من واقعا احساس میکنم آدمِ خوبی نیستم.

نفرت انگیز ترین و زجرآورترین شکنجه برای انسانها این است که از فساد همه چیز آگاه باشند و بر اصلاح هیچ چیزی قادر نباشند. هرودوت

غمش ایران بود جانش ایران بود خودش ایران بود.

غمش ایران بود جانش ایران بود امیدش ایران بود خودش اما ابر شد و هرجا که رفت، برای ایران بارید.

_

یاران ناشناخته‌ام چون اختران سوخته چندان به خاک تیره فروریختند سرد که گفتی دیگر زمین همیشه شبی بی‌ستاره ماند... -احمد شاملو.

مگر چه میخواستند و مگر چه می‌خواهیم، از وطن؟ جز لقمه‌ای نان و خیالی آسوده، چه می‌خواهیم جز تکه‌ای آفتاب و بارانی که آهسته ببارد، جز پنجره‌ای که رو به عشق و آزادی گشوده شود، مگر چه می‌خواهیم؟

دیدن محتوای برخی چنل‌ها تو ایتا واقعا خشنودم می‌کنه این شجاعت برای بیان ِعقیده و نظرشون اونم توی ایتا واقعا ستودنی هست دمِ همه‌تون گرم

متنفرم از کسایی که انتظار دارن همه‌چیز رو عادی جلوه بدن انگار که آبی از آب تکون نخورده یا اینکه انتظار دارن مثل قبل رفتار کنیم هیچ‌چیز مثل قبل نمیشه این زخم، این‌بار کاری تر از همیشه هست

_

چقدر من رو یاد این نوشته انداخت.

شاید که این جوونه‌هام، جوونه‌های امید باشن، چرا که نه؟