درود احوالتون؟

خودم هنوز زندم اما موبایلم نفس‌های آخرشو میکشه و من ِبدون موبایل، حتی بیش از پیش احساس زنده بودن میکنه

_

"چه غریبانه تو با یاد وطن می‌نالی من چه گویم که تنهاست دلم در وطنم.." قبل‌تر ها بارها با خودم فکر میکردم منظور استاد ابتهاج از این بیت چیه.. چطور ممکنه توی وطن تنها بود با وجود مردمی که همه همدل و همزبون‌ت هستن و بعدترها فهمیدم که گاهی همین همزبون‌ها هم به سادگی از فهمیدنت عاجز هستن و تو گاهی تنها میمونی، در وطن حتی اگه آدم های زیادی دوروبرت باشن حتی اگه همزبونت باشن اونجا که سنگینی عجیبی گلوت رو اسیر میکنه و تو.. تنهایی. "تنها به دور از تن‌ها" و این حس به راحتی میتونه بر تو غالب بشه و به راحتی آب ِخوردن غرقت کنه. #خودنوشت

اما گاهی بعضی دیدارها، حکم غریق نجات رو دارن دوست های جدید و قدیم آشنا و غریب کوچیک و بزرگ و خاطراتی که تجدید میشن و خیابون‌ها با تمام گوشه کناره‌هاشون که بهشون مُهر خاطره میخوره گوشه کنارهای این شهر واسم پراز قشنگیه و مگر نه اینکه" مکان‌ها بدون انسان هایی که دوست شان داریم، هیچ ارزشی ندارند؟.." و من حالا فکر میکنم که وطن؛ یعنی اونجایی که تنهایی درش معنایی پیدا نمیکنه.. نمیخوام منکر خوبی‌های تنها بودن با خود بشم، هرگز فقط میخوام بگم وطن بخشی از وجود آدمی وَ تن هست جایی که آدمی توش حتی به دور از خیلی از تن‌ها دیگه تنها نیست آرامش داره #خودنوشت

و من، هرجای دنیا هم که برم باز برمیگردم به این تن، به این وطن، که حتی غریبه هاشم برام آشنا ترینن و مگه میشه به راحتی از این وطن رفت؟ چه بسا که رفتن فعل هر زنده‌ایست و من میخوام برم، تا ببینم، کشف کنم و یاد بگیرم؛ با این حال، امید دارم به آغوش ِهمیشه بازِ این شهر ختم کلام همین است، گرچه زبان احساس را هرگز ختمی نیست. #خودنوشت

_

خداجونم شکرت ؛ واسه غم امام حسین‌(ع)، واسه نذری‌های محله واسه روزهای سخت، که میگذرن واسه اونایی که وقتی همه میرن، می‌مونن واسه دوستی‌های تازه واسه خندیدن های بی‌وقفه واسه آب‌بازی های سرظهرِ تابستون واسه کتابخونه‌ی قدیمی‌ ِسرِ بازار واسه حس دلتنگی واسه انتظار واسه تموم چیزایی که بهمون دادی، ولی حواسمون بهشون نیست..:)💙

_

سایه نشو، زنده بمون.

زنده بمون.

Hang In There