دیوانه‌ها توی جهان عاقل‌ها جایی ندارن. در اصل دیوانه‌ها اصلا به جامعه تعلق ندارن.

آدم‌ها همیشه از تنهایی خودشون می‌ترسن. براشون وحشتناک ئه.

در حالیکه ارتباطاتشون بخاطر رشته‌های نامرئی از قضاوت‌هایی قطع میشه که خودشون تنیدنش.

و آخر کار فکر می‌کنن به جایی تعلق ندارن.

ولی خب... آدم‌های عاقل به هم تعلق دارن. و به جامعه.

اونایی که واقعا به جایی تعلق ندارن و عجیب و غریبن دیوانه‌هان.

کسایی که چیزایی رو میگن که هیچکس جرئت نداره بگه...... خب اینا دیوونه‌ن.

کی حاضره شادی و پذیرفته شدن از طرف اجتماع رو فدا کنه تا حرفی که به نظرش درسته رو بزنه؟

چند درصد از حرف‌هایی که می‌زنیم رو برای مقبولیت مردم می‌زنیم؟

آدم محبوب کیه؟ اونی که در حالت عادیش از طرف جامعه پذیرفته بشه؟ شخص عاقلی که همه می‌پذیرنش؟

و دیوانه توی تاریکی باقی می‌مونه؛ چون اونجا چشمت نمی‌تونه گولت بزنه که همه‌ی حقیقت همینه. همینی که می‌بینی.

ولی کسی جرئت نمی‌کنه توی تاریکی بمونه... چرا بمونه؟ اصلا به اونجا تعلق نداره. فقط یه سری‌هاشون همدیگه رو پس می‌زنن تا می‌افتن داخلش. این برای عاقل‌ها قلدری محسوب میشه.