خدایا شفاشون بده

فقط تا وقتی ستارمو پیدا کنم.

چند روزه از پس این حملات بر نمیام خسته شدم.

دیگه جالب نیست. کلافم میکنه ، اینکه هی ب غم این و اون گوش بدم و غم خودم رو چال کنم اینکه کمک کنم و وقتی نیاز ب کمک دارم کسی دستم رو نگیره اینکه الان حرف دارم و میخوام با ستارم حرف بزنم ولی اون توی آسمون نیست.

لازم باشه انقدر این حس رو قایمش میکنم تا زمانش ک رسید ثابت کنم بین بود و نبودم فرقی نبوده. اونم زمانی ک تو همه چی اولینم بوده و من ؟

اشکال ک داره ولیخب اینام میگذره.

غم هایی ک غیر قابل درکه.

فروپاشی روانی🔀