در همین راستا مایکل نایتس، که یکی از محققان! حوزه عراق در آمریکا همراه با دسترسی های اطلاعاتی محسوب می شود، اخیرا در مقاله ای پس از حملات سعودی و آمریکا به عراق، پیشنهاداتی را جهت ادامه کار ارائه داده که دو مورد آنها بسیار جالب توجه و قابل تامل است: اول. لزوم هدف قرار دادن زنجیره تامین پهپادی مقاومت عراق از طریق ارائه اطلاعات اماکن و ذخایر و شبکه به علی الزیدی و فائق زیدان (نکته جالب اینجاست که وی تاکید می کند آمریکا این اطلاعات را از قبل در اختیار داشته اما قبل تر بازویی اجرایی - قضایی برای تبدیل اطلاعات به عملیات نداشته است و اکنون فرصت تست وجود دارد). دوم. در صورت عدم توقف، ترور رهبران ارشد مقاومت: وی در این خصوص نیز می گوید که تجربه نشان داده زدن اماکن و افراد تاثیری ندارد اما با هدف قرار دادن رهبران کلیدی، حملات عراق نیز کاهش می یابد! . @Muhallel

ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی دردیست در این سینه که همزاد جهان است

شهید مدافع امنیت وطن در جنگ رمضان، شهید دکتر علیرضا رشوند

از حیث فردی و با نگاهی عملی، منصب دبیری شعام، بیش از هر چیز نیازمند فردی مقتدر و جامع الاطراف است که بتواند همه دستگاه‌های دولتی و حاکمیتی کوچک و بزرگ از تمام وزارتخانه‌ها و سازمان‌ها و نهادهای دولتی و خصوصاً اقتصادی تا دستگاه‌های اطلاعاتی و امنیتی و نیروهای نظامی و انتظامی را به صورت یکپارچه گردآورده و به مثابه یک ارکستر، یک نوع هارمونی و ریتم هماهنگ ایجاد کند، خصوصا در پرونده‌های خاص مرتبط با امنیت ملی که گاهاً چندین دستگاه دولتی و همچنین نهادهای اطلاعاتی و امنیتی یا نظامی حضور دارند و هر یک نیز نظرات و شیوه خاص خود را دارند و بر آن پافشاری می‌کنند، گردآوری، نظارت و هدایت آنها ساده نیست. بنابراین شخص دبیر باید از ویژگی‌های شخصی و شخصیتی خاصی نیز برخوردار باشد تا سایر افرادی که هر یک به تنهایی سمت یا سوابق عظیمی دارند، با وی هماهنگ باشند. این را بگذارید در کنار لزوم رسیدگی به پرونده‌های کلان و عظیم اطلاعاتی و امنیتی، اقتصادی، سیاست خارجی، نظامی، اجتماعی و فرهنگی خصوصا در شرایط بحرانی و جنگی‌. به جز در سطح نهادی، در سطح جامعه نیز شعام و دبیرخانه خصوصا در سالیان اخیر بیش از پیش وارد مباحثات سیاسی و اجتماعی کشور شده و دبیر به عنوان نماد، باید میزانی از مقبولیت، آشنایی متقابل و ارتباط با جامعه و رسانه را داشته باشد. در سالیان اخیر بیشتر این ویژگی‌ها تنها در دو شخص یعنی آقای شمخانی و دکتر لاریجانی دیده شد. بدون هیچ تعارفی، یکی از اهداف اعلامی رژیم صهیونیستی از عملیات‌های متعدد ترور در یک سال اخیر نیز تخلیه جمهوری اسلامی ایران از تصمیم‌سازان و تصمیم‌گیران راهبردی ذکر شده تا بدین ترتیب سیستم در این حوزه فلج شده و با اتخاذ تصمیمات تاکتیکی، روزنه ضربه از سوی حریف ایجاد گردد. اکنون حضور سردار رضایی در دبیرخانه که دارای بسیاری از ویژگی‌های مذکور نیز می‌باشد نوید ارتقاء را می‌دهد. @Muhallel

تقریبا برای همه روشن است که پاکستان یا ترکیه نه می خواهند و نه می توانند که به ایران، عراق یا یمن واکنش نظامی در پاسخ به زدن عربستان انجام دهند. در سایر پرونده های منطقه ای مانند لبنان نیز اختلاف نظرهای ترکیه و عربستان اساسی است و به صرف یک پیمان، این مسائل حل نمی شود. از سویی دیگر اما پاکستان و ترکیه در سه حوزه با ایران همکاری های گسترده دارند: اول. موضوعات اقتصادی و دور زدن تحریم ها خصوصا پس از محاصره دریایی و بالاخص با پاکستان. دوم. میانجی گری سیاسی اسلام آباد و آنکارا میان تهران و واشینگتن. سوم. همکاری های اطلاعاتی ISI و میت با تهران خصوصا در پرونده تجزیه طلبان شرق و غرب. بنابراین اگر قرار باشد روزی این سه کشور نیز اهرمی علیه ما داشته باشند، در همین سه حوزه می گنجد که برای مثال آنها در ازای تهدید و تطمیع تهران در این سه موضوع، مثلا از ما بخواهند که از یمن یا عراق بخواهیم که حمله ای به سعودی نکنند. اما این نیز همه ماجرا نیست زیرا در هر سه پرونده فوق، طرف مقابل نیز منافع گسترده ای دارد. با میانجی گری، آنها سعی می کنند وزن سیاسی خود را در معادلات بین المللی افزایش دهند، استفاده ایران از ظرفیت این دو کشور در دورزنی تحریم نیز سودهای متعدد اقتصادی برای خود این کشورها دارد و نهایتاً هر دو کشور نیز در سرکوبی تروریست های کردستان و بلوچستان سهم و نفع امنیتی دارند. پس آیا حاضرند(خصوصا ترکیه) تا به خاطر سعودی این موارد که سود دو طرفه دارد را فدا کنند؟ @Muhallel

قسمت سوم و پایانی: برای نیرنگ زدن، ابتدا باید بفهمید دشمنتان چه مجاری برای دریافت اطلاعات در اختیار دارد و مطمئن شوید تا آنجا که می‌توانید مدرک در اختیارش قرار دهید. بعد، این مجاری را که دیگر نمی توانید از طریق آنها مدارک مثبتی ارائه دهید، برای هدف نهایی مصرف کرده، مسدود کرده یا بی‌اعتبار سازید. پس فریب دهنده، با تزریق محتوای مورد علاقه در کانال‌هایِ جمع آوریِ قربانی با استفاده از ظرفیت دوجانبه‌ها از طریق ارائه قطعات پراکنده، تحلیلگر رقیب را به یک تصویر ظاهرا هماهنگ و منطقی اما فیک می‌رساند و سپس با تسلط بر مغزِ ارزیابِ محتوایِ جمع آوری شده، چرخه بازخورد خود را تکمیل می‌کند. @Muhallel

● روانشناسی امنیتی نخبگان رژیم صهیونیستی بر اساس ذهنیت ناامنی و مبتنی بر احساس تهدید و محاصره از سمت محیط در هر حالتی شکل گرفته است. ● نخبگان این رژیم همواره این موضوع را مورد پردازش قرار می‌دهند که آن رژیم در محاصره جریان‌های تهدیدکننده قرار دارد؛ نیروهایی که دارای رویکرد ضدامنیتی نسبت به رژیم صهیونیستی بوده و هسته این واحد سیاسی را پیوسته تهدید می‌کنند. ● آمریکا نیز همیشه سعی می کند از یکسو با اقدامات سلبی، ضریب کمربند امنیتی رژیم را تقویت کند و از سوی دیگر با اقدامات ایجابی، دید دیگران را به رژیم تعدیل کرده و آن را در نظمی جدید حل و ادغام کند اما همه این موارد نیز باعث نمی‌شود تا نخبگان امنیتیِ گسترش طلب رژیم احساس امنیت کنند، لذا مدام نشانه های تهدید را برجسته کرده و چون محیط زیستِ خود را خصمانه می‌بینند، جز به نابودی و الحاق کامل آن راضی نیستند. ● لذا فرهنگ خودشیفتگی موجود در اراضی اشغالی موجب یک برتری جویی می‌شود که دائماً به دنبال به چالش خوانی‌ سایر هویت‌ها و مقابله گرایی دائم و پایان ناپذیر نسبت به محیط اطراف خود هستند. / ۱ @Muhallel

● بر روی زمین، در «خاورمیانه جدید» که نتانیاهو به دنبال شکل‌دهی آن است، هیچ‌کس از هجوم قدرت صهیونیستی نباید در امان باشد. نه متحدان عادی‌ساز، نه کشورهای ثروتمند تولیدکننده نفت، و نه حتی کسانی که خود را خارج از دایره درگیری می‌دانند. ● موجودیت صهیونیستی عملاً پایبندی خود را به تمام توافق‌نامه‌ها و کنوانسیون‌های بین‌المللی، از سایکس-پیکو گرفته تا معاهدات صلح مدرن، لغو می‌کند. دیدگاه صهیونیستی مدرن در مورد انعقاد توافق‌نامه‌های عادلانه با کشورهای ضعیف نیست، بلکه در مورد تحمیل هژمونی کامل است که این کشورها را در حالت درماندگی دائمی نگه می‌دارد. ● این هژمونی با بمب‌گذاری و ترور آغاز می‌شود، سپس با فرآیندی از انقیاد سیاسی و اقتصادی ادامه می‌یابد که نیاز به توافق‌نامه‌ها را صرفاً نمادین می‌کند. تسلیم کامل، نیاز به مذاکره را از بین می‌برد. آنچه تاکنون مانع این پروژه شده است، وجود گروه‌های مقاومت مسلح به تفنگ، موشک‌، پهپاد و افرادی است که علیرغم عدم تعادل قدرت، از تسلیم شدن امتناع می‌کنند. 🟢 زیرا این گروه‌های مقاومت، هر چقدر هم که کوچک یا پراکنده به نظر برسند، معادله ترس و تسلیم را که رژیم صهیونیستی به دنبال تحمیل آن است، بر هم می‌زنند. صرف وجود سلاح، هر چقدر هم محدود، ثابت می‌کند که سلطه مطلق نیست و این رژیم نمی‌تواند امنیت کامل خود را تضمین کند یا اراده خود را بدون هزینه تحمیل کند. 🟢 لذا مقاومت در منطقه هزینه ثابتی را تحمیل می‌کند؛ هر پرتاب موشک یا حمله کیفی، رژیم را به حالت امنیتی و فرسایش نظامی سوق می‌دهد. این مقاومت، تصویر بازدارندگی مطلق را در هم می‌شکند، زیرا رژیم صهیونیستی به دنبال متقاعد کردن منطقه به شکست‌ناپذیری است، در حالی که مقاومت نشان می‌دهد که ضربه زدن به آن، حتی جزئی، امکان‌پذیر است. 🟢این مقاومت روحیه مردم را حفظ می‌کند زیرا صرف وجود مقاومت به این معنی است که کسانی هستند که از تسلیم شدن امتناع می‌کنند و این مانع از عادی‌سازی کامل روانی و سیاسی با رژیم صهیونیستی می‌شود. این پروژه سلطه کامل را مختل می‌کند، زیرا سلطه نه تنها نظامی، بلکه سیاسی و اقتصادی نیز هست و هرگونه تهدید مسلحانه مداوم، توانایی رژیم صهیونیستی را برای تحمیل شرایط نهایی خود پیچیده می‌کند. به عبارت دیگر، مقاومت، علیرغم محدودیت‌هایش، از تکمیل دایره هژمونی جلوگیری می‌کند زیرا تسلیم را به گزینه‌ای نامطمئن و ناپایدار تبدیل می‌کند. 🔄 پس دو سوال پیش‌رویِ ما قرار می‌گیرد؟ ۱. چرا رژیم در جنگ‌ها پیروز می‌شود اما در نبردها شکست می‌خورد؟ ۲. با این مبانی، چگونه می‌توانیم استراتژی نابودی رژیم را تدوین کنیم؟ @Muhallel

پس از کنار رفتن آقای ذوالقدر از نمایندگی رهبر انقلاب در شورای عالی امنیت ملی و استعفای ایشان از دبیری شورا که با عدم قبول این استعفا از سوی آقای پزشکیان همراه بوده، لذا رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز در این مرحله حکم نمایندگی را برای آقای رضایی و مشاور سیاسی را برای آقای ذوالقدر صادر کردند و امیدواریم که آقای پزشکیان نیز به ملاحظات جایگاه و شانیت دبیر خصوصا با توجه به معیار حق رای افراد در جلسات شورا نیز توجه کنند. @Muhallel

چرا اسرائیل در نبردها پیروز و در جنگ ها شکست می خورد؟ یک رویکرد جامعه شناسی در حوزه نظامی و امنیتی منیر شفیق، محقق و فعال فلسطینی، در کتاب خود با عنوان «از خاکستر تا خاکستر»، روایت می‌کند که در جریان سفری به همراه یک هیئت کمونیست عرب به ویتنام شمالی در بحبوحه جنگ سرد، هو شی مین، رهبر مشهور کمونیست ویتنام، از دبیرکل حزب کمونیست مراکش در مورد انقلاب عبدالکریم خطابی و تشکیلات نظامی آن سؤالی پرسید. وقتی هو شی مین پاسخ رضایت‌بخشی دریافت نکرد، تعجب و شگفتی خود را ابراز کرد و گفت: چگونه کمونیست‌ها می‌توانند از چنین مسائلی که برای درک جامعه اساسی هستند، بی‌خبر باشند؟ یا حداقل او اینطور می‌دید. @Muhallel