خانه‌ام ابری‌ست، اما در خیال روزهای روشنم...

بهم گفت؛ تو اونقدر قوی هستی که از پس همش بربیای..

؛

میخواهم بدانی، که تمام نشده‌ای...

؛

سکوتم تهی از کلمات است. و وقتی هم که فکر می‌کنم به چرایی‌اش، پاسخ هیچ است! و شاید که همین "هیچ"، کلیدپاسخِ همان چرایی‌ست، از برای روزهایی که کم جان‌کاه نبوده‌اند.. و البته گذرا. در هرحال، باکی نیست..! ما را به جان‌کاهی ایام هیچ باک نیست، چرا که ما بس جان‌سختیم و امّیدوار! چرا که صبر مقامی‌ست بس بلندمرتبه و مگرنه آنکه گویند سنگ لعل شود در مقام صبر؟ پ.ن: ولیک به خون جگر شود، آری..«حضرت حافظ» #خودنوشت

-

؛

-

می‌گفت، آدم‌ها رو خیلی قشنگ میشه با کتاب‌ها مقایسه کرد... چون شبیهن، آدم ها هم مثل کتاب ها انواع و اقسام مختلفی دارن و همیشه از شباهت‌هاشون می‌گفت.. می‌‌گفت؛ بعضی از کتاب‌ها، مثل بعضی از آدم‌ها خیلی خاص‌ان، هرکسی نمیتونه بخونتشون و مثل همیشه وقتی علامت سوال توی چشم هامو دید، با لبخندی ادامه داد: می‌دونی؟ تو واسه من مثل کتاب «سمفونی مردگان» ِعباس معروفی میمونی! چرا که همون قدر که فهمیدنش سخته، قابل فهمه همونقدر که تلخه، شیرینه همون قدر که پیچیده‌اس، واضحه هرکسی نمیتونه بخونتش و یا از خوندنش لذت ببره تو هم موومان به موومانت غیرقابل انتظاره و میشه درونت عشق رو در کنار دوری، مبارزه رو در کنار دوستی و برادری و خستگی رو در کنار آزادی دید اون موقع فقط به یه چیزی فکر میکردم، کاش همه کسی رو داشته باشن تا بلد ِالفبای کتاب ِوجودشون باشه! #خودنوشت