راستی ازونجاییکه همتون یه پا روانشناسین و نصفتون هم همزمان که روانشناسین به روانشناس مراجعه میکنین تا بیماری های روانی تونو تشخیص بدین درمان کنین یه تقاضای کوچیک ولی مهم دارم لطفا جمع کنین بساطتون رو. اضطراب اجتماعی، پارانویید بودن، اختلال شخصیت اجتنابی و وابسته و وسواسی و جبری و خودشیفته و دو قطبی کوفت و زهرمار و افسردگی و فرسودگی ذهنی و روانی و فقط کم مونده بهم اسکیزوفرنی رو ربط بدید🤝🤝🤝🤝من نمونه روانی هایی مثل شما نیستم که هر شکری میخواید در موردم میخورید و هیچی نمیگم:/

کسی که به بقیه اختلال روانی/شخصیتی می‌چسبونه خودش نیاز داره اختلالاتش شناخته بشه.

چون هیچوقت مشکل و ایراد رو از خودش نمی‌بینه. خود معصوم‌پنداری جلوه‌ای از خودشیفتگی (نارسیسیسم) ست. البته احتمالی ئه*

تا دو کلام روانشناسی یاد می‌گیرید (می‌گیریم) نمی‌تونید به همه انگ بزنید. بزرگترین جاهلیت اینه که فکر کنی بیشتر از همه می‌دونی.

خود کارشناس‌ها با طرف کلی می‌شینن جلسه می‌ذارن، هزار جور تست می‌گیرن. بعد ماها می‌شینیم عین نقل و نبات مطالب علمی رو به سخره می‌گیریم با چرندیاتی که می‌بافیم.

خودتون رو جمع کنید. اختلال برای چسبوندن به خودتون یا بقیه نیست.

اساس علم روانشناسی برای درک بهتر آدما از خودشون و بقیه ساخته شد. نه برای اینکه یه مشت بچه سال تمام زحمات دانشمندهای این حوزه رو مسخره کنن.

همم... همینجوری یه چیزی به ذهنم رسیده بود.....

ما عادت داریم وقتی کسی بهمون نصیحتی می‌کنه قبول نکنیم، نه تا زمانی که تجربه‌اش نکردیم. (انصافا بیاین صادق باشیم؛ اکثرمون انقدر عاقل نیستیم که عملیش کنیم).

این عادت باعث میشه ما توی زندگی اشتباهات زیادی بکنیم و مشکلاتی برامون پیش بیاد... حتی گاهی آرزو می‌کنیم کاش به حرف بقیه توی اون زمان گوش می‌دادیم.