقتصائات جامعه انسانی به واقع فهم نشود و تسهیم قدرت (در سطوح مختلف و نهادهای متفاوت) جدی گرفته نشود، تا شنیدن فعال به عنوان یک اصل نخست پذیرفته نشود (شنیدن فعال حتی خواندن صحیح بدون قضاوت و سپس نقد منصفانه را در بر می‌گیرد) تا باور نکنیم انسانها نیازمند رؤیت پذیری هستند، تکرار «ای کاش» ادامه خواهد داشت و از دست دادن سرمایه ها در عرصه های مختلف امری طبیعی خواهد بود. بچه های ما آینده خودشان را در ما می‌بینند؛ در جامعه ای که قدر انسان به قدرت است و قدرت به ثروت است و همه اینها به چیزهایی فارغ از علم و آگاهی و تخصص و توانمندی و استقلال اندیشه ربط پیدا می‌کند چه انتظاری وجود دارد؟ *ششم* هر تصمیمی تبعاتی دارد. اینکه کدام تصمیم بهتر است قطعاً به همان ارزشها ربط دارد. نقل به مضمون از شهید گرانقدر دکتر بهشتی که باید پرسید هر تصمیم آسیبش به چیست و چقدر می ارزد. که اگر چنین بنگریم بسیاری از امور تغییر جهت می‌دهد. مثلا بازی یکی از روشهای مهارت آموزی است که امروزه به عنوان روشی حتی در دانشگاهها در رشته هایی مانند مدیریت و سیاستگذاری مورد استفاده قرار می‌گیرد. هرچیزی تیغی دو لبه است. چرا ما همواره آسیب‌های چیزها را می بینیم؟ ما نتیجه تدبیر خودمان هستیم. *هفتم* خوب است تجربه بشری را قدر بدانیم و تجربه خویش را به آن بیفزاییم و بدانیم هیچ چیزی جز سعی و امید برای انسان نیست و با ای کاش و پیش کشیدن مافات چیزی حل نمی‌شود. اما این سعی و امید باید قاعده داشته باشد. ما کجا و رو به کدام سمت ایستاده ایم؟ چرا دشمن جذاب‌تر است؟ لطفاً نگویید *سراب*... شاید باید اندکی سکوت کنیم و به جای موعظه و حسرت، اندیشیدن و اقدام را آغاز کنیم. سخت ترین بخش این تغییر، قطعاً خودانتقادی و فروریختن اشتباهات خود ماست. گویی باید مسیرهایی را برگردیم و اخلاقیات را کمی واکاوی کنیم. می‌پذیریم؟ بسم الله... ▫️ *، درنگ در فرهنگ* گزینه و گزیده تأملات و اخبار فرهنگ و اندیشه ble.ir/join/MTc2YzA3Nm eitaa.com/de_rang