چقدر من رو یاد این نوشته انداخت.

شاید که این جوونه‌هام، جوونه‌های امید باشن، چرا که نه؟

چقدر این روزها فکر می‌کنم چقدر سرم درد می‌کنه از فکر کردن و چقدر کلمات دور سرم چرخ می‌زنند به آنچه قرار پیش بیاد حتی ذره‌ای فکر نمی‌کنم بلکه فکر آنچه که برما و این دیار گذشت حتی لحظه‌ای من رو رها نمی‌کنه

تو چشمه‌ها شوریدی و شکستی و خون کردی و آشفتی و خشکاندی، تو درخت بریدی ضحاک! درختی که هر برگ آن جداگانه برگی داشت و هرشاخه میوه‌ی جداگانه داد یا گلی... [شب هزار یکم از استاد بهرام بیضایی]