پیام از کف #خیابان #پلاکارد #امت_مبعوث ✔️ @Meayar76

این شب‌ها صدای موفقیت آمیز بودن سفر به قطر از بندرعباس میاد ... ✔️ @Meayar76

🎥حجت‌الاسلام والمسلمین رستمی نماینده رهبر انقلاب در دانشگاه ها: در مقطع حساس تاریخی چون سرعت تحولات بالاست، کوچک‌ترین لغزش انحرافات شدید ایجاد می‌کند! از سرنوشت بانیان برجام عبرت بگیرید نتیجه انحرافات ریز برخی ها در سال‌های قبل باعث شهادت رهبر ما و جنگ در دل مذاکره شد اگر محکم نایستیم باعث تسلیم امام جامعه خواهد شد. انحرافات کوچک در تحولات با سرعت بالا باعث واژگونی ها و سرنگونی ها و تخریب های گسترده ای خواهد داشت. تجمعات شبانه باید جلوی انحرافات را بگیرد. ✔️ @Meayar76

▪️ واکاویِ راهبردی: تله‌یِ «تستِ واکنش» / آقایان! همان یک ذره بازدارندگیِ باقیمانده را هم فدایِ میزِ لرزانِ مذاکره نکنید !!! آمریکا در حالِ اجرای یک «بازیِ خطرناک» و گام‌به‌گام علیه امنیت ملی ایران است. آنچه امروز شاهدیم، فراتر از چند اقدامِ پراکنده، یک «محکِ بزرگ» برای سنجشِ عیارِ اراده‌ی نظام است. ۱. استراتژیِ «گام‌به‌گام» برایِ نابودیِ بازدارندگی: دشمن در حالِ جلو آمدن است تا ببیند خطِ قرمزِ واقعیِ ما کجاست. بعد از شهادت حاج قاسم رهبر شهیدمان فرمودند نابودی اسرائیل تقاص خون آن شهید عزیز است ، که به بچگانه ترین شکل ممکن پاسخ دادیم ، به شهادت شهید هنیه که پاسخی ندادیم ، به شهادت شهید سیدحسن نصرالله هم پاسخی که باید ندادیم ، در جنگ ۱۲ روزه هم به همین منوال و کار به شهادت رهبری رسید ، به طوری که کسی حرفی از انتقام خون پاکش نمی‌زند ... اگر پاسخِ ما به اقداماتِ اخیر، صرفاً در کادرِ «مدیریت تنش» و «دیپلماسیِ التماسی» باقی بماند، دشمن به این جمع‌بندیِ خطرناک می‌رسد و از نظر بنده رسیده ، که «هزینه‌یِ تعرض به ایران پایین است». ۲. وقتی «میز مذاکره» به پاشنه‌یِ آشیل تبدیل می‌شود: بزرگترین اشتباهِ راهبردی این است که دشمن احساس کند ما «نگرانِ بر هم خوردنِ میز مذاکره» هستیم. وقتی آن‌ها می‌بینند برخی در داخل، حفظِ چند خطِ نوشته روی کاغذ (مثل همین تفاهم‌نامه‌ی کذایی) را بر «حفظِ اقتدارِ میدانی» ترجیح می‌دهند، حملاتشان را نه تنها متوقف نمی‌کنند، بلکه جری‌تر و گسترده‌تر خواهند کرد. طبق منطقِ رهبر شهید، «عقب‌نشینی در برابر دشمن، او را به پیشرویِ بیشتر تشویق می‌کند». ۳. بدعتِ خطرناکِ «حمله پیش‌دستانه»: آمریکا به مرحله‌ای از وقاحت رسیده که رسماً می‌گوید: «چون احساس کردیم فلان سایت تهدید است، حمله کردیم!». این یعنی ادعایِ یک حقِ غیرقانونی برای حمله به هر نقطه‌ای از خاکِ ایران تحتِ عنوانِ «احساس خطر». اگر این رفتارِ قلدرمآبانه با یک پاسخِ پشیمان‌کننده روبرو نشود، فردا هر زیرساختِ حیاتی یا مرکزِ علمی ما را با همین بهانه هدف قرار خواهند داد. ۴. تضعیفِ مقاومت؛ چراغِ سبزِ حمله‌یِ نهایی: آقایان! ساده‌لوحی است اگر فکر کنید دشمن به همین حد بسنده می‌کند. مرحله‌یِ سنگین‌ترِ حملات زمانی کلید می‌خورد که آن‌ها مطمئن شوند «بازوهایِ منطقه‌ایِ ایران» و در رأسِ آن‌ها حزب‌الله قهرمان، تضعیف شده‌اند. لبنان را ، لبنان را ، لبنان را رها نکنید. 📍 نقطه : نباید اجازه داد دشمن به این مرحله‌یِ اطمینان برسد [ هرچند رسیده و باید معادلاتش را برهم زد]. صلحِ واقعی نه از پشتِ میزهایِ لرزان، بلکه از نوکِ موشک‌ها و اراده‌یِ پولادینِ مردانِ میدان می‌گذرد. جریانی که با «آتش‌هیس» به دنبالِ ساکت کردنِ منتقدان است، در واقع جاده‌صاف‌کنِ تعرضاتِ بعدیِ دشمن است. و بدانید به زودی آن‌چنان جنگی رخ دهد ، که جنگ رمضان در مقابلش به چشم نیاید ، همانطور که در جنگ رمضان ، جنگ ۱۲ روزه به چشم نیامد. هوشیار باشیم؛ قبل از آنکه هزینه از این هم بالاتر برود... ✍️🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76

بماند به یادگار ...

