صد نامه فرستادم و صد راه نشان دادم یا راه نمی دانی یا نامه ‌نمی خوانی!

نگاهی‌به‌آینه‌بنداز!

اسیر من باش ، مانند خون در رگ .

به تابلویی که روی کمد بود نگاه کرد. هر وقت می‌خواست خیار بخورد، آن را می‌دید و لبخند می‌زد. «زندگی به خیار می‌ماند، ته‌اش تلخ است.» دوستش گفته بود: – از قضا سرش تلخ است. مردم اشتباه می.کنند. سر و ته خیار را اشتباه می‌گیرند. سر خیار آن جایی است که زندگیِ خیار آغاز می‌شود. یعنی از میان گُلی که به ساقه و شاخه چسبیده به دنیا می آید و لبخند نمی‌زند. رشد می‌کند پیش می‌رود تا جایی که دیگر قدرت قد کشیدن ندارد. می‌ایستد و دیگر هیچ، یعنی تمام. پایان زندگیِ خیار! 「تهِ‌خیار| هوشنگ‌مرادی‌کرمانی」 #تیکه‌کتاب

-

استوار،همچون‌سرو..🍃!

گفتمش: در دل و جانی، تو بگو من چه کنم؟ گفت: نبض ضربانی، تو بگو من چه کنم..؟ #مولانا

یک‌عکس...

روزت‌پراز‌عطر‌گل‌نرگس:)!

زندگی جیره مختصری‌ست مثل یک فنجان چای و کنارش عشق است؛ مثل یک حبه‌ قند زندگی را با عشق نوش جان باید کرد…:))

ای خاطره ی مبهمِ از یاد نرفته ، در دلم هستی و بینِ من و تو فاصله هاست ..

-