🔴 بزرگوار کنشگری شما نه‌تنها قابل احترام است، بلکه نشانه‌ای از زنده بودن روح مطالبه‌گری در این مرز و بوم است. اما اگر بناست عدالت‌خواهی، پرچم ما باشد، نباید از خاطره‌ها، قلعه بسازیم و از شخصیت‌ها، قُدس مطلق. در مورد احمدی‌نژاد، نمی‌توان میان زاویه با رهبری و زاویه با منصوبین تفکیک خیالی کرد. وقتی رهبری در برهه‌ای حساس، به صراحت گفتند که فلان وزیر باید بماند، و او ۱۱ روز خانه‌نشینی کرد؛ وقتی دستور مستقیم برای پذیرش حکم قضایی را نادیده گرفت؛ وقتی تریبونش تبدیل شد به محل هجمه غیرمستقیم به حاکمیت؛ آیا این‌ها زاویه با رهبری نبود؟ یا باید زاویه را فقط در حد مخالفت علنی با اصل ولایت فقیه فهم کنیم؟ اگر امروز در رکاب ولایت است، به‌شرطی است که نیت خالص و عمل هماهنگ باشد، نه صرف شعار. وگرنه خوارج هم تا وقتی لا حکم الا لله می‌گفتند، مدعی عدالت بودند. جناب احمدی‌نژاد در دوران خود خدمات بزرگی کرد. کسی منکر نیست. اما اوج‌گرفتن یک شخصیت، نباید مجوز پاک‌کردن اشتباهاتش باشد. نقد شما درباره برخی نهادها بجاست، اما اگر عدالت، انگیزه نقد است، نباید تنها به سمت یک جریان یا نهاد نشانه برود. عدالت‌خواه واقعی، شجاعت دارد از دوست خود نیز انتقاد کند، نه فقط از منتقدِ دوست! و این‌که گفتید: « اگر اشتباهی دیدیم و نگوییم، خیانت است »؛ کاملاً درست است. اما این را هم بیفزایید: اگر اشتباهی را فریاد زدیم، اما مسیر اصلاح را به دشمن‌سازی، حاشیه‌سازی، و قهر با نظام گره زدیم، باز هم خیانت است؛ حتی با نیت عدالت. امروز نه زمان ستایش بی‌چون‌وچراست، نه وقت قهرهای بچگانه. بلکه وقت آن است که: نقد کنیم، اما با انصاف؛ حمایت کنیم، اما بدون بت‌سازی؛ و به‌جای آنکه رهبری را چتر اشتباهات خود کنیم، اشتباهات را در پرتو هدایت او اصلاح نماییم. شجاعت در گفتن، زمانی ارزشمند است که با درک پیچیدگی‌ها، انصاف در قضاوت، و عقلانیت در تحلیل همراه باشد. وگرنه، فریادِ تنها، می‌تواند هم آژیر خطر باشد، هم صدای تفرقه. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5243

🔴 😂 آنگاه که حقیقت، خار چشم تاریک‌اندیشان می‌شود، و صداقت، تیر بر قلب اهل نفاق می‌نهد، عجیب نیست که تهمت لباس استدلال شود و افتراء نقش تحلیل گیرد. اتهامی که در آن نه تحقیق است، نه انصاف، نه ادب، و نه ایمان. به حضراتی که با ذهنیتی علیل و نگاهی زهرآگین، از وجنات و سکنات بنده، خیال‌بافی‌های انتخاباتی می‌سازند، عرض می‌دارم : ما را نه هوس مجلس است، نه طمع کرسی قدرت. آن‌که نان قلم می‌خورد، از دنیای زر و زور و تزویر بی‌نیاز است. ما اهل سنگر اندیشه‌ایم، نه صحنه رقابت‌های آلوده. و اما آن تهدید خام‌دستانه که نامبرده را به حال خود رها کنید ، تلخ‌تر از آن است که از ذهنی نجیب تراوش کرده باشد. مگر قلم را زنجیر توان بست؟ مگر اندیشه را به بند توان کشید؟ به خدا قسم که اگر تمام صاحبان قدرت دست به دست هم دهند، باز نخواهند توانست قطره‌ای از دریای باور ما را از مسیر خدمت به خلق و روشنگری بازدارند. اینان که از روشنگری ما رنجیده‌اند، کاش لحظه‌ای در آیینه اعمال خود بنگرند، شاید دریابند که دشمن ما نیستند، که خصم حقیقت‌اند. بدانید و آگاه باشید : ما باکی از طوفان نداریم، چرا که نه بر موج تکیه زده‌ایم و نه بر ناز باد. ما را ستون‌هایی از باور و رسالت نگاه داشته‌اند؛ پس یا با ما باشید، یا باطل را همراهی کنید، اما حق را به حاشیه نتوان راند، هرچند با زخم زبان و تحلیل‌های سطحی. و السلام علی من اتّبع الهدی. ✍ موسی آقایاری خادم اندیشه، نه بازیگر صحنه قدرت 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5245

