میدونی از چی میترسم؟ از اینڪه "دیر" برگردی ... یه وقتی ڪه احساسم ته ڪشیده یه وقتی ڪه دیگه تو دلم هیچ جوره جا نمیشی .. از این می ترسم ڪه دیر برگردی وقتی ڪه دیگه تو زندگیم هیچ جایی واسه حضورت نباشه میترسم وقتی برگردی ڪه خیلی سرد شده باشم خیلی احساسم فرق ڪنه با الان دیگه دلم هر لحظه بودنتُ لبخندا و شیطنتاتُ نخواد .. میدونی دوست داشتنتُ دوست دارم نمیخوام ڪنارش بذارم می ترسم از دیر برگشتنت میترسم از اینڪه یه عمر واسه حالِ خوبی ڪه میتونستیم باهم داشته باشیم واسه این حسی ڪه داره ڪم ڪم میمیره، ڪمرنگ میشه شرمنده یِ دلمون بشیم می ترسم واسه همیشه حسرتِ یه بار دیگه عاشقِ هم بودن بمونه رو دلمون ..

من داشتم زندگي ڪوفتیم رو یجوري میگذروندم من حواسم پرت هیچ چشمي نشده بود .. من هیچوقت دلم با صداي خنده هیچڪس نلرزیده بود .. من واسه بودن یه نفر توو زندگیم به آب و آتیش نزده بودم من خودم بودم و خودم .. تو یهو از ڪجا پیدات شد؟! چرا یادم دادی دوست داشتنُ؟! چرا با دستات آرومم ڪردی؟! چرا یجوري خندیدي ڪه قبل از تو هیچڪس برام اونجوري نخندیده بود؟! چرا دقیقا شبیه همون ڪسي بودي ڪه باید باشه؟!..

سَهم‌مَن‌از‌تُودلتنگی ‌بی‌پایانیست‌ که‌روزها "دیوانِہ"ام می‌کُند‌، شَب‌ها‌شاعر ..

و امید تنها چاره‌ی ماست : )

و جان به حلق رسید و دلبر نیامد : )

امید تنها چیزیه که از ترس قوی تره : )

وسعت شب هر آدمی به اندازه درداشه : )

علت‌مصدومیت‌من‌ .. برپایی‌همین‌موکبه:")

قطعِ امید از امید داشتن به آدم ها :)

شایدم میفهمی حالمو ولی به روت نمیاری : )

مرا آرام میدانی ولی من معدنِ دردم : )