تا دو کلام روانشناسی یاد می‌گیرید (می‌گیریم) نمی‌تونید به همه انگ بزنید. بزرگترین جاهلیت اینه که فکر کنی بیشتر از همه می‌دونی.

خود کارشناس‌ها با طرف کلی می‌شینن جلسه می‌ذارن، هزار جور تست می‌گیرن. بعد ماها می‌شینیم عین نقل و نبات مطالب علمی رو به سخره می‌گیریم با چرندیاتی که می‌بافیم.

خودتون رو جمع کنید. اختلال برای چسبوندن به خودتون یا بقیه نیست.

اساس علم روانشناسی برای درک بهتر آدما از خودشون و بقیه ساخته شد. نه برای اینکه یه مشت بچه سال تمام زحمات دانشمندهای این حوزه رو مسخره کنن.

همم... همینجوری یه چیزی به ذهنم رسیده بود.....

ما عادت داریم وقتی کسی بهمون نصیحتی می‌کنه قبول نکنیم، نه تا زمانی که تجربه‌اش نکردیم. (انصافا بیاین صادق باشیم؛ اکثرمون انقدر عاقل نیستیم که عملیش کنیم).

این عادت باعث میشه ما توی زندگی اشتباهات زیادی بکنیم و مشکلاتی برامون پیش بیاد... حتی گاهی آرزو می‌کنیم کاش به حرف بقیه توی اون زمان گوش می‌دادیم.

اما..... بازم توی موقعیت بعدی همین کارو می‌کنیم.

دلیلش چیه؟

داشتم با خودم فکر می‌کردم... شاید ما از بهای آگاهی می‌ترسیم. واسه همین می‌خوایم دیرتر به دستش بیاریم تا دچارش نشیم. نمی‌خوایم تا آخرین لحظه قبولش کنیم؛ چون قبول کردنش به معنی رسیدن به درد و رنج عمیق‌تری ئه...