به قول شمس ِتبریز که میگه..: من کو..؟ مرا خبر نیست، اگر مرا بینی؛ سلام برسان!

درختمو که هیچ، منم باد برده.

القصه؛ پی شکست ِما بسته صفی مرگ از طرفی، زندگی از طرفی...

-

می‌گفت؛ همیشه قرار نیست ببری گاهی برای یافتن خودت لازمه ببازی. ــــ پس بذار ببازیم همه چیزو آره، ولی نه خودتو!

از فضای مجازی متنفرم، اما.. اینجا ملجاء همیشگی ِمنه.

کوه را خستگیِ ایستادن می‌فرساید، رود را خستگیِ رفتن و انسان در میانه‌ی ایستادن و رفتن

-

روح ِصاحب اینجاست که براتون می‌نویسه؛ از زندانی بودن تو این جسم خسته شده، چرا بعضی آدم‌ها همه چیز رو مادی می‌کنن؟؟ [ لطفاً به کلمه‌ی "بعضی آدم‌ها" که اشاره به اقلیتی از اونها داره توجه کنید! ] با این حال هنوز به این جسم نیاز دارم، چون باید از دریچه چشم‌ها طلوع گلی‌گلی خورشید و لپ‌های گل‌گلی نی‌نی‌ها و لبخند گل‌گلی مامان و خستگی‌های گل‌گلی بابا و حتی روسری گل‌گلی عزیزجون و تموم چیزهای گل‌گلی رو ببینم، با بینی، تموم باغ‌های گلی‌گلی و میوه‌های گل‌گلی‌ترو بو کنم و تموم‌شونو با پوست دست و صورت حس کنم... با قلب احساسات گل‌گلی متفاوتی رو تجربه کنم... یه وقتی هم می‌رسه که این احساسات انقدری گل‌گلی می‌شن که، لپ‌ها رو هم گل‌گلی می‌کنن... خلاصه که فعلا مهمون هستیم اینجا، پس... به قول یه عزیزی؛ منِ عزیز، مواظبت کن! #خودنوشت

خانه‌ام ابری‌ست، اما در خیال روزهای روشنم...

بهم گفت؛ تو اونقدر قوی هستی که از پس همش بربیای..