فهمیدم چقدر دلم برای دانشگاه و آدم‌هاش و اون راهروهای تنگ و تاریک و شبیه هزارتو تنگ شده بود. دلم برای ایستگاه اتوبوسِ دادمان، برای سلفِ مضخرفمون، برای صحن شهدا، برای پلاتویِ عکاسی، برای راهروهای آجری بین دوتا ساختمون و.. برای همه چیز‌های ریز و درشتش تنگ شده بود.

امروز مثلِ اکثر وقت‌ها، دانشگاه خلوت بود، و باز احساس کردم منی که یه عابر پیاده از کنارم رد میشه، دل بهش می‌بندم، قراره آخر این چهارسال چه خاکی بر سرم کنم؟

ولی خب خدایِ آدمِ احساسی و وابسته و طفلکی‌ای مثل من هم، بزرگه هادی‌جان : )

فعلا بذار تا زنده‌ایم و هستیم و دانشگاه هست و موشک نزدن وسطش استفاده کنیم-

داشتم تند تند برای شفی حرف می‌زدم و اصلا حواسم نبود که انگاری بچه مردم رو استثمار کردم، نشوندم زیر بارون یه بستنیم دادم دستش گفتم بخور تا من حرفام تموم شه : )

بچه داشت یخ می‌زد😭

با اختلاف آهنگ منتخب امروز*

دیروزی از صحبش قشنگ گذشت.

دیروز جانشین رو از فیلم‌های جشنواره امسال دیدم. دوسش داشتم، خیلی زیاد. ولی چون همیشه همه زدن زیرِ میز تحلیل‌هام و انگار زیاد تحلیلگر خوبی نیستم و راه زیاد دارم، تحلیل نمی‌کنم براتون. من دوست داشتم همین😭.