هشتاد و شش"
روزای تنهایی اولش سخته، وسطش سخته، توی شیب و سربالایی که قرار میگیری سخته، لحظهی ذوق و شادی سخته، لحظه غم و ناراحتی سخته، لحظهای که دلت میخواد کسی باشه و نیست سخته و در کل بخوای ببینی فکر میکنی همش سخته؛ ولی نه!
اینجوری نیست عزیزم. سخت نیست. منی که مدت هاست دارم باهاش نفس میکشم بهت میگم که تموم اون روزام گذشت، تموم اون فکرا و غم ها رهام کردن، تموم سیاهی ها از بدنم رفتن و من با خیلی اتفاقات بهتری مواجه شدم.
من بعد از اون از دست دادن و فقدان های بزرگ، کسایی رو بدست آوردم که هیچوقت نمیدیدمشون!
من بعد از اون فقدان خدارو طور دیگهای دیدم. بعد از اون سوگ طولانی و خلأ وحشتناک، من دوباره برگشتم به امام رضا، به امام حسین، به بابا حیدر، به پدر ترین پدر ..
برگشتم به کسایی که از اولش قول داده بودن که میمونن، ولی من نشنیده بودم صداشونو!
من بعد از تنهایی قدم گذاشتن توی اون مسیر، فهمیدم که تنها نبودم.
من وقتی فهمیدم تنها نیستم، که تنها شده بودم و شاید راهش همین باشه.
در وسط تاریکی که قرار بگیری، نور رو میبینی؛ نه وقتی مرکز نور هستی ..
پس از این تنهایی نترس انسان طفلکی، نترس!
تو خدارو داری؛
خب؟
•
گر هزاران دام باشد در قدم
چون تو بامایی نباشد هیچ غم
#اینروزهایمن؛