▪️ پاسخِ معیار به تحلیل‌هایِ «سراب‌ساز»: اعتمادسازی یا خودفریبی؟ ‌ در حالی که دشمن در میدان، بازوهایِ مقاومت را هدف قرار داده و با وقاحت به خاک ایران تعرض می‌کند، برخی تحلیل‌گران با واژه‌هایی چون «اعتمادسازی» و «گام‌های اولیه»، سعی دارند روندِ امتیاز دادن را «دیپلماسی» جلوه دهند. بیایید این ادعاها را با واقعیت‌هایِ تلخِ موجود، کالبدشکافی کنیم: ‌ ۱. پارادوکسِ «اعتمادسازی» در برابرِ «تجاوز»: ایشان می‌گوید جمهوری اسلامی به دنبالِ بررسیِ «اعتمادسازی» از سوی طرف مقابل است. سوالِ اصلی اینجاست: آیا در حالی که آمریکا و اسرائیل در حالِ محک زدنِ بازدارندگیِ ایران و انجامِ حملاتِ پیش‌دستانه هستند، می‌توان از «اعتمادسازی» حرف زد؟ اعتمادسازی یعنی از روی «اعتماد به حسن نیت» حرکت کنیم؛ اما واقعیتِ میدان نشان می‌دهد که ما با دشمنی روبرو هستیم که تنها زبانِ او «جنگ و فشار» است. وقتی دشمن در حالِ امتحان کردنِ واکنشِ ماست، بحثِ «سفر به قطر برای بررسی قابلیتِ اجرا» چیزی جز «خودفریبیِ دیپلماتیک» نیست. ‌ ۲. توهمِ «گام‌های اولیه»؛ بازی در میدانِ دشمن: ادعای اینکه سفرِ مقامات به قطر برای بررسیِ «قابلیتِ اجراییِ آزادسازیِ دارایی‌ها» است، یک تله‌یِ ذهنی است. تاریخِ مذاکرات با آمریکا به ما آموخته است که آن‌ها هرگز به آنچه وعده می‌دهند عمل نمی‌کنند؛ مگر اینکه ما امتیازاتِ بنیادین و بازگشت‌ناپذیری بدهیم. بررسیِ «قابلیتِ اجرا» توسطِ ما، در واقع یعنی ایستادن در صفِ انتظار برای «دانه‌‌ریزه‌هایی» که دشمن ممکن است هر زمان که خواست، با یک فرمانِ جدید، دریغ کند. این، «دیپلماسی» نیست؛ این «گداییِ حقِ خود» است. ‌ ۳. فروکاستنِ مخالفان به «اقلیتِ پرصدا»: اینکه مخالفانِ این مسیرِ خطرناک را «اقلیتِ پرصدا» می‌نامند، یک تلاشِ واهی برایِ بی‌اعتبار کردنِ «بصیرتِ ملی» است. مخالفانِ واقعی، کسانی هستند که می‌دانند «امنیتِ ملی، معامله‌شدنی نیست». کسانی که می‌دانند هرگونه سازشِ بی‌ضمانت در این بُرهه، یعنی تسلیمِ تدریجیِ حاکمیت. صدایِ این اکثریت، صدایِ عقل و منطقِ نظام است که هشدار می‌دهد: «در میانه‌یِ طوفانِ دشمن، نباید به سرابِ وعده‌هایِ آمریکا دل خوش کرد». همین ها اکثریت جامعه هستند که هر شب در کف خیابان‌اند. ۴. تضادِ میانِ «میزِ مذاکره» و «میدانِ نبرد»: چگونه می‌توان هم‌زمان هم از «اعتمادسازی» با آمریکا حرف زد و هم از «حقِ دفاعِ مشروع» در برابرِ حملاتِ آن‌ها به ایران و لبنان؟ این دو مسیر، در این برهه، با هم در تضاد هستند. وقتی آمریکا به بهانه‌ی «احساس خطر»، به خاک ایران حمله می‌کند و حمله های مداوم اسرائیل به لبنان که بازوی عملیاتی ما در همسایگی اسرائیل است، یعنی «میزِ مذاکره» از پیش فرو ریخته است. در این شرایط، هرگونه حرکتِ دیپلماتیکِ بدونِ «اهرمِ فشارِ واقعی»، تنها باعث می‌شود دشمن بفهمد که ما «ترسیده‌ایم» و این، چراغِ سبزی برای حملاتِ سنگین‌تر خواهد بود. 📍نقطه : مقاماتِ نظام، اگر به دنبالِ بررسیِ نیتِ دشمن هستند، باید بدانند که «نیتِ دشمن» را نباید در اتاق‌هایِ امنِ قطر، بلکه باید در «پاسخ‌هایِ قاطعِ میدانی» سنجید. اعتمادسازی، از طریقِ نشان دادنِ قدرت به دست می‌آید، نه از طریقِ نشان دادنِ آمادگی برایِ امتیاز دادن! بیدار باشید؛ دشمن در حالِ بازی است، ما نباید تماشاگرِ شکستِ خود باشیم. ✍️🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76