با تارهای صوتی‌ام؛ در این سکوتِ تلخ دارم برایت آهِ دامن‌گیر می‌بافم ..

•رضا قاسمی

_

رفقا! برای سلامتی ایت الله رئیسی و همراهانشون دعا کنید. صلوات نذر خانم ام البنین کنید .

آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست هر کجا هست خدایا به سلامت دارش .. اَمَّن یُّجیبُ المُضطَرَّ اِذا دَعاهُ وَ یَکشِفُ السُّوءَ

یا صاحب الزمان ادرکنی ولا تهلکنی :)

#یک‌تکه‌کتاب _ همه اهل مشهد دلشون الان اینجاست، اونوقت من بذارم برم؟ +آخه همه که تازه داماد نیستن، همه که شب خطبه عقدشون نیست، همه که نوعروس منتظر توی خونه ندارن. _شاید... اما همه غیرت دارن. می‌برم و اگر امشب اتفاقی برای کسی توی حرم بیافته، فردا چه جور روم میشه بیام زیارت و بگم آقا اومدم خطبه خوندم و رفتم؟ مگه می‌شد؟ خطبه‌ی عثد نخوندیم، اما اگر هم می‌خوندیم فرداروز همون عروس نو نمی‌گفت غیرتت کجا بود که توی اون هیاهو کارت رو انجام دادی و مولامون و زوارش رو تنها گذاشتی و خانه اومدی؟ ها؟ چی جواب باید می‌دادم برار؟ + چه غیرتی! _ موندن اگه اسمش غیرت هم نباشه، تنها گذاشتن مولا بی‌غیرتیه...دوستی اولاد رسول خدا این نیست که فقط واسه عزاداری‌شون علم به دوش بگیری و نذری بدی. وقتی صحن و سرا و حرم‌مولا و جون زوارش در خطره، وقتی حرف روحانی و علما ایستادنه، من هم باید خودی نشون بدم. نشیم عینهو اهل کوفه که امامشون رو تنها گذاشتن. عینهو یاران امام حسین تو کربلا بمونیم کنار مولامون ... [ اوسنه‌ی گوهرشاد؛ سعید تشکری ]

می‌خواستم شب ولادتت تمامش کنم. نشستم و خواندمش. از تاریخ بود، از تو و صحن سرایت، از گوهرشادت که تا ابد در کنارت ماند و صحن و سرای به نامش شد دل‌خوشی ما زائران :) آقای امام رضا‌ی من؛ امشب برایت شهر دلم را آزین بستم. بیا گرد و غبار چراغانی های وجودم را بگیر .. ‹ بتکان از سر و رویم غم دلتنگی را🫀› این کتاب رمانی تاریخی از بانو گوهرشاد بود و هم‌چنین سرکی کشیده بود به زمان رضاشاه پهلوی. بخوانیدش؛ هرچیز که بوی رضا بدهد رضایت بخش جان و روح است :))

نیازمند گفتن ″آخیشِ″ بعد از خبر سلامتی این سیدم.

اشکام دیگه توان ادامه زندگی ندارن.