‼️ سوگندِ پنهانی»؛ توجیهِ «تعطیلیِ غیرقانونی» با نقابِ «حاکمیت»

. ▪️ واکاویِ مِعیار: «سوگندِ پنهانی»؛ توجیهِ «تعطیلیِ غیرقانونی» با نقابِ «حاکمیت» آنچه امروز در صحنِ خالیِ بهارستان رخ می‌دهد، فراتر از یک «مناسکِ تشریفاتی» است؛ بلکه مصداقِ بارزِ «فرارِ مدیریتی» و «خیانت به حقِ نظارتیِ مردم» است. هیئت رئیسه‌یِ مجلس که وظیفه‌یِ اولِ آن‌ها «تسهیلِ کارِ نمایندگان» است، با بستنِ درِ صحن و تشکیلِ یک «جشنِ کوچکِ داخلی» برای ادای سوگند، در حالی که صدها نماینده و میلیون‌ها ملت را در بزنگاهِ مجازیِ بی‌صدا رها کرده‌اند، دقیقاً خطِ قرمزِ «جمهوریت» و «قانون اساسی» را زیر پا گذاشته‌اند. در ادامه، با دقیق‌ترینِ استناداتِ حقوقی و روایی، این اقدامِ مغشوش را واکاوی می‌کنیم: 🔷 ۱. نقضِ صریحِ «ماده ۴۵ قانون اساسی»؛ مجلسِ «نمایندگانِ منتخب» قانون اساسیِ جمهوری اسلامیِ ایران، در ماده‌ی ۴۵ صراحتاً تأکید می‌کند که «مجلسِ شورای اسلامی» متشکل از «نمایندگانِ مردم» است. وقتی صحنِ مجلس بسته باشد و اکثریتِ نمایندگان نتوانند حضورِ فیزیکی داشته باشند، بحث کنند، سوال کنند یا حتی «شور و شکیباییِ خود» را ابراز کنند، این «جلسه‌یِ ادای سوگند»، در واقع «جلسه‌یِ هیئت رئیسه» است، نه «جلسه‌یِ مجلس». تبدیل کردنِ «مجلسِ ملی» به «باشگاهِ هیئت رئیسه»، عملاً «حقوقِ قانونیِ سایرِ نمایندگان» را سلب می‌کند. آیا نماینده‌ای که نتوانسته در صحن حاضر شود، حقِ نظارتِ خود را از دست نداده است؟ پاسخِ حقوقیِ روشن، «بله» است. 🔷 ۲. خیانت به «جمهوریت»؛ رأیِ مردمِ به «حضور»، نه «تماشایِ دوربین» ؛ مردمِ ایران در انتخابات، به «شخصیِ خاص» رأی نداده‌اند؛ بلکه به «نهادِ نظارتیِ فعال» رأی داده‌اند. تعطیلیِ مجلس به بهانه‌یِ «امنیت» یا «مصلحت»، در واقع «تعلیقِ حاکمیتِ قانون» است. وقتی مردمِ یک حوزه‌ی انتخابیه، نماینده‌ای را برای «صدورِ حکم» و «نظارتِ میدانی» انتخاب کرده‌اند، هیئت رئیسه حق ندارد با «تصمیمِ انفرادی»، آن «حقِ انتخاب» را بیکار بگذارد. این اقدام، مصداقِ «تجاوز به خواستِ عمومی» است. همان‌طور که رهبرِ معظّم انقلاب فرمودند: «مجلسِ مؤتمن‌الرعایا، باید در سخت‌ترینِ لحظات، ستونِ متکیِ نظام باشد.» بستنِ درِ مجلس، یعنی «سپر بودن» از بین رفته است و جایِ آن را «دیوارِ سردِ انفعال» گرفته است. 🔷 ۳. مغایرت با «فرمانِ صریحِ رهبری»؛ تسریع در قانون‌گذاری، نه «کُندسازیِ مجازی»؛ رهبرِ انقلاب در اوجِ بحران‌هایِ اقتصادی و امنیتی، حکم به «تسریع» و «تعمیق» در فرآیندِ قانون‌گذاری داده‌اند. ادایِ سوگند به صورتِ «پنهانی» و «محدود»، در حالی که صحنِ اصلیِ کار (قانون‌گذاریِ فوری برایِ اقتصاد و امنیت) متوقف است، نوعیِ «طعنه‌یِ عملی» به فرمانِ ولیِ فقیه است. این منطقِ فراری که فکر می‌کند با «عکس‌هایِ داخلیِ صحن» و «پخشِ صوت»، تکلیفِ شرعی و قانونیِ خود را ادا کرده، مصداقِ بارزِ «کم‌کاریِ هراس‌انگیز» است. همان‌طور که در روایات آمده، مسئولی که در معرکه، مصلحتِ صندلی‌اش را به امنیتِ امت ترجیح دهد، نه مدیر، که بارکشی است بر دوشِ انقلاب که فقط نامِ خدمت را یدک می‌کشد. 🔷 ۴. تعطیلیِ «عقلانیتِ سیاسی»؛ امنیتِ فیزیکی در برابرِ «امنیتِ ملی»؛ ادعایِ «عدمِ امکانِ بازگشاییِ مجلس» به دلیلِ «خطر»، از نظرِ عقلی و امنیتیِ قابلِ دفاع نیست. دشمنِ خارجی و داخلی، هدفِ اصلی‌اش «شکستنِ اراده‌یِ ملت» و «بی‌اعتمادسازی به نهادها» است. وقتی مجلسِ ایران، که نمادِ استقلالِ سیاسی است، خودش را «تعطیل» اعلام کند، دقیقاً آن «پیامِ ناامیدی» را که دشمن می‌خواهد، به جهان تحویل می‌دهد. عقلانیتِ سیاسیِ صحیح، این است که با «باز کردنِ درِ مجلس»، حتی با «تعهداتِ امنیتیِ شدید»، به دشمن بگوییم: «ما از هیچ تهدیدی نمی‌ترسیم و به حقوقِ قانونیِ مردم وفاداریم.» اما این «جشنِ بسته»، پیامِ «ترس» و «قهر» را فرستاده است. 📍 نقطه: «سوگندِ پنهانی»، «سوگندِ ناپایدار» است. چون ریشه‌یِ آن در «حقِ قانونیِ نمایندگانِ غایب» نیست. هیئت رئیسه‌یِ مجلس، با این اقدامِ مغشوش، نه تنها «قانون اساسی» را زیر پا گذاشته، بلکه «اعتمادِ عمومی» را که سرمایه‌یِ اولِ مجلس است، به بازی گرفته است. همان‌طور که امام علی (ع) در نهج‌البلاغه (نامه ۵۳) به مالکِ اشتر فرمودند: 📍 «وَ اَحْفَظِ لِلَّهِ اَلْعُهُدَ» 📍 «و پیمان‌هایِ الهی را حفظ کن.» پیمانِ مجلس با مردم، «نظارتِ فعال» و «حضورِ میدانی» است، نه «تماشایِ دوربینِ بسته». ✍️🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76

🔴 پزشکیان: روایت‌های صدا و سیما از شرایط کشور غیرواقعی است / رسانه ملی نیازمند بازنگری جدی است ✔️ @Meayar76

شرایط واقعی کشور چجوریه؟! شاید اینجا زندگی نمی‌کنید ؟!

📍 قالیباف: درست است که ما چک سفید امضا به کسی نمی دهیم اما در "تله‌ درگیری های فرسایشی نیز نباید بیفتیم" بلکه باید با نظارت مسئله‌محور و کارشناسی‌پایه و تشخیص صحیح اولویت‌ها و ترجیح منافع ملی و مطالبات عمومی بر ملاحظات جناحی و منطقه‌ای، مسیری مؤثر و میانبر برای حل مشکلات کشور طراحی کنیم. ✔️ @Meayar76

چند کلامی با آقای قالی‌باف :

▪️ واکاویِ معیار: «میانبرِ فریبنده» یا «مسیرِ انزوا»؟ آقای قالیباف فرمودند: «نباید در تله‌یِ درگیری‌های فرسایشی بیفتیم... باید مسیری مؤثر و میانبر برای حل مشکلات طراحی کنیم.» این جمله، از نظرِ لفظ، زیباست؛ اما از نظرِ باطن، «سمِ خاموشِ انفعال» است. چرا؟ 🔷 ۱. تعریفِ غلطِ «تله» و «فرسایش» آقای قالیباف، «ایستادگیِ بر حق» و «دفاع از جبهه‌های مقاومت» را «تله» می‌نامند. اما آیا دفاع از لبنان، تله است؟ یا دفاع از حریمِ امنیتِ ملی در باب‌المندب، فرسایش است؟ خیر! در منطقِ استکبار، هر حرکتی که ضربه‌یِ دردناک به منافعشان بزند، «فرسایشی» نامیده می‌شود. اما در منطقِ انقلاب، این‌ها «پدافندِ فعال» است. اگر ما از «درگیری با دشمنِ صریح» بترسیم و آن را «تله» بدانیم، آنگاه راهِ حلِ مشکلاتِ کشور (تورم، گرانی، بیکاری) بسته می‌شود؛ چون ریشه‌یِ بسیاری از این مشکلات، «جنگِ اقتصادیِ بی‌سابقه» است که از طریقِ همین درگیری‌ها و تحریم‌ها انجام می‌شود. فرار از درگیریِ دشمن، یعنی تسلیم شدن در برابرِ جنگِ اقتصادی. پس چه «میانبری» وجود دارد؟ 🔷 ۲. افسانه‌یِ «میانبر» در برابرِ «مسیرِ صبر» قوانینِ جهانی و تاریخِ انقلاب ثابت کرده‌اند که هیچ میانبری برایِ غلبه بر استکبار وجود ندارد. استکبار با «صبر» و «فرسایشِ خودِ ما» رشد می‌کند، نه با «میانبرهایِ دیپلماتیکِ توخالی». پیامبر اکرم (ص) فرمودند: 📍 «أَفضَلُ عِبادِ اللهِ المُجاهِدونَ» 📍 «بهترینِ بندگانِ خدا، مجاهدان هستند.» و امام علی (ع) در نهج‌البلاغه (خطبه ۱۹۱) فرمودند: 📍 «وَ کُنْ بِالنَّاصِرَةِ لِلْمُؤْمِنینَ» 📍 «و با مؤمنان یاری کن.» آیا کمک به برادرانِ اسلامی در لبنان، «ترجیحِ منافعِ ملی» نیست؟ بله! چون اگر لبنان سقوط کند، مرزِ جنوبیِ ایران (عراق) آسیب می‌بیند و این مستقیماً امنیتِ ملیِ ایران را تهدید می‌کند. پس «میانبر» اینجاست که با «ایستادگیِ بی‌دریغ»، دشمن را وادار به عقب‌نشینی کنیم، نه اینکه با «عقب‌نشینیِ خود»، راه را برایش باز کنیم. 🔷 ۳. دوگانه‌یِ فریبنده: «ملاحظاتِ جناحی» در برابرِ «منافعِ ملی» آقای قالیباف سعی می‌کنند کارِ دشمن را به گردنِ «ملاحظاتِ جناحی» ببندند و راهِ حل را در «تشخیصِ صحیح» ببینند. اما سوالِ اینجاست: این «تشخیصِ صحیح»، دقیقاً همان «ترس از دست دادنِ صندلی» است! وقتی مسئولی می‌خواهد برای «منافعِ شخصیِ سیاسی‌اش»، از «جبهه‌هایِ مقدس» کاستی، آن را با نامِ «تعمیقِ کارشناسی» و «پرهیز از تله» می‌پوشاند. در واقع، ایشان می‌خواهند بگویند: «بیایید با آمریکا مذاکره کنیم تا مشکلاتِ اقتصادی حل شود و از درگیری با اسرائیل دوری کنیم تا امنیتِ جانی‌مان حفظ شود.» این «فرمولِ شکست» است. همان‌طور که رهبرِ انقلاب (ره) فرمودند: > «مذاکره با کسی که به وعده‌یِ خود وفادار نیست، خودکشیِ سیاسی است.» پس این «میانبر»، در واقع «راهِ کورِ انزوا و تسلیم» است. 🔷 ۴. پاسخِ روایی: «شجاعت» در برابرِ «احتیاطِ ترسان» امام علی (ع) در نامه ۳۱ به امام حسن (ع) می‌فرمایند: 📍 «وَ اِعْلَمْ أَنَّهُ لَیْسَ لِکُلِّ شَیْءٍ مِنْ فِطْرَتِکَ...» 📍 «و بدان که برای هر چیزی از فطرتِ تو...» یعنی هر مسئله‌ای راهِ حلِ فطری دارد. فطرتِ انقلاب، «مقاومت و ایستادگی» است. فطرتِ استکبار، «ستم و تجاوز» است. آقای قالیباف می‌خواهند «فطرتِ ترس» را جایگزینِ «فطرتِ شجاعت» کنند. آن‌ها می‌گویند «میانبر»، اما خدا می‌فرماید: 📍 «وَ جَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئِمَّةً یَهْدُونَ بِأَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوا...» (سوره انبیاء، آیه ۷۴) 📍 «و از میانِ آن‌ها رهبرانی قرار دادیم که با فرمان ما هدایت می‌کردند، چون شکیبایی کردند.» شکیبایی و ایستادگی، میانبر نیست؛ سخت‌ترینِ مسیرها است که به سریع‌ترینِ پیروزی منجر می‌شود. 📍 نقطه: «میانبرِ آقای قالیباف»، در واقع «مسیرِ کوتاهِ تسلیم» است. آنها می‌خواهند با «نظارتِ مسئله‌محور» (که یعنی نگاهی به تورم و بیکاری)، «درگیری‌هایِ فرسایشی» (که یعنی جنگ با استکبار) را نادیده بگیرند. اما حقیقتِ تلخ این است: تا زمانی که دستِ استکبار بر گلوگاهِ اقتصادی و امنیتیِ ما باشد، هیچ «میانبری» برایِ حلِ تورم وجود ندارد. تنها راهِ حل، «شکستنِ انحصارِ دشمن از طریقِ مقاومتِ بی‌دریغ» است، نه «عقب‌نشینیِ ترسان» با برچسبِ «کارشناسی». ✍️🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76

🔸 بازپس گیری دارایی بلوکه شده مردم ایران از دشمن آمریکایی، صدقه نیست. حق و دارایی ملت ایران است که تمام این سالها بلوکه شده و تنها راه پس گرفتن آن قدرت در برابر قدرت است. حتما قدرتی که نیروهای مسلح خلق کرده اند را مذاکره کنندگان باید نقد کنند و این تنها مطالبه ایران نخواهد بود. علیرضا زادبر ✔️ @Meayar76