- مَتروح .
شنبه خیلی روز ِخوبی ِ. اصلا وایبی که شنبه ها داره بوس بوسی ِ. اول هفته پررر انرژی ؛ تمیز ؛ نو ؛ انگار یك شروع دوبارهست . انگاري خدا پرونده هفته قبل ُبسته و بهت اجازه دوباره این هفته رو زندگي کني . دوباره رشد کني ؛ دوباره بزرگ بشي ؛ دوباره براي بهتر شدن براي خود ِواقعي بودن تلاش کني . هرکاري که هفته قبل کردي ُبزار کنار و این هفته رو درست تر ؛ قشنگ تر و موفق تر شروع کنی . خلاصه شنبه ها رو دست ِکم نگیرید : ))))) .
- از قاب گل ِگوشه ِمیز ِمطالعه .
- مَتروح .
گاهي اوقات دلم میخواد فارغ از تمام حواشي ِدنیا یك جایي برم که فقط آرامش باشه ؛ بدون ترس از قضاوت شدن حرف بزنم . غرغر کنم بدون اینکه کسي خسته بشه . گاهي اوقات نیاز دارم کتابهاي قطور درسی ُکنار بزارم و برم به زمان ِآینده . از همه سختي ها و لحظات خسته کننده و از کندي این ثانیه ها بگذرم . اگر آدمي ُدر زندگیت داري که میتوني بدون هیچ نگراني کنارش خود ِواقعیات باشي تو واقعا خوشبختي ؛ اگر هم کسی هستي که دیگران پیش ِشما خود ِواقعيشون هستند تبریك میگم شما واقعا دوست داشتنی ُخوش وایب هستي .
- مَتروح .
اولین دوچرخهای که سوار شدیم ؛ با هزار بار زمین خوردن یاد گرفتیم تعادل یعنی چی . اون موقع فکر میکردیم شجاعت یعنی نترسیدن . الان فهمیدیم شجاعت یعنی با زانوهای زخمی ؛ باز هم پا روی رکاب گذاشتن و ادامه دادن . زمین هنوز همون قدر لیز ِ. ولی ما همون بچهایم که بلد بود بعد از گریه دوباره بخنده . پس هنوز هم با گریه ؛ با خستگی ؛ ادامه میدیم . اونقدر ادامه میدیم تا به اهداف و خواسته هامون برسیم .