تولدِ خانم ریحانه، شیشم اردیبهشت چهارصدو پنج. خدارشکر واقعا. #ولاکس

ما تو مغازه در حال خرید* + عه عه عه ریحانهههه ببین کی اینجاست، شاهزادهه - دلقککککک

وضعیت معذب کننده ای بود، ولی ما دیگه تقریبا عادت کردیم، از اون روزی که نشستیم لب جوب شونزده آذر و همینجوری که مردم رد میشدن بهشون نگاه میکردیم و مسخره بازی در میوردیم و منتظر بودیم بهمون بخندن دیگه سِر شدیم و از اون به بعد همه فعالیت‌های کنار خیابونی رو برای خودمون آزاد کردیم. مثلا شیر کاکائو کیک خوردن دوباره کنار همون شونزده آذر روی زمین.

ریحانه هر ۵ ثانیه یه بار وقتی یکی از کنارمون رد می‌شد و با تعجب نگاهمون می‌کرد: هیچی نیست، هیچی نیست ریحانه به این فکر کن که این آدم‌هارو دیگه هرگز تو زندگیت قرار نیست ببینی. هیچی نیستتستسچپثصنششن😭

حاج‌آقایِ موکب جلوی مزار هادی‌ها خیلی مهربون. اینی که تو این عکسه سومین چایی ایه که رفتیم از جلوش برداشتیم و اونجوری که ریحانه بهم گفت خودش اصلا این اخری رو گفته بود که برداره. دوسش داشتم، پیرمردهای مهربان واقعا🤌🏻.

عکس مزار شهید آوینی رو عوض کردن و اینی که گذاشتن خیلی خوشگله ::)))) عکس مزار ابراهیم رو هم عوض کردن.. همشون‌هم هوش مصنوعیه.. ولی خب، واقعا جالب شدن:::))))))

مزار ابراهیم که رسما نو شده ولی خب بازم حالِ هوای قدیمیش :::))))))

دوتا کیک داشتیم که من گذاشته بودمش تو کیفم که خراب نشه تا می‌رسیم، ولی خراب شد. شاید اگر قبلا بود هر دوتامون از این موضوع غصه میخوردیم و اینو یه نشونه بد می‌دیدیم ولی فکر کنم مدت‌هاست یاد گرفتیم که اون لحظه ای که آدم زندگیش میکنه خیلی مهم تر از جوانبشه. البته این فکر‌های منه.. مثلا خودِ تولد گرفتن کنار هادی، اینقدر قشنگ هست که خامه‌های کوچولوی صورتی روی کیک شکلاتی مهم نباشه.. و خیلی خوشحالم که اینطور شدیم و میتونیم از همون لحظه همونجوری که هست لذت ببریم.

این دوتا صحنه دلقکی‌هم حیف بود نباشه : )

+ چه آرزویی داری؟ - هیچ آرزویی ندارم. + تو هیچ آرزویی نداری ریحانهایاثتشن🗣 - خب وایسا بگمممم🗣 - هیچی به ذهنم‌ نمی‌رسههههه🗣 + پیروزی رزمندگانِ اسلام..☝️🏻 - و مجاهدینِ خلق✌️🏻 + مجاهدین خلق چه کوفتیهیوستسنشن - خب وایسا، یه چیزی بگو من هیچی ادم نیست + خب بسم الله رحمان الرحیممممم...🗣 + عه عه رفت رفت رفتتتتت + فوت کن بعدا آرزو میکنیم - فووووووووووت