خوش اومدین به این دیار🤍🌈 قدمتون نور شد برام✨

|دلتنگی|🤍☁️ یعنی تمامِ شهر، تکه‌ای از تو باشد:) 🌏☘ @Mim_negarr

❃‌ ࡅ۬ߺ❟‌ࡅ۬ߺ ❟ ߊ‌‌ܠܦ߳ܠܩ ❃ #عطرِ_قهوه ❥ #خاطرات ❥ نمیخواستم؛ اما قدم هایم بی تابی میکرد. عبور از صدایِ خنده ها، نگاه هایِ گذرا و شوخی هایِ بی ملاحضه‌یِ تو دشوار بود. در هر قدم تکه ای از قلبم را جا می گذاشتم. کُند شدم. سنگینیِ خاطرات، شانه هایم را خم کرد و رویِ نیمکتِ قدیمی نشاند. بویِ عطرِ تلخِ شکلاتت در هوا پیچید. بویی که خاطراتت را از خواب بیدار میکرد. _بانو؟ سردتون نیست؟ نگاهم را از میانِ صفحاتِ کتاب به او دادم. از تاریکی مو هایش شروع کردم و از نگاهِ دو دلش گذر تا به پالتویِ بلند و دو ماگِ قهوه در دستانش رسیدم. _نه ممنون هوا خوبه. نگاهش میان من و نیمکت سرگردان بود. _ میتونم چند لحظه ای بشینم؟ مردد بودم. خدا را التماس میکردم زود برود اما زبانم طورِ دیگری چرخید: _ بله، بفرمایید. میانِ صفحاتِ کتاب گم شدم. محتاط و با فاصله کنارم نشست. چند لحظه اطراف را نگاه کرد؛ قهوه ای برداشت و رو به رویم‌ گرفت. _منتظرِ کسی بودم نیومد...قسمتِ شما شد. نگاهم را میانِ ماگ و موهایش چرخاندم. موهایش را مرتب شانه زده بود. اهلِ قهوه نبودم تلخی‌اش حالم را بهم میزد. _ممنون. میل ندارم. _تنهایی خوردنش مزاجم و تلخ میکنه. لطفا بگیرین. قهوه را محتاط از دستانش گرفتم. کمی نوشیدم. در هم پیچیدم. دیگر ادامه ندادم و میانِ انگشتانِ یخ زده ام ماند. قهوه اش را در سکوتی سنگین نوشید. بعد از قهوه و دقایقی نشستن؛ رو به رویم ایستاد و دستانش را در جیبِ پالتویش نشاند. نگاهش را میانِ کتابِ نیمه خوانده‌ و صورتم گرداند. _چشم هایش. با تعجب نگاهش را دنبال کردم. _ببخشید؟ متوجه نشدم! نگاهش خیره به کتاب بود؛ غمِ چشم هایش را دیدم. _کتابتون و گفتم. بزرگِ علوی چشم هایش را خوب بلد بود... کلمات دیگر قادر به جمله سازی نبودند. چیزی باقی نمانده بود؛ جز کمی مکث و دور شدنِ آدمِ غریبی که بویِ آرامش و عطرِ تلخِ قهوه را رویِ نیمکت پاشیده بود🍃✨ نویسنده✍ @𝑀𝑖𝑚_𝑛𝑒𝑔𝑎𝑟 رضایت ندارم برایِ کپی و نشر متن ها بدونِ ذکرِ نویسنده☘ @Mim_negarr

برایِ تصویرِ این قلم ویدئویِ بالا رو ببین💚

ببخش؛ اگر که با خیالِ بودنِ تو زنده ام🕊🤍 علیرضا قربانی🌿 @Mim_negarr