*

عاقبت، کوله بار زندگی ام را جمع کرده و تا شهرِ چشمانت پرواز میکنم‌. به وقت رسیدن، برای جبران خستگیِ راه و به رسمِ مهمان نوازی، جرعه آبی به دستم ده و بگذار چند صباحی را آنجا بمانم. چند صباحی به قدرِ یک عمر زندگی.

1:22 -- تو خودِ آرت‌ی.

. آبی به رنگِ دیوانگی💙 .

به گمانم که من، دیوانه ام. دیوانه ی زیستن و رنجِ لا به لایش، تنفسِ عطرِ گل ها و تماشای رقصِ ابر ها. دیوانه ی آبنبات های چوبی و دامنِ آبی چین چینی، پروانه های آزاد شده از قفسِ پیله و قاصدک هایی که در پی آروزهایم، با پرنده های آسمان همسفر میشوند. دیوانه ی آواز گنجشک ها و طلوعِ خورشید پس از خوابی عمیق. لاکِ زرشکی و لباس های رنگی. دیوانه ی ماه، نجوای حرف هایم درِ گوشش و مردمک های در گردش‌‌ام، برای یافتنش. دیوانگی ای به سبکِ امید. به طرحِ عشق و به قدرِ هنرمندانه زیستن. به جای جنگ، به تاریکی عشق ورزیدن و دستِ نوازش بر سرِ شب کشیدن.

دیوانه ی تفاوت ها، جزئی نگریستن هر چیز و کشفِ شخصیت هریک از انسان ها. زل زدن در چشمانِ رنگی گربه ها و دوستی با گوشه گیر و تنها ترینشان. دیوانه ی بوی غذای پیچیده تا هفت آسمان و صدای خنده هایی که از درِ خانه بیرون میروند و در صفحه ای از کتابِ زندگی ام نوشته میشوند.

من، یک دیوانه ام و ترجیح میدهم که تا ابد یک دیوانه باقی بمانم، زندگی را از دید دیگری بنگرم و سیاهی هایش را تا به وقتِ نور شدن، در آغوش گیرم. می‌خواهم، به خنده ی لب هایم درسِ استقامت و به اشک چشمانم شاعرانه باریدن را بیاموزم، برای زنده بودن در روز های بد دلیلی بیابم و در نهایت آن را``خوب`` بنامم. می‌خواهم که بعد ها در قلبِ زمین، اسمی از منِ دیوانه جا بماند. باران به یادِ ذوق چشم هایم شدید تر ببارد و مآه، زودتر از همیشه پدیدار شود. هرکس که در کنار اسمش لقبِ دیوانه آمد، به خط پایانِ مسابقه، برای برنده ی بازی زندگی شدن نزدیک تر باشد و با قهقه ای بلند تر و گام هایی سریع تر به سمتِ جنون بدَود.

می‌خواهم که آبی باشم و آبی بمیرم، همه چیز را با مدادِ آبی نقاشی کنم و رنگِ جنون، آبی باشد. به طوری که دریا هم به دیوانگی اش افتخار کند. میبینی؟ میخوا‌هم که دیوانه باشم و دیوانه بمیرم. در پایان قصه هم، روحِ این دیوانه به سمتِ جایی که به آن تعلق دارد پرواز کند؛ آسمان. آسمان و آسمان. آسمانِ آبیِ من، منِ دیوانه.

-- 0:56 --

• در ستایشِ زندگی``🧸🌤🍃