یه کوچولو دیگه که بگذره با این حجم از سفر یهویی و بدون برنامه ریزی باید تيمارستان بستری بشم. خسته شدم اینقدر که هیچ جا ثبات ندارم و فقط بین جاده ام.

این خودِ خودِ منه که داره طلوع رو میبینه و حرکت یه ساعت دیگست و هنوز حتی لباساشو جمع نکرده :)))

هیچ کس بهم نگفته بود شمال چقدر میتونه سرد باشه. حالا منم و یه پتو و شب های روشنِ داستایفسکی، و یه کاپوچینوی دائمی که قراره این چند روز رو باهم بگذرونیم.

واقعا فکر میکردم خیلی قوی ام و قراره خیلی عادی باهاش کنار بیام تا اولین کتابی که از روی میزم برداشتم و خواستم بزارم توی کارتن. قلبم یه لحظه لرزید. من واقعا قوی نیستم و این زندگی بزرگسالی دردِ رُشده. هیچ وقت فکر نمیکردم برای منی که به هیچ چیز و هیچ جا تعلق ندارم اینقدر سخت باشه دل بریدن. دل بریدن از چیزایی که باهاشون زندگی کردم، اتاقی که شب و روزش رو دیدم. گریه کردم خندیدم و فقط و فقط بهتر شدن همه چیزم رو توش دیدم. مستقل زندگی کردن همیشه برام آرزو بود اما الان... الان که باهاش روبه رو شدم متوجه شدم که چرا اینقدر سخته. کسی قرار نیست احساسم رو متوجه بشه چون دنیاهامون اندازه ی هم نیست! من تمام این مدت مامان و بابا رو کم میدیدم چون جاده ها خونه ی من بودن. ولی میدونستم تهش قراره برگردم و بغلشون کنم و بهشون بگم چقدر دلتنگشون بودم. دارم به همه چیز فکر میکنم و سعی میکنم اشکامو جم و جور کنم. میدونم که روزای خوبی در انتظاره. اما از طرفی دوست ندارم قوی و صبور باشم. میخوام همونجوری که دوست دارم با همه چیزم خداحافظی کنم و زندگی عجیب و جالب جدیدم رو شروع کنم... فکر کنم تا مدت های زیادی این بارِ آخره که اتاقم رو مرتب میکنم و به گلای پتوس که دونه به دونه شاهد به دنیا اومدن برگاشون بودم ، آب میدم. ۱۱ مهر ۱۴۰۴ ، چند روز مانده به رفتن!

الان من چطوری به مامان و بابا بگم قرار نیست مهمونا برسن؟ چطوری بگم عمو علی هم بدون خداحافظی رفت؟

باورم نمیشه:)

هر ثانیه که یادت میوفتم دنیا رو سرم خراب میشه...

هر لحظه چهره ی همه ی عزیزات جلو چشامه. عمو کجا رفتی؟ نمیشه برگردی؟...

کاش آدم می‌شدم...