-

https://eitaa.com/moltaheb/2044 چه کنم باز که او حبه‌ی انگور من است!

براي آشتی و تصدُق برای‌تُ

بی پناهم؛گوشه ی آغوش خود جا کن مرا

خاک‌های اطراف عروسکش را کنار زد نمیتوانست به این راحتی دل بکند هنوز هم صدای تنفس عروسک را می‌شنید صدای ملایمش که می‌گفت : مرا میان آنها تنها نگذار ایزابل، مرا تنها نگذار..

-

تو آنجایی و آنجا نمی داند که چقدر خوشبخت است؛

یادم کن آنقدر که فراموش کرده‌ای.

چه‌مبارک‌است‌این‌غم،‌که‌تودردلم‌نهادی

میخواهم تکه‌ای از خودم را بکَنم و بگذارم لای دفتر مورد علاقه‌ام تا روزی آن را باز کنم شاید خشک شده و پلاسیده شده باشد اما یادآور روزی می‌شود که خودم را گم کرده بودم تکه‌ای که دیگر صاحبی ندارد گم شده.. فراموش شده. . !

براي ناگفته هایمان برای‌تُ

-روزی وفا کنی که نیاید به کار من