ولی اگه توجه کرده باشید بنده هم نگفتم «وقتی عصبانی هستن»... گفتم «وقتی حالشون خوب نیست». یعنی تحت شرایط و موقعیت روحی-روانی هستن که صبر و حوصلشون اومده پایین.

و البته... از کجا معلوم اون فکر و احساسی که داریم رو کاملا ازش خبر داشته باشیم؟ شاید یه بخش عمیق و تاریکی از احساسمون همچین چیزی بوده، یا گوشه‌ی ذهنمون چنین فکری می‌کردیم. فقط دوست نداشتیم بهش اعتراف کنیم. ما حاضر نیستیم به اکثر بخش‌هامون نزدیک بشیم یا نگاهشون کنیم. چی باعث میشه مطمئن باشیم انقدر با خودمون صادقیم؟

من نمیتونم خوب توضیح بدم ولی عصبانیت شدت رو میبره بالا. اما شاید اکثرا هم از همون شدت ناراحت میشن، نه اصل حرف. حالا به این کاری نداریم. اون عذاب وجدان بعدشم بخاطر اون شدتی عه که ادم میگه حتی اگر حال ادم هم خوب نباشه بازم شدت میره بالاتر

آره، مردم معمولا از شدت واکنش ناراحت میشن. و کسی که عصبانی بوده هم بخاطر شدت واکنش عذرخواهی می‌کنه. هیچوقت کسی بخاطر احساس و فکری که داشته عذرخواهی نمی‌کنه.

– — — — — — #Quote

– — — — — — #Quote

چطور ممکنه بعضیا اینقدر راحت در مورد مرگ بقیه شوخی کنن یا جدی حرف بزنن؟ خب بمیر؟ بمیرم؟ واقعا؟ چه چیزی اونقدری ارزششو داره یا خیلی شوخی برداره که بخوای در موردش اینو بگی؟ گاهی واقعا فکر میکنم ناپدید شدن تو این دنیا خیلی بهتر از موندن و تماشا کردن اینجور آدماست کاش دنیا از این آدما پاکسازی میشد

- ... :) — — — — — #Music

... — — — — — #Music