جهان را به شاعران بسپارید مطمئن باشید کلمات را بیدار می کنند و در کرت ها٬ گل و گندم می کارند جهان را به شاعران بسپارید بیابان و باران هردو خوشحال می شوند و هردو جوانه می زنند از سرانگشت کودکان دبستانی جهان را به شاعران بسپارید مطمئن باشید سربازان ترانه می خوانند و عاشق می شوند و تفنگ ها سر بر قبضه می گذارند و بیدار نمی شوند جهان را به شاعران بسپارید دیوارها فرو می ریزند و مرزها رنگ می بازند درختان به خیابان می آیند در صف اتوبوس به شکوفه می نشینند و پرندگان سوار می شوند و به همه ی همشهریان تخمه ی آفتابگردان تعارف می کنند مگر همین را نمی خواستید؟ پس چرا بیهوده معطل مانده اید؟ از تامل و تردید دست بردارید و جهان را به شاعران بسپارید این قافیه های سرگردان اگر سر از صندوق ها در نیاورند پیر می شوند و پرنده نمی شوند و جهان بی پرنده جهنمی است که فقط شلیک می کند… -محمدرضا عبدالملکیان

🌚 . #شرح‌حال

روزت بخیر!

کوه؛ با نخستین سنگ ها آغاز می شود انسان؛ با نخستین درد… من؛ با نخستین نگاه تو آغاز شدم… -شاملو-

-

ناامیدی کلمه نیست ... یک درد وحشتناک است. یک حالت روانی که اگر شدید بشود روح را به تنگنا و نابودی می‌کشاند. 「رنج‌مقدس| نرجس‌شکوریان‌فرد」

-

گیرم همه جای جهان جهنم گیرم دست‌های زمین بی‌بذر و بی‌خنده گیرم چنته‌ زمان بی‌عشق و بی«هر چه تو می‌گویی» اصلاً؛ کافی بود کمی، فقط کمی پنجره را باز کنی... زندگی؛ از پنجره‌های بسته رد نمی‌شود! -مهدیه لطیفی-

پنجره را باز کن!