🔴 جناب دوست گرامی ؛ فرمایشات شما را خواندم؛ ترکیبی بود از فریاد دلسردی، روایت مقایسه، و طعنه‌ای به آرمان‌ها. اما اجازه دهید با صراحتی که سزاوار گفت‌وگوست، چند نکته را مطرح کنم : اولاً، آنچه شما بحث‌های بی‌سر و ته می‌خوانید، در بسیاری از کشورها پویایی فکری و حق نقد عمومی خوانده می‌شود. اگر امروز ایران، برخلاف برخی دیکتاتوری‌های صامت، درون خود منازعات و مباحثات دارد، نشان حیات سیاسی و ظرفیت گفت‌وگوست، نه زوال. ثانیاً، قیاس‌هایی که فرموده‌اید، در منطق استدلال قیاس مع‌الفارق است. هند و چین و ژاپن، نه با تمسخر باورهای دینی به رشد رسیدند، بلکه با مدیریت علمی، نخبگانی و برنامه‌محور. ما اگر عقب مانده‌ایم، نه از سلام فرمانده ، بلکه از بی‌عملی مسئولانی مخصوصا اصلاح طلبان مدعی، که به جای عمل به آموزه‌های دین، آن را خرج ویترین‌های سیاسی کردند. ثالثاً، اگر موشک داریم و پهپاد، نه از جیب شما و نه به لطف غرب‌گرایی بود، بلکه با تکیه بر همان عمق راهبردی و اعتماد به جوانان مومن این مرز و بوم به دست آمد. شما از غرور کره شمالی می‌گویید؛ آیا غرور با سرکوب و خفقان به‌دست می‌آید یا با ایستادگی آگاهانه مردمی که زیر سایه تحریم، علم و اراده را توأمان ساختند؟ رابعاً، ما هم با نقد مشکلی نداریم؛ با تحقیر آرمان‌ها و تمسخر اعتقادات مردم مشکل داریم. اگر شما از نقد می‌گویید، نقدتان را به مسئولان حواله دهید، نه به سلام فرمانده که دل هزار کودک بی‌نصیب از شادی را روشن کرد. خامساً، نظام اسلامی را نمی‌توان با جملات شعاری و مقایسات نیم‌بند تحلیل کرد. اگر کاستی هست راهش خرده‌گیری نیست، بلکه بلند شدن، ایستادن و ساختن است. ما هم منتقدیم، اما آن‌گونه که رهبری فرمود: منتقد منصف ، نه معارض مأیوس. اگر قرار بر حرف برای خداست، پس بیاییم از خدا بپرسیم: آیا ناامیدی و طعنه و مقایسه‌های ناعادلانه، ثواب دارد؟ یا آن‌که کسی چراغی ولو کوچک در تاریکی برافروزد؟ ما نه کره شمالی می‌خواهیم باشیم، نه ژاپنِ بی‌روح، ما می‌خواهیم ایرانِ باهویت، بااراده و باهمت باشیم. و این میسر نمی‌شود جز با : عقل + دین + عمل. با آرزوی بازگشت به گفت‌وگویی محترمانه، ریشه‌دار و امیدوارانه. والسلام علی من اتّبع الهدی. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5248

🔴 جناب منتقد ، گله کرده‌اید از شعار و از ادبیات تند ، اما خود در کدام جمله‌تان، مرز انصاف و ادب را رعایت کردید؟! اگر دل‌سوزی‌ست، چرا با تحقیر باورها آغاز شد؟ اگر نقد است، چرا تمسخر و مقایسه‌های تحقیرآمیز چاشنی‌اش شد؟! تا دیروز، کسانی که از فرط دلسوزی نگران قراردادهای مشکوک، برجام بی‌دستاورد، دلارهای ۳۰ هزاری و لبخندهای بی‌حاصل بودند، از دهان جناب روحانی شنیدند که بروید به جهنم و بی‌سواد و عصر حجری ، بی شناسنامه و تا حدود پنجاه توهین علیه منتقدین.... حالا همین جماعت، ژست آزادی بیان گرفته‌اند و نگران برخورد با منتقدان شده‌اند؟! عزیزِ جان ، اگر دفاع از اصول و ارزش‌ها، اسمش شعار است، پس بله، ما به این شعارها افتخار می‌کنیم؛ شعاری که خون دادند برایش، نه توهین کردند؛ شعاری که امام خمینی (ره) سر داد، نه رسانه‌های مزدبگیر لندن و واشنگتن. و اما این جمله‌تان : تا کی می‌خواهید شعار بدهید؟ پرسش خوبی‌ست. ما هم می‌پرسیم: تا کی می‌خواهید واقعیت‌ها را وارونه جلوه دهید؟! تا کی هر موفقیت این کشور را به سخره و هر ناکامی را به نظام نسبت دهید، نه ناکارآمدی برخی مدیران بی‌ریشه و ناتوان؟! اگر ایران موشک دارد، واکسن ساخت، سلول‌های بنیادی را جهانی کرد، ماهواره به فضا فرستاد، چرا لب فروبسته‌اید؟! اما کافی‌ست برنامه‌ای مذهبی پخش شود، بلافاصله سیل تمسخر و تحقیر جاری می‌شود. نه برادر ، نقدی که از دل طعنه برخیزد، نه اصلاح می‌آورد و نه پیشرفت؛ فقط خاکستر می‌پاشد. و ما همان‌هایی هستیم که نقد را حق می‌دانیم، نه حق‌کُشی را؛ اصلاح را می‌خواهیم، نه هویت‌زدایی را. و بله ، ما اهل شعارهای بزرگ هستیم، چون به اهداف بزرگ فکر می‌کنیم، نه به دیکتاتورهای بی‌دین شرق و غرب که فقط بلدند بدرقه‌ی دستاوردهای نوین و بمب اتم کنند، اما از مفاهیم عمیق انسان‌سازی تهی‌اند. پس شما هم اگر واقعاً برای خدا می‌گویید، بیایید هم ناصح باشیم، هم سازنده؛ هم منتقد باشیم، هم مؤمن؛ نه این‌که زیر نام خدا، زبان زخم‌زننده بگردد و دل مأیوس‌کننده. ما شعار نمی‌دهیم، تمام توانمان شعور دهی هست؛ با ادبیاتی محکم، ولی منصف؛ با منطقی آتشین، اما روشن‌گر. ایران را نه با زخم زبان، که با فهم و همت می‌سازیم؛ نه با طعنه، که با تفکر. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5250

🔴 اگر ساختن موشک را در کنار ناتوانی در ساخت پراید گذاشته‌اید، ظاهراً معنای پیشرفت راهبردی را با مونتاژ مصرفی خلط کرده‌اید. اتفاقاً همین مقایسه، اثبات می‌کند که شما دچار خطای مقایسه بی‌ربط شده‌اید : موشک یعنی بازدارندگی، یعنی حفظ تمامیت ارضی، یعنی قدرت چانه‌زنی جهانی؛ پراید یعنی محصول تجاری مصرف‌گرا که ربطی به استقلال راهبردی ندارد. آیا واقعاً اگر ایران امروز نمی‌توانست ماهواره و موشک بسازد، آمریکا و اسرائیل به ما اجازه می‌دادند پراید بسازیم؟! یا اصلاً باقی می‌ماند چیزی به نام ایران مستقل ؟! در مورد واکسن کرونا و واکسن اختلاس نیز باید گفت : واکسنی که جلوی ویروس را می‌گیرد، با واکسن فرضیِ اخلاقی که قرار است جلوی حرص و خیانت را بگیرد، قابل مقایسه نیست. اولی دستاورد علمی است، دومی نیاز به تربیت، قضاوت عادل، ساختار نظارتی و جامعه‌ای دارد که خودش مطالبه‌گر باشد. اگر راه حلِ فساد، فقط ساخت واکسن بود، چرا کشورهای غربی که نماد توسعه‌اند، هنوز در فسادهای کلان مالی و اخلاقی غرق‌اند؟ مگر پاناما و پاندورا متعلق به جهان سوم بود؟! اما درباره ترازو که مثال زدید : بله، جامعه نیازمند توازن است. اما توازن به‌معنای رشد هم‌زمان در همه ابعاد نیست؛ بلکه یعنی اولویت‌بندی در شرایط اضطراری، یعنی قدرت دفاعی مقدم بر آسایش مصرفی. شما بفرمایید: در جهانی که هر روز تهدید می‌شویم، اگر قدرت دفاعی نداشتیم، فرصت توسعه‌ی اقتصادی باقی می‌ماند؟ توسعه متوازن، از دل امنیت می‌روید، نه از دل رویا و مقایسه‌های شاعرانه. و اما سؤال نهایی ام : چرا همیشه وقتی ایران موشک می‌سازد، سؤال می‌کنید چرا پراید؟ ولی وقتی ایران موشک نداشت، نپرسیدید چرا عراق به ما حمله کرد و دنیا سکوت کرد؟ ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5252

🔴 اول از همه، اینکه مرا متهم می‌کنید به نفهمیدن پیشرفت راهبردی ، دقیقاً نمونه‌ای از مغالطه توهین شخصی به‌جای پاسخ محتوایی است. شما به‌جای نقد استدلال، به منتقد حمله کرده‌اید؛ این یعنی منطق خالی‌ست، و عصبانیت از ناحیه شما سرریز شده است. اما بیایید کمی دقیق باشیم : شما می‌گویید : به‌خاطر همین ماشین‌های غیر استاندارد، شیعه از بین می‌رود ؛ بله، ماشین‌های بی‌کیفیت مصیبتی‌ست. اما پرسش من از شما این است که : چه کسانی باعث تولید این خودروهای پرخطر شدند؟ آیا نخبگان موشکی بودند؟ یا همان مدیران اقتصادی لیبرال بی‌دغدغه، واردات‌چی‌ها، مافیاهای مونتاژ، و مدیران بی‌کفایت صنعتی که صدای شعار نه شرقی، نه غربی را فقط روی در بنگاه‌ها نوشتند، نه در قلب تولید؟! شما اشتباه راهبردی مدیران اقتصادی را به حساب دانشمندان صنایع دفاعی گذاشته‌اید!!! این عین مغالطه مخلوط کردن دو حوزه نامربوط است. دوم؛ فرمودید راهبرد فقط زبان نیست ؛ اتفاقاً دقیقاً حرف ما هم همین است. راهبرد یعنی شناسایی تهدید اصلی. آیا تهدید اصلی امروز ایران، بیشتر از آن‌که از داخل باشد، از بیرون نیست؟! آیا کودتای ۲۸ مرداد، حمله صدام، ترور دانشمندان هسته‌ای، تحریم دارو و غذا، و تهدید به حمله اتمی و.... شما را یادآور نمی‌شود که اول باید امنیت ملی تأمین شود، تا بعد بشود سراغ ساخت خودروی بهتر رفت؟ برادر من ، ما به‌جای این‌که نخبگان دفاعی را بخاطر خودروی پراید متهم کنیم، بهتر است از کسانی سؤال کنیم که بودجه تولید ملی را در قراردادهای خائنانه دفن کردند و جیب واردکنندگان را پُر نمودند. چرا فراموش می‌کنید که همین‌ها وقتی حرف از بومی‌سازی شد، مسخره کردند که چرخ زندگی مردم را بچرخانید، نه سانتریفیوژها را ؟! فرمودید : آینده شیعه در گرو سلامت غذا و آب است ؛ بسیار خب، دقیقاً به همین دلیل است که دشمن، همین زیرساخت‌های حیاتی ما را هدف گرفته. تحریم دارو، تحریم سایر امور حیاتی ، تحریم قطعات صنعتی، تهدید زیرساخت‌های آبی با جنگ ترکیبی و تروریسم سایبری... سؤال: اگر موشک نداشتیم، آیا امنیت همین غذا و آب را می‌توانستیم تضمین کنیم؟! یا باید درِ کشور را می‌بستیم و به ریش سازمان‌های جهانی که حتی در یمن نان را تحریم کردند، امید می‌بستیم؟! در پایان، برادرانه می‌گویم : از کاستی‌های داخلی دفاع نکردم، از واقعیت‌های تهدید سخن گفتم؛ و شما به‌جای نقد این واقعیت، با ترکیبی از شعار و مغالطه، صورت مسئله را مثل اکثر اصلاح طلبان پاک کردید. اگر واقعاً نگران آینده شیعه هستید، دست در دست آن کسانی نگذارید که ایران را تضعیف می‌خواهند، نه توسعه یافته و مستقل. ما از ضعف پراید نمی‌گریزیم، ولی از تحقیر موشک هم نمی‌گذریم. هر دو را می‌خواهیم، اما می‌دانیم بدون دومی، اولی هم بازیچه است. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5254