اونایی که از تشییع باشکوه سیدعلی خامنه‌ای آتیش گرفتن و افتادن به فحاشی و توهین، اصلاً در حدی نیستن که بخوای جدی‌شون بگیری. اینا از حرص دارن می‌سوزن، چون حتی کسی پیدا نشد نعش شاه‌شون رو جمع کنه، چه برسه به یه تشییع آبرومند.

در تابوت خود آرام گرفته‌ای، ای نورِ چشمِ مردم.

..

تهران در سکوتی سیاه فرو رفته، نفس‌ها بوی بغض می‌دهند. تابوتی که آرام در دلِ ماشین می‌گذرد، انگار قلبِ یک ملت را با خود می‌برد. آن‌که همیشه تکیه‌گاهِ روزهای سخت بود، حالا بی‌صدا در خوابی عمیق آرام گرفته و ما مانده‌ایم با داغی که هر لحظه، سنگین‌تر از قبل بر سینه می‌نشیند.

یه بچه‌ی ۱۴ ماهه، با اون دست‌های کوچیک و دل بی‌خبرش، چه گناهی از دنیا داشت؟ زهرا کوچولو هنوز چیزی از نفرت‌ها، دعواها و اختلاف‌های آدم‌بزرگ‌ها نمی‌فهمید. سخت‌تر از رفتن زهرا، اینه که بعضیا با شنیدن خبر شهادتش کف زدن و خوشحال شدن.

در جوار خانوم حضرت معصومه، به یاد چنل‌های ؛ خلوت‌گاه، Snowy، آیه، منیب، یاس‌ها‌سبز‌خواهند‌شد، سید .، همین‌دور‌و‌بر‌من، خاطرات‌یک‌بچه‌چلمن، حَ‌ورا، آمال، مطرود و گروه‌های ؛ قدقد‌کنید، اعظم‌های‌اعظم، نخبگان‌مملکت، رشاد و چنل‌هایی که ناخواسته از قلم افتاد.

تموم شد … پیکر آقا هم رفت زیر خاک … آدم هنوز باورش نمیشه، انگار همین دیروز بود که صداش آرامش میداد … الان فقط یه سکوت سنگین مونده و یه دلتنگی که ول‌کن نیست. یه تکیه‌گاه بود برامون. حالا همون تکیه‌گاه، آروم خوابیده زیر خاک :) ما موندیم و یه جای خالی که هیچ‌چیزی پرش نمی‌کنه.

راحت بخواب آقای زیبای من. ما که قدرتو ندونستیم امیدوارم خاک قدرتو بدونه ... مارو حلال کن:).

https://eitaa.com/joinchat/1920075442Cc9b68d1bcf یه کوچولو قول میدم که خوش‌بگذره:)

پهلوی چیا و وطن فروشا، هرچیزی که هیچوقت نداشتن یا به تمسخر میگیرن یا انکار میکنن مثل بدرقه‌ی میلیونی، مثل مقاومت تا آخرین نفس، مثل جون دادن برای ایران، مثل رهبر، وطن، ناموس و در آخر، شرف